Οχι σε τι, εάν όχι στη φρίκη;

Κάθε βάναυση παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας, όπως η στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας στη Συρία που στέλνει στα σκουπίδια τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923) και – μαντέψτε – δεν την στέλνει εκεί για πρώτη φορά, μας υπενθυμίζει με οδυνηρό τρόπο ότι αυτό που ονομάζουμε «κανονικότητα» σε πολλά μέρη του κόσμου δεν είναι παρά η μετονομασία, ο ευφημισμός, ο εξορκισμός μιας διαρκώς επαναλαμβανόμενης, σχεδόν καθημερινής φρίκης. Προκειμένου να γίνει πέρα έως πέρα κατανοητό πόσο εξωφρενική είναι η αντίληψη της «κανονικότητας» σε πλείστα όσα μήκη και πλάτη της υφηλίου, θα σας αφηγηθώ μια ιστορία «αστικής αγριότητας» – από αυτές που συνηθίζαμε να διαβάζουμε στα παλιά καλά ρεαλιστικά μυθιστορήματα, από την εποχή του Ντίκενς, του Μπαλζάκ και του Τολστόι ακόμη – δίχως να χρησιμοποιήσω τα βαπτιστικά των ηρώων, τις εθνικότητές τους ή κάτι άλλο που θα προδώσει τη «σκηνή του εγκλήματος» και έπειτα θα ζητήσω από εσάς να οροθετήσετε πόσα από τα παραπάνω θα μπορούσαν κάλλιστα να συμβούν και στα μέρη μας και πόσα επ’ ουδενί, αποκλείεται, ανήκουν αποκλειστικά στη σφαίρα μιας σκοτεινής πολιτικής δυστοπίας.

Μια νεαρή μητέρα και η εξάχρονη κόρη της κακοποιούνται συστηματικά από τον σύζυγο/πατέρα. Ο σύζυγος φθάνει στο σημείο κάποια στιγμή να σπάσει το χέρι της γυναίκας του, αλλά επειδή είναι large, δέχεται να της καταβάλει μια μικρή οικονομική αποζημίωση. Η γυναίκα διαφεύγει από τη χώρα του εφιάλτη της παίρνοντας μαζί της και την κόρη της. Ο σύζυγος καταγγέλλει τη σύζυγό του για «απαγωγή» της κόρης τους και η κοινή τους πατρίδα ζητάει την έκδοση μητέρας και κόρης. Το αίτημα έκδοσης δεν συμπεριλαμβάνει κάποιες κρυφές ρήτρες/κατηγορίες που, μολαταύτα, η γυναίκα αναμφίβολα και αναπότρεπτα θα κληθεί να αντιμετωπίσει, σε περίπτωση που εκδοθεί πίσω στην πατρίδα της: αληθεύει, λόγου χάριν, ότι είχε εξωσυζυγικές σχέσεις (όπως διατείνεται ο σύζυγός της) ή ότι συμμετείχε σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις; Μη γελάτε. Για την απαγωγή της κόρης σου καταδικάζεσαι σε δεκαπέντε χρόνια φυλάκιση. Για τις εξωσυζυγικές σου σχέσεις (που δεν χρειάζεται να τεκμηριωθούν, αρκεί να τις πιστοποιήσει ο σύζυγος) καταδικάζεσαι σε θάνατο, πιθανότατα διά λιθοβολισμού. Στην αυτή ποινή (θάνατο) υπάρχει η νομική δυνατότητα να καταδικαστείς και για τη συμμετοχή σου στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, ιδίως από την ώρα που – με τη διαφυγή σου στο εξωτερικό – έδωσες καθαρά το στίγμα σου ως αμετανόητου αντικυβερνητικού αισχρού υποκειμένου. Σε κάθε περίπτωση και, ανεξαρτήτως εάν θα βρεθείς πολτοποιημένη κάτω από έναν σωρό πέτρες ή απλώς θα σαπίσεις με μακρόχρονη κάθειρξη στη φυλακή, η κόρη σου θα δοθεί για επιμέλεια στον σύζυγό σου. Βάσει του ίδιου νόμου, ο σύζυγός σου διατηρεί στο ακέραιο το δικαίωμά του να πουλή… παρντόν… να παντρέψει την κόρη σας, μόλις η τελευταία συμπληρώσει τα εννέα της χρόνια, με έναν γαμπρό της απολύτου δικής του επιλογής. Σιγά μην ξέρει τώρα και η μυξιάρα ποιος άνδρας τής ταιριάζει.

Η νεαρή μητέρα ονομάζεται Σαραρέ Κχαντεμί. Η κόρη της, Ντιάνα. Η χώρα τους είναι το Ιράν. Το ιρανικό αίτημα έκδοσης εξετάζεται σήμερα, 15 Οκτωβρίου, ημέρα Τρίτη, από πέντε ανώτατους έλληνες δικαστές του Αρειου Πάγου. Οπως και στην περίπτωση των Οκτώ Τούρκων Ικετών, πριν από τρία χρόνια, ο Αρειος Πάγος μπορεί να σταθεί το τελευταίο αλλά και το πιο αποτελεσματικό ανάχωμα ανάμεσα σ’ εμάς και στην κυριαρχία της φρίκης. Εδώ δεν χρειάζεται να στείλουμε στρατεύματα πουθενά, ούτε να διακυβεύσουμε την παγκόσμια ειρήνη. Η φρίκη βρίσκεται ήδη στην αυλή μας. Οχι σε τι, εάν όχι στη φρίκη;