Δόγμα

Με ενδιαφέρον πληροφορήθηκα ότι το Σάββατο η Αστυνομία εκκένωσε μια «πολιτική και στεγαστική κατάληψη αναρχικών/αντιεξουσιαστών» κάπου στην Πατησίων.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω τι είναι ακριβώς μια «πολιτική και στεγαστική κατάληψη».

Υποθέτω όμως ότι κάποιοι τη θεωρούν κάτι χρήσιμο, διότι η συγκεκριμένη «ξεκίνησε να λειτουργεί τον Ιούνιο του 2005 με σκοπό την κάλυψη στεγαστικών αναγκών» («Εφ.Συν.», 2/11).

Πάλι καλά δηλαδή που οι ανάγκες των παιδιών ήταν μόνο στεγαστικές. Διότι αν είχαν ανάγκη κανένα χαρτζιλίκι θα μπορούσαν να βάλουν χέρι και στις τράπεζες της γειτονιάς.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση και το αρμόδιο υπουργείο προσπαθούν να αποκαταστήσουν τη νομιμότητα και να αντιμετωπίσουν κάθε λογής παραβατικότητες στο κέντρο της Αθήνας.

Αν κάτι ξενίζει όμως δεν είναι μια προσπάθεια περίπου αυτονόητη και φυσιολογική σε κάθε πολιτισμένη χώρα αλλά οι αντιδράσεις που προκαλεί.

Μόλις η Αστυνομία αδειάσει καμιά κατάληψη ή πλακώσει τίποτα μπαχαλάκηδες ή μαζέψει κανένα μπουμπούκι, μερίδα της Αριστεράς και του Τύπου βάζει τις φωνές. Και καταριέται την κυβέρνηση επειδή, λέει, εφαρμόζει κάποιο «δόγμα νόμος και τάξη».

Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να καταλάβω τι σημαίνει «δόγμα νόμος και τάξη». Ξέρουν καμία κυβέρνηση στον πλανήτη που να δρα με δόγμα την ανομία και την αταξία; Διότι εγώ δεν γνωρίζω.

Ακόμα περισσότερο που η εφαρμογή του νόμου και η επιβολή της τάξης αποτελούν θεμελιώδεις υποχρεώσεις κάθε δημοκρατικής κυβέρνησης σε κάθε συντεταγμένη πολιτεία. Δεν είναι εθελοντικές δράσεις.

Μόνο στην Ελλάδα μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν ότι ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται «λίγο» και η τάξη να επιβάλλεται «περίπου». Που πιστεύουν δηλαδή ότι ο νόμος και η τάξη αποτελούν σχετικές έννοιες και προαιρετικές επιλογές.

Είναι οι ίδιοι που κόπτονται φανατικά για τα δικαιώματα του κάθε Κουφοντίνα, που πιστεύουν ότι η διαμαρτυρία αποτελεί ανεξέλεγκτη δραστηριότητα όπως κι αν εκδηλώνεται, που θεωρούν ότι το καθημερινό ρεμπελιό είναι ιδεολογική επιλογή και τρόπος ζωής.

Πολύ φυσιολογικά λοιπόν θεωρούν μικρής σημασίας ζήτημα αν υπάρχουν συμπολίτες τους που ζουν στον φόβο και στην ανασφάλεια ή που προσπαθούν να επιβιώσουν περιτριγυρισμένοι από καταλήψεις «αναρχικών/αντιεξουσιαστών» και συμμορίες.

Εχουμε προφανώς να κάνουμε με τα απόνερα μιας κουλτούρας ανυπακοής και ανομίας που ταλαιπώρησε την Ελλάδα κάποιες δεκαετίες. Σήμερα βρίσκεται σαφώς σε αποδρομή αλλά εξακολουθεί να εκφράζεται και να παρενοχλεί, έστω και με λιγότερη ένταση.

Είναι ενδιαφέρον ότι η κυβέρνηση δείχνει αποφασισμένη να δώσει τη μάχη σε αυτό το πεδίο.

Αλλά πιο ενδιαφέρον θα είναι να τη δώσει μέχρι τέλους και να την κερδίσει.