Αναλώσιμοι δικαστές

– Παναγιώτη, σε θέλω μαζί μας.

– Τι να με κάνετε, κ. πρόεδρε;

– Πρέπει να αντιμετωπίσουμε μαζί τη μάχη της διαφθοράς, τη μάχη κατά του λαθρεμπορίου πετρελαίων, κατά των μονοπωλίων, που ταλανίζουν χρόνια τη χώρα και στερούν την οικονομία με δισεκατομμύρια ευρώ. Είσαι ο καταλληλότερος.

Κάπως έτσι, υποθέτω, πείστηκε ο Παναγιώτης, ο εξαίρετος ανώτατος δικαστικός λειτουργός, και τέθηκε στη διάθεση του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης. Εχω ακούσει πολλά καλά για σένα, πρόσθεσε ο Πρωθυπουργός. Και πράγματι ο Παναγιώτης διακρινόταν για την ευρυμάθειά του, την επιστημοσύνη, το ήθος του, την προσήλωση στο καθήκον, τη σεμνότητά του. Είχε όλα τα προσόντα, δηλαδή, που οφείλει να έχει ένας δικαστικός λειτουργός. Και δέχθηκε να γίνει υπουργός για να συνδράμει το έργο της κυβέρνησης για την καταπολέμηση του μαύρου χρήματος που είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις.

Ο Παναγιώτης όμως ήταν άβγαλτος, παρθένος στα κομματικά παιχνίδια και στις συναλλαγές με τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Οταν άκουσα ότι έλαβε τη σπουδαία αυτή θέση, σκέφθηκα: Να ένας σπουδαίος αναλώσιμος. Είναι απ’ αυτούς που αναζητούν τα κόμματα εξουσίας, τα εναλλασσόμενα στην κυβέρνηση, για να πείσουν αφενός τον ελληνικό λαό ότι χρησιμοποιούν τους άριστους για την καταπολέμηση της διαφθοράς και αφετέρου να ‘χουν τη φωλιά τους καλυμμένη στην περίπτωση, όχι ασυνήθη, που χρειαστούν τη βοήθεια της Δικαιοσύνης. Πού ξέρεις, μπορεί να γίνει καμιά στραβή και τότε πρέπει να έχουμε τον νου μας.

Ο Παναγιώτης δεν θέλησε όμως να χρησιμοποιεί τα προνόμια ενός υπουργού, να του ανοιγοκλείνουν πόρτες γραφείων, αυτοκινήτων, να περιστοιχίζεται από γραμματείς και φαρισαίους και να του κρατούν την τσάντα.

Ετσι ο Παναγιώτης, αξιοπρεπής ων, αποχώρησε ή τον… αποχωρήσαν. Είχε χρησιμοποιηθεί και όταν έληξε η χρησιμότητά του δεν είχε πλέον λόγο ύπαρξης. Σε λίγο χρόνο προφανώς είδε τόσα πολλά και πέτυχε τόσα λίγα.

Και η κυβέρνηση; Ο Πρωθυπουργός, ο τηρητής της νομιμότητας και της αξιοπιστίας του πολιτικού; Μα αυτή είναι η δουλειά του, να βρίσκει εξιλαστήρια θύματα, αγνούς ανθρώπους, αναλώσιμους. Για το συμφέρον του το ατομικό, που ταυτίζει με το γενικό.

Ο Παναγιώτης το είδε διαφορετικά. Σαν ένας επιτυχημένος ανώτατος δικαστικός λειτουργός που με γνώμονα το συμφέρον του συνόλου πορεύθηκε στη δικαστική του, απόλυτα επιτυχημένη, σταδιοδρομία. Ηθελε να συνεχίσει αυτή του την προσφορά από άλλη θέση. Και απέτυχε. Στην ουσία όμως απέτυχε μια κυβέρνηση να γίνει αξιόπιστη και ηθική.

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών