Ασπρα γαντάκια

Είναι αστείο να ξιφουλκούμε τόσες μέρες για την χορογραφημένη απείθεια μιας ομάδας κοριτσιών, και από την άλλη να μας πνίγει η συγκίνηση για τη μαύρη καλλονή σημαιοφόρο, με τα άσπρα γαντάκια. Μια κοινωνία που δεν ξέρει τι θέλει, στην πραγματικότητα είναι μια χαρά με τις αντιφάσεις της. Τις μηρυκάζει, τις χωνεύει προς το παρόν, για να τις κάνει κάτι στο μέλλον. Δεν μπορώ – δεν μπορώ να περιμένω. Θέλω να δω πώς γίνεται να επικροτούμε δυο εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους συμπεριφορές: την απείθεια από τη μια, την πειθαρχία από την άλλη. Τι δεν καταλαβαίνεις; «Είναι το χρώμα του δέρματος βρε ανόητη» μου λέει μέσα μου μια φωνή ενώ μια άλλη, ίδια με την προηγούμενη, με χαστουκίζει με τσιτάτα για τον πρώτο και τον δεύτερο κόσμο. Τον ξέξασπρο πρώτο κόσμο που στενεύεται από την αυστηρότητα του «ανήκειν», και τον μαύρο δεύτερο που λαχταράει να ξεφορτωθεί τη σήμανση του «άλλου».

Αισθάνομαι ότι έχω πει αρκετά. Θα ήθελα πολύ να το λήξω εδώ, αλλά δεν γίνεται. Εχω κι εγώ μια παρέλαση να ολοκληρώσω. Διότι οι στήλες, όπως άλλωστε και η φύση, αποστρέφονται τα κενά. Και υπάρχει όντως ένα σημαντικό κενό στην υπόθεση. Η αδυναμία να υποθέσει κανείς, τι θα γίνει όταν σχολάσει αυτή η παρέλαση και οι πρωταγωνίστριές της σκορπιστούν μέσα στο πλήθος που χαζεύει από τα πεζοδρόμια. Εκεί είναι η μεγάλη δοκιμασία. Διότι μου είναι αδύνατον να φανταστώ ότι οι μεν θα εξακολουθήσουν να χοροπηδούν και η δε να βηματίζει. Η ιστορία μας όμως, άπαξ και άρχισε, δεν μπορεί παρά να τελειώσει. Μισό λεπτό να προσευχηθώ στον θεό της αφήγησης, την ιερή Αυθαιρεσία, κι έρχομαι αμέσως να σας πω τη συνέχεια. Αν η μυθοπλασία έχει τα στάνταρ της, τότε διόλου απίθανο κάποιες από τις χορεύτριες να πάρουν μια μέρα golden pass για τα κοινά, ενώ η μαύρη θεά, όχι πια με άσπρα γαντάκια, αλλά με λευκή ρόμπα και στηθοσκόπιο, θα συνεχίσει να θεραπεύει την ετερότητά της, βηματίζοντας υπό καλύτερες συνθήκες αυτή τη φορά. Μπορεί όχι αλλά μπορεί και ναι.