Ο άνθρωπος που έσπασε το δίωρο

«Πιστεύεις ότι θα δούμε σύντομα να σπάει το δίωρο;» είχα ρωτήσει τον Στέφανο Μπαλντίνι μετά το τέλος της προπόνησης στον περιβάλλοντα χώρο του ΣΕΦ. «Χμμμ, όχι σύντομα», μου είχε απαντήσει ο ιταλός χρυσός ολυμπιονίκης του 2004 που είχε βρεθεί τότε στην Αθήνα. «Είναι πολύ δύσκολο να κατέβει κάποιος γρήγορα τις δύο ώρες. Ο Ντένις Κιμέτο από την Κένυα έκανε φέτος 2:02:57. Ισως ο γιος του το πετύχει σε 20 χρόνια». Hταν Δεκέμβριος του 2014. Το «Τρέχω» – που κλείνει σήμερα πέντε χρόνια κυκλοφορίας – μετρούσε μόλις λίγα τεύχη. Δύο χρόνια αργότερα, το φθινόπωρο του 2016, έκανα την ίδια ερώτηση στον αιθίοπα θρύλο των μεγάλων αποστάσεων. «Εννοείται», μου είχε απαντήσει. «Είτε Αιθίοπας είναι αυτός που θα το κάνει, είτε Κενυάτης».

Λίγο καιρό μετά, η Nike ανακοίνωσε το Breaking2 Project, το εγχείρημα να σπάσει το δίωρο με πρωταγωνιστές τους πρωταθλητές Eλιουντ Κιπτσόγκε από την Κένυα, Λελίσα Ντεσίσα από την Αιθιοπία και Ζερσενάι Ταντέσε από την Ερυθραία. Στην πίστα φόρμουλα της Μόντσα της Ιταλίας, το 2017 προσπάθησαν για το 1:59. Μόνο ο Κιπτσόγκε πλησίασε· το έχασε για 26 δευτερόλεπτα και σωριάστηκε εξαντλημένος. Oμως δεν τα παράτησε. Είχε άλλωστε μάθει από παιδί να έχει πείσμα και να τρέχει. Oπως λέει κι ένα διαδεδομένο χωρατό, στην Κένυα δεν τρέχεις για να ξεφύγεις από τα λιοντάρια, αλλά από την πείνα.

Ο Ελιουντ Κιπτσόγκε δεν είναι ένας τυχαίος δρομέας, ούτε ήρθε ουρανοκατέβατος – παρόλο που αρκετοί μη σχετικοί με το τρέξιμο ίσως άκουσαν το περασμένο Σάββατο για πρώτη φορά το όνομά του. Είναι ο χρυσός ολυμπιονίκης του Ρίο και ο παγκόσμιος ρέκορντμαν στα 42.195 μ. Πέρσι στο Βερολίνο γκρέμισε από τον θρόνο του τον Ντένις Κιμέτο, κατεβάζοντας το ρεκόρ του συμπατριώτη του από το 2014 όχι πέντε, όχι δέκα, αλλά 78 ολόκληρα δευτερόλεπτα: τερμάτισε με 2:01:39. Εχει κερδίσει τους 11 από τους 12 Μαραθωνίους που έχει τρέξει· μόνο το 2013 έχασε την πρωτιά από τον Κενυάτη Ουίλσον Κίπτσανκ που έκανε τότε παγκόσμιο ρεκόρ (και πάλι στο Βερολίνο). Θεωρείται ο «φιλόσοφος – βασιλιάς» του Μαραθωνίου χάρη στα ενδοσκοπικά, εμπνευσμένα τσιτάτα που χρησιμοποιεί στις αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτυωσης αλλά και στις συνεντεύξεις του ανά τον κόσμο· λατρεύει, λέει, άλλωστε τον Αριστοτέλη, τον Κομφούκιο και τον Κοέλιο (εντάξει, αυτό το τελευταίο του το συγχωρούμε). Μετά την αποτυχία του Breaking2 ο Κιπτσόγκε έβαλε το κεφάλι κάτω. Προπονήθηκε όσο σκληρά δεν είχε προπονηθεί ποτέ· όχι μόνο σωματικά, αλλά και πνευματικά. Βλέποντάς τον τα τελευταία δύο χρόνια, καταλάβαινες ότι δυνάμωνε μέρα με τη μέρα. Ωσπου στις αρχές της φετινής χρονιάς ένιωσε και πάλι έτοιμος. Η επιχείρηση INEOS 1:59 ξεκίνησε. Υπολογίστηκε μέχρι και η τελευταία λεπτομέρεια. Εκείνος δεν αμφισβήτησε στιγμή ότι μπορεί να το κάνει. Στο μυαλό του, το είχε ήδη πετύχει.

Το περασμένο Σάββατο έγραψε Ιστορία στην Αυστρία. Και ας φωνάζουν όσο θέλουν διάφοροι «κριτικοί» του Ιντερνετ. Κι ας είχε τα παπούτσια, τους λαγούς, την τροφοδοσία με ποδήλατο, τα λέιζερ και τα εκατομμύρια να χορεύουν γύρω από το εγχείρημα – που εννοείται ότι δεν θα μετρούσε ως παγκόσμιο ρεκόρ, αυτό ήταν ξεκαθαρισμένο εξαρχής. Δεν θα του συγχωρούσα ποτέ τη χρήση αναβολικών, όμως μέχρι στιγμής ο πρωταθλητής δεν έχει δείξει κανένα τέτοιο δείγμα.

Ο Ελιουντ Κιπτσόγκε πέτυχε το μέχρι πρότινος αδιανόητο. Και τώρα που είδε πρακτικά ότι γίνεται, θα το κάνει και σε αγώνα. Σε ένα χρόνο, στο Βερολίνο, μάλλον θα δούμε κι άλλα μεγάλα πράγματα.