Παικταράς

Η αθλητική συντάκτρια της Corriere della Sera είχε κέφια. Ο νέος πρωταθλητής του τένις είναι ένας έλληνας ήρωας – γράφει -, ένας Αχιλλέας δίχως Πάτροκλο, που παίζει ένα κλασικό τένις με την πιο ελληνική έννοια του όρου. Ενας μετενσαρκωμένος Πηλείδης, με φτερά στα πόδια και μια ρακέτα στη φαρέτρα. Ενας νεαρός θεός, ανάμεσα στις μετόπες του σύγχρονου Παρθενώνα (της Ο2 Αρένας του Λονδίνου δηλαδή), που εκτόξευσε ένα δηλητηριασμένο βέλος στα πλευρά του Ντόμινικ Τιμ.

Μπροστά σε μια τέτοια περιγραφή, αντάξια ενός αθλητή που μέχρι πρόσφατα γιόρταζε τις νίκες του με αρχαία γνωμικά, η ανάρτηση του έλληνα Πρωθυπουργού («Πρωταθλητής!!») χαρακτηρίζεται από μια επική λιτότητα, δωρικού θα έλεγε κανείς ρυθμού. Πιο κορινθιακοί είναι οι χαρακτηρισμοί της συζύγου του («Παικταράς!», «Θεός!»). Η Μαρέβα Μητσοτάκη αποκάλυψε άλλωστε ότι στον ημιτελικό τουλάχιστον, τον οποίο παρακολούθησε από το γήπεδο, δεν φώναζε απλώς. Ούρλιαζε.

Δικαιολογημένος ο ενθουσιασμός. Σε συμβολικό επίπεδο, μάλιστα, θα μπορούσε να προβεί κανείς σε μια σύγκριση της νέας εποχής για το τένις, για την οποία μιλά ο παγκόσμιος Τύπος, με τη νέα εποχή για την Ελλάδα. Κατά κάποιον τρόπο το υπαινίχθηκε και ο ίδιος ο Στέφανος Τσιτσιπάς, όταν δημοσίευσε στο Instagram μια φωτογραφία του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη λεζάντα «Ο δρόμος μου είναι μακρύς με καλή παρέα».

Υπάρχουν τρία ακόμη πράγματα για τα οποία αξίζει να χαρεί κανείς. Το ένα είναι ότι στο Λονδίνο δεν ακούστηκαν τα συνθήματα που είχαν δονήσει τον περασμένο Ιανουάριο το γήπεδο της Μελβούρνης για τη μία, μοναδική και ελληνική Μακεδονία. Το δεύτερο είναι ότι δεν έκανε δηλώσεις ο Τσιάρτας. Και το τρίτο, ότι ο Πολάκης δεν μπόρεσε να επαναλάβει το χαριτωμένο του αστείο για τον υποτιθέμενο γκαντέμη. Την τελευταία φορά που το πέταξε ήταν τον περασμένο Ιούλιο, μετά τον σεισμό στην Αττική. Μετά το πήρε αλλιώς και κήρυξε ανένδοτο για τη Novartis.

Να ‘ναι ευλογημένος ο Στέφανος. Είναι φανερό ότι τον έχουμε ανάγκη. Αρκεί να θυμόμαστε μερικά πράγματα. Δεν είναι ούτε θεός ούτε ήρωας, αλλά ένας εξαιρετικός τενίστας, ένας παικταράς, ναι, που γεύεται τους καρπούς της σκληρής του δουλειάς. Δεν είναι ούτε σύμβολο ούτε «πρεσβευτής», ούτε καν πρότυπο: ο πρωταθλητισμός είναι κάτι σύνθετο και τα ελληνόπουλα χρειάζονται κυρίως μαζικό αθλητισμό γιατί είναι παχύσαρκα. Δεν κουβαλάει στο DNA του κάτι που το έχουν όλοι οι Ελληνες από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Και, φυσικά, δεν είναι ένας «πραγματικός Ελληνας», σε αντίθεση με τους άλλους, τους φέικ: η δήλωση αυτή του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι από τις ατυχέστερες της θητείας του.

Να τον καμαρώνουμε λοιπόν τον Τσιτσιπά, να τον χαιρόμαστε

και να τον στηρίζουμε, αλλά να τον αφήσουμε να κάνει τη δουλειά του. Και να κάνουμε κι εμείς τη δική μας.