Πέρης Μιχαηλίδης

Τα πρωινά του Σαββάτου – τα χρόνια που διαμόρφωσαν τις παιδικές μου αναμνήσεις στην Αλεξάνδρεια – ξεκινούσαν με μια εικόνα σχεδόν τελετουργική: την κινηματογραφική φιγούρα του πατέρα μου να ξυρίζεται και να ακούγεται σε όλο το σπίτι από δίσκο 33 στροφών ο ιταλός τενόρος Ενρίκο Καρούζο, που σημάδεψε την όπερα στις αρχές του 20ού αιώνα, και το «Les Pêcheurs De Perles – Mi Par D’Udir Ancor» του Μπιζέ, που υπάρχει και στην παράσταση «Ανατόλ» του Αρτουρ Σνίτσλερ. Αυτή η εικόνα με ακολουθεί και συχνά την αναπαράγω κι εγώ τα πρωινά του Σαββάτου.

Το Σάββατο ξεκινά για μένα, όπως και οι υπόλοιπες μέρες της εβδομάδας, αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος, πάντα μετά τις 11 το πρωί. Τηλεόραση δεν έχω, αλλά ακούω Τρίτο Πρόγραμμα και κάποιους σταθμούς με λαϊκά, δηλαδή από τον Μπαχ στον Ακη Πάνου. Ακολουθεί βόλτα με την πορτοκαλί μηχανή Dragstar, που είναι μια σταθερή αξία στη ζωή μου, γιατί πιστεύω ότι το ζεν υπάρχει και μέσα στο καρμπιρατέρ της. Με αφετηρία το Παγκράτι – όπου πρωτοήρθα πριν από 30 χρόνια, στη θρυλική οδό Αγρας που νοσταλγώ – κάνω διάφορες δουλειές στο κέντρο κυρίως και αν έχει καλό καιρό πηγαίνω στο δασάκι της Καισαριανής. Μπορεί να έχω παρέα – αν όχι, δεν πειράζει, η μοναξιά είναι ένας τόπος έμπνευσης. Το πρωινό περιλαμβάνει τσάι με γάλα – αναφορά στην Αλεξάνδρεια κι αυτό -, θα διαβάσω ένα βιβλίο που θα έχω πάρει μαζί μου ή το κείμενο με τον ρόλο που έχω αναλάβει, καθώς και βιβλία για τον συγγραφέα και την εποχή που αναφέρονται στο έργο που παίζω ή σκηνοθετώ.

Την ώρα του φαγητού, το μεσημέρι του Σαββάτου – αν δεν έχω μαγειρέψει – πηγαίνω στου «Φιλίππου» στην Ξενοκράτους, που υπάρχει από το 1923, είναι το αγαπημένο μου εστιατόριο.

Μου αρέσει πολύ να διαβάζω στη διάρκεια του φαγητού.

Σπάνια θα κοιμηθώ τα μεσημέρια, είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι η ημέρα είναι μία και η νύχτα επίσης. Πολύ πριν από την έναρξη της παράστασης έρχεται ο ρόλος, το κείμενο, η σκηνική λειτουργία του ήρωα, κι αυτό σιγά σιγά με οδηγεί στον προθάλαμό της.

Την περίοδο αυτή έχω παραστάσεις επτά ημέρες την εβδομάδα. Ετσι έτυχε, να συνδυαστούν το «Σκηνές από έναν γάμο» του Μπέργκμαν και το «Ανατόλ» του Σνίτσλερ, με αποτέλεσμα το βράδυ του Σαββατοκύριακου να είναι πάντα συνυφασμένο με τις παραστάσεις. Τελειώνοντας κατά τις 11.30-12 η αδρεναλίνη βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα και αρχίζει η διαδικασία της αποφόρτισης. Παλαιότερα πήγαινα σε διάφορα μπαράκια. Εχω σταματήσει πλέον να βγαίνω, άλλωστε συμφωνώ ότι «η νύχτα έχει πεθάνει», όπως λέει κι ένας επιφανής πότης, και συμπληρώνω: εκτός από τα κλασικά «Au Revoir» και φυσικά το αξεπέραστο «56». Εμένα μου αρέσει όμως το «Musique Café» στο Παγκράτι, γιατί τα παιδιά εκεί με κάνουν να αισθάνομαι «σαν στο σπίτι μου»…

Το Σάββατο θα τελειώσει κατά τις τέσσερις τα ξημερώματα. Λίγο μετά τις 11 θα ξεκινήσει η Κυριακή, με το καθιερωμένο τσάι με γάλα, με τον απόηχο του Σαββάτου, και θα έχει πάντα τη χαρακτηριστική ανάμνηση μιας οικογένειας – που εγώ δεν έκανα – όταν μαζευόμασταν στην Αλεξάνδρεια όλοι οι συγγενείς στο σπίτι του θείου Λούκα στο Καμπ Σεσάρ ή στο Αμπουκίρ. Εχει μια παρατεταμένη μελαγχολία η Κυριακή και αυτό εντείνεται περισσότερο με τον Μάλερ και τον Χατζιδάκι που ακούω συνήθως.

Βασικό στοιχείο του Σαββατοκύριακου είναι ο κινηματογράφος. Θεωρώ πολύ σημαντική την ύπαρξη των κινηματογράφων «Πτι Παλαί» και  «Αστυ», στους οποίους οι αδελφοί  Στεργιάκη, Δημήτρης και Γιώργος, ως τελευταίοι ρομαντικοί, φέρνουν ταινίες σινεφίλ και αφιερώματα σε σημαντικούς σκηνοθέτες που σημάδεψαν τον εικοστό αιώνα και τη δική μου πορεία στην τέχνη.

Αν κάτι νοσταλγώ από τα Σαββατοκύριακα, είναι η Θεσσαλονίκη, όπου έζησα για χρόνια – σπούδασα, έπαιξα, σκηνοθέτησα και δίδαξα στη Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος -, μια πόλη με κοινά χαρακτηριστικά με την Αλεξάνδρεια, με την ασύλληπτη αίσθηση ότι βγαίνοντας από το σπίτι είσαι κοντά στη θάλασσα. Κι αν κάτι μού λείπει γενικά αυτές τις δύο ιδιαίτερες μέρες είναι συγκεκριμένοι άνθρωποι με τους οποίους μεγάλωσα ή υπήρξα μαζί και δεν υπάρχουν πια…