Τα μπάνια των αρχηγών

Στην πολιτική υπάρχουν γελοιότητες ανέξοδες, τζάμπα μαγκιές που λέμε, όπως όταν το κλασικό bain de foule  βαφτίζεται «αγωνιστική πορεία» που μεταξύ άλλων σηματοδοτεί και τον αντιαμερικανισμό του κόμματος και του ηγέτη του- του ίδιου που συνεχώς προσέφευγε σε Αμερικανούς, από προέδρους ως υπουργούς ή υψηλούς γραφειοκράτες, ζητώντας βοήθεια πότε για το ένα, πότε για το άλλο. Για τούτο δεν βάδισε ως την πρεσβεία ο κ. Τσίπρας: φοβήθηκε μήπως εμφανιστεί στο μπαλκόνι ο πολυπράγμων κ. Πάιατ και του κουνά το μαντήλι.

Υπάρχουν όμως και γελοιότητες που κοστίζουν – όπως τα μπάνια στην ιστορία, οι βαθιές βουτιές ως τον Μεγαλέξαντρο και οι αναδύσεις πρωθυπουργών που στα όρια της ασφυξίας φωνάζουν σαν να έπιασαν τον σταυρό στα Θεοφάνεια: εύρηκα, εύρηκα: Great Macedonia! Γιατί εδώ στην γειτονιά μας, οι συνειρμοί είναι εύκολοι, σχεδόν προφανείς: Μεγάλη Ιδέα, Μεγάλη Ελλάδα – και λίγο βορειότερα Μεγάλη Αλβανία, Μεγάλη Σερβία. Τόσες μεγαλοσύνες πια, πού να χωρέσουν σε τόσο περιορισμένο χώρο; Συγκρούονται, με βαρύ κόστος.

Αρχετυπικές ελληνικές πολιτικές συμπεριφορές: η Αριστερά να επικαλείται αγώνες και κλέη εναντίον της «ντόπιας αντίδρασης», η Δεξιά αγώνες και κλέη εναντίον των «εχθρών του έθνους». Ασυμβίβαστους πάντα αγώνες, αιματηρούς, διαλυτικούς, που πνίγουν κάθε απόπειρα προόδου εν ειρήνη, αναμεσά μας ή με τους γείτονες. Ειρηνικές πορείες που αναδεικνύουν και επισφραγίζουν ταλέντα και δυνατότητες, σαν αυτές των Λάνθιμου, Τσιτσιπά, Αντετοκούνμπο, επιτρέπονται μόνο μοναχικές και στο εξωτερικό. Να μη μολυνθούν τα ιερά και όσια της προοδευτικότητας και της εθνικοφροσύνης.

Οι αγώνες που ζούμε καθώς προχωρά ο 21^ος αιώνας είναι στην πραγματικότητα ποδοκροτήματα μερικών χιλιάδων ηλιθίων που δεν έχουν άλλο τρόπο να επιβάλλουν την παρουσίας πέρα από τον θόρυβο γύρω από τους εαυτούς τους -αλλά ενίοτε και την άσκηση βίας, ένοπλης και δολοφονικής στην περίπτωση της  Άκρας Αριστεράς και της Άκρας Δεξιάς. Πέρα από αυτούς, μερικές χιλιάδες ναρκισσευόμενοι φοιτητές και αργόσχολοι διαλύουν την καθημερινότητά μας, πυρπολούν τα ειρηνικά μας έργα, πόλεις, πανεπιστήμια και σχολειά, διαδηλώνοντας, καίγοντας, βρίζοντας και δέρνοντας είτε για να μας σώσου από τα δεινά του καπιταλισμού είτε για να σώσουν την ψυχή μας, το «όνομα» – Great Macedonia!

Εντάξει, ο κ. Τσίπρας είναι ανεξάντλητος: εκεί που νομίζουμε ότι τα έχουμε όλα δει, κάτι άλλο βγάζει από το καπέλο του, όπως κάθε καλός ψυχαγωγός που θέλει να κρατήσει το ακροατήριό του. Αλλά ο κ. Μητσοτάκης ήρθε εκπροσωπώντας τη σοβαρότητα και την κανονικότητα – και μαθαίνουμε ότι αυτά ονομάζονται «Μεγάλη Μακεδονία». Κρίμα.