Η ανίκητη διαφθορά

Το θέμα της διαφθοράς δεν είναι νέο. Υπάρχει σχεδόν από καταβολής του κόσμου. Βεβαίως κάθε ευνομούμενη πολιτεία επιδιώκει τέτοιου είδους φαινόμενο να το περιορίσει δραστικά, για να δικαιολογήσει πειστικά και την έννοια του κράτους δικαίου, που αποτελεί και τον ακρογωνιαίο λίθο μιας δημοκρατίας.

Ξεκινάμε πάντοτε από το σημείο μηδέν, με τον κόσμο να θέλει την εξυγίανση της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου, που εμπλέκεται με την οικονομική ζωή, να τα θεωρεί προτεραιότητα κάθε κυβέρνησης, να ενθουσιάζεται, να ελπίζει, αλλά να μην πιστεύει. Είναι ακόμη μία από τις αντιφάσεις, μια σύγκρουση συναισθημάτων βασισμένες στο τι θέλω από μία κυβέρνηση και στο αν πιστεύω ότι θα γίνει.

Ασφαλώς το φαινόμενο της διαφθοράς δεν λύνεται από τη μία στιγμή στην άλλη. Δεν λύνεται με ευχές και ξόρκια. Ιδιαίτερα όταν η διαφθορά έχει ριζώσει για τα καλά στη συνείδηση των ελλήνων πολιτών ως κάτι άσχημο, πολύ άσχημο, που όμως συμβαδίζει και συμπλέει με την άσκηση της εξουσίας, πολιτικής και οικονομικής. Οταν αυτά έχουν σχεδόν ταυτιστεί και δύσκολα αποχωρίζονται μεταξύ τους.

«Μη θίγετε τα κακώς κείμενα». Αυτός είναι ο πρώτος κανόνας που ισχύει στη χώρα μας. Η τήρησή του ή μη εξαρτάται όμως από την εκάστοτε κυβέρνηση. Τα συμφέροντα βεβαίως είναι πολλά. Πάντα όμως ήταν και ασφαλώς η κατάσταση που όζει χρόνια, θα όζει όλο και περισσότερο αν δεν μπει κάποιος φραγμός. Καθόλου εύκολη δουλειά, ομολογουμένως. Επίσης καθόλου αρεστή σε αρκετούς που ως ψηφοφόροι, πολύ περισσότερο όταν είναι ισχυροί παράγοντες, «δείχνουν τα δόντια τους». Ομως τι είναι αυτό που κρίνεται στην πορεία ενός πολιτικού και που αναγνωρίζεται, ίσως όχι αμέσως, αλλά με σταθερά κριτήρια, στο μέλλον; Η πολιτική βούληση για εγκαθίδρυση ενός κράτους που να σέβεται τους πολίτες, δηλαδή τον ίδιο τον εαυτό του και να το δείχνει έμπρακτα, με τελικό στόχο να εμπνεύσει και να επιβάλει τον σεβασμό. Για να πραγματοποιηθεί όμως αυτό, δεν αρκούν οι γενναίες διακηρύξεις περί κάθαρσης, αλλά θα πρέπει αυτό το πνεύμα να το μεταλαμπαδεύσει στην κοινωνία. Σε μια κοινωνία ολιγόπιστη, απαιτητική, επιφυλακτική, πολύ δύσκολη, που θεωρεί το κράτος αντίπαλο στην καλύτερη περίπτωση, εχθρό στη χειρότερη. Που ο ένας υποβλέπει τον άλλον και όλοι μαζί τελικά συνωμοτούν σε βάρος τους, σε βάρος της κοινωνικής συνοχής, που είναι το πρώτιστο για τη σωστή, ισόρροπη ανάπτυξη ενός κράτους. Ενός κράτους που εταίροι του θα είναι οι πολίτες στη διαμόρφωση μιας αναπτυξιακής στρατηγικής, σε όλα τα επίπεδα, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά.