Το κενυατικό θαύμα

Μοιάζει λίγο με το αμερικάνικο θαύμα. Τον μύθο δηλαδή ότι αρκεί να υπάρχει βούληση, πείσμα και σκληρή δουλειά για να πετύχεις ακόμη και στη μητρόπολη του καπιταλισμού. Μπορεί να ίσχυε σε έναν βαθμό κάποτε. Τώρα, αν φτάσεις στην Αμερική με λίγες οικονομίες ελπίζοντας να βρεις δουλειά, το πιθανότερο είναι να έχεις την τύχη εκείνων των φουκαράδων άστεγων στο Μανχάταν που τους ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου.

Το ίδιο ισχύει και για τον Μαραθώνιο: για να σπάσεις το φράγμα των δύο ωρών δεν αρκεί να κάνεις σκληρές προπονήσεις, να πιστέψεις στον εαυτό σου και να διαβάζεις Αριστοτέλη, Κομφούκιο και Πάολο Κοέλιο, όπως κάνει αυτός ο απίθανος τύπος που λέγεται Ελιούντ Κιπτσόγκε. Πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να το ‘χεις. Υστερα, να καταλάβουν και οι άλλοι ότι το ‘χεις και να σου ανοίξουν δρόμους – κάτι διόλου προφανές αν είσαι Αφρικανός. Και, τέλος, να επωφεληθείς από την τεχνολογία. Οι εικόνες με τους εναλλασσόμενους «λαγούς» στην προχθεσινή κούρσα της Βιέννης, οι οποίοι έδιναν τον ρυθμό ακολουθώντας τα λέιζερ που έριχνε ένα προπορευόμενο όχημα, τραβούσαν συχνά την προσοχή που θα έπρεπε να είναι αποκλειστικά στραμμένη στον πρωταγωνιστή.

Αυτό δεν μειώνει φυσικά το ιστορικό κατόρθωμα του 34χρονου Κενυάτη. Σχετικοποιεί απλώς το οικουμενικό μήνυμα ότι «ο άνθρωπος έχει απεριόριστες δυνατότητες». Εχει. Αλλά πρέπει να τις αξιοποιήσει και σωστά. Ο ισχυρισμός ότι μπορεί ο καθένας να τρέξει Μαραθώνιο αρκεί να προετοιμαστεί καταλλήλως δεν είναι μόνο λανθασμένος, αλλά και επικίνδυνος. Αν ο Κοέλιο έχει σε κάτι δίκιο, είναι στη φράση που έχει κρεμάσει ο Κιπτσόγκε στο δωμάτιό του: «Αν θέλεις να πετύχεις, πρέπει να σεβαστείς έναν κανόνα: να μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου».

Το άλλο απόφθεγμα στο οποίο πιστεύει ο μεγάλος μαραθωνοδρόμος, και ανήκει αυτή τη φορά στον αμερικανό συγγραφέα βιβλίων αυτοβοήθειας Στίβεν Κόβεϊ, είναι πιο συζητήσιμο: «Μόνο οι πειθαρχημένοι είναι ελεύθεροι, οι άλλοι είναι σκλάβοι των διαθέσεων, των ορέξεων και των παθών». Η πειθαρχία οδηγεί πράγματι συχνά στην επιτυχία, όχι όμως κατ’ ανάγκη και στην ελευθερία, που είναι κάτι πιο σύνθετο. Τα πάθη, πάλι, οδηγούν πράγματι συχνά στην καταστροφή, αλλά η διαδρομή μέχρι εκεί μπορεί και να αξίζει τον κόπο.

Μερικές φορές χρειάζονται πιο απλές συμβουλές στη ζωή. Αν σ’ αρέσει να καβαλάς δίτροχο, δέσε καλά το κράνος σου για να μην την πατήσεις σαν τον Κόβεϊ, που έχασε τη ζωή του από ατύχημα με το ποδήλατό του. Κι αν αποζητάς την ελευθερία που σου δίνει το τρέξιμο, αγόρασε καλά παπούτσια. Λεπτομέρειες επ’ αυτού είναι βέβαιο ότι θα παραθέσουν ο Παντελής Καψής στο επόμενο άρθρο του και ο Γιάννης Βασαλάκης στο επόμενο «Τρέχω».

Ο τελευταίος κάνει και μια πρόβλεψη: ο Κιπτσόγκε θα σπάσει και επισήμως το φράγμα των δύο ωρών του χρόνου στο Βερολίνο. Αρκεί να παραμείνει πειθαρχημένος, φυσικά.