Εγώ, με τη μεγάλη και ασύγκριτη σοφία μου…

«Eτσι και κάνουν κάτι που εγώ, με τη μεγάλη και ασύγκριτη σοφία μου, θεωρήσω ότι είναι εκτός ορίων, θα τους καταστρέψω…».  Αν σας ρωτούσαν πριν από μια εβδομάδα από ποιανού το στόμα έχει βγει η φράση, ο νους σας θα πήγαινε στον Δρακουμέλ που αφρίζοντας κυνηγά τα στρουμφάκια. Είτε σε κάποιον εκδικητικό αρχαίο θεό. Τον Δία όταν καρφώνει τον Προμηθέα στον Καύκασο επειδή χάρισε στους ανθρώπους τη φωτιά. Τον Ιεχωβά της Παλαιάς Διαθήκης, ο οποίος προστατεύει τους εκλεκτούς του και αφανίζει όλους τους υπόλοιπους.

Από τους εν ενεργεία ισχυρούς άνδρες; Ισως στον «Αρκαντάγκ», όπως είναι ο επίσημος τίτλος του, τον Αφέντη δηλαδή του Τουρκμενιστάν, Γκουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ, που, κατ’ απαίτησιν δήθεν του 97% των ψηφοφόρων, έστησε ένα πελώριο απαστράπτον έφιππο άγαλμά του στην κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας. Ή στον προκάτοχό του, Σαπαρμουράτ Νιγιάζοφ που είχε ξαναβαφτίσει τους μήνες – στον Απρίλιο είχε δώσει το όνομα της μαμάς του. Αντε και στον Κιμ της Βόρειας Κορέας.

Η συντριπτική πλειονότητα των κυβερνώντων, ακόμα και των πιο αυταρχικών, φοράει στην εποχή μας ένα προσωπείο σεμνότητας. Ο Ερντογάν υπενθυμίζει τακτικά στους Τούρκους την ταπεινή καταγωγή του – το κλέος του, υπονοεί, πηγάζει από τον λαό -, ο Αλλάχ και ο λαός δοξάζονται στο δικό του πρόσωπο. Ο Πούτιν αποφεύγει από ιδιοσυγκρασία τα παχιά λόγια. Προτιμά να χρηματοδοτεί αγιογραφίες των ηρώων της Ρωσίας – του Μεγάλου Πέτρου, του Γκαγκάριν – κι ο ίδιος να εμφανίζεται ως συνεχιστής τους.

Απ’ τους σημερινούς ηγέτες, μονάχα ο Ντόναλντ Τραμπ είναι απροκάλυπτα, ανερυθρίαστα αυτοαναφορικός. Και δεν διστάζει να πλακώσει μέσω τουίτερ στις σφαλιάρες όποιον τον αμφισβητεί. Γιατί; Διότι μπορεί.

Αποτελεί η περίπτωσή του την κωμικοτραγική στρέβλωση του Αμερικάνικου Ονείρου. Ο Τραμπ θα ισχυριζόταν (και θα το πίστευε ειλικρινά) ότι εκ γενετής άλλο δεν κάνει παρά να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις. Να αξιοποιεί το περιβάλλον των χρυσών ευκαιριών – έτσι δεν θέλουν να εμφανίζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες;

Εάν ο Λίνκολν μεγάλωσε σε μια καλύβα με γονείς αγράμματους, εάν ο Κλίντον ξεκίνησε ως κοινωνικός παρίας και ο Ομπάμα δεν ξανάδε τον πατέρα του παρά μονάχα μια φορά αφότου εκείνος χώρισε με τη μάνα του κι επέστρεψε στην Κένυα, η διαδρομή που διένυσε ο Ντόναλντ Τραμπ από την οικογενειακή μεσιτική επιχείρηση ως το ύπατο αξίωμα υπήρξε ακόμα πιο ιλιγγιώδης. Γεμάτη ευτράπελους σταθμούς.

Εργολάβος οικοδομών, καζινάς, κατασκευαστής γηπέδων γκολφ, σόουμαν στην τηλεόραση, οργανωτής αγώνων πάλης, μέχρι και ερασιτέχνης ηθοποιός, που ξεδίπλωσε το ανύπαρκτο ταλέντο του στη συνέχεια του θρυλικού «Μόνος στο σπίτι». Συγγραφέας επίσης βιβλίων αυτοβελτίωσης. Διαβάζοντας το «Πώς να γίνεις πλούσιος» που εκδόθηκε το 2004, κάτω από τις αμπελοφιλοσοφίες ένα διακρίνεις: ένα ακόρεστο εγώ. Μια μανία μάλλον καταβροχθιστική παρά δημιουργική. Ενα χάρισμα να αντιμετωπίζει και να υπερβαίνει τις δυσκολίες, το οποίο δεν εδράζεται στην ευφυΐα ή στη γνώση όσο στην ψυχική παχυδερμία του. Μια παντελή έλλειψη ευαισθησίας που αντί για αναπηρία λειτουργεί ως όπλο.

«Πίσω από κάθε περιουσία κρύβεται ένα έγκλημα» φρονεί ο σπουδαίος Μπαλζάκ. Ο Τραμπ κατηγορήθηκε επανειλημμένα για πάσης φύσεως εγκλήματα. Ποτέ ωστόσο μέχρι σήμερα δεν κατάφερε η Δικαιοσύνη να τον βγάλει νοκ άουτ, εκτός παιδιάς.

Την άνοιξη του 2016 διάβασα ένα άρθρο σε έγκριτο έντυπο. Διεκτραγωδούσε τα χάλια των Ρεπουμπλικάνων. Προδίκαζε ότι όποιον και αν είχε η Χίλαρι Κλίντον απέναντί της θα τον συνέτριβε. «Το πάλαι ποτέ πανίσχυρο κόμμα του Τέντι Ρούζβελτ και του Αϊζενχάουερ παρακμάζει ανίατα. Οι προκριματικοί για το χρίσμα των Δημοκρατικών σύντομα θα βαραίνουν περισσότερο από τις εθνικές εκλογές…». Ούτε το φανταζόταν ο εμβριθής συντάκτης ότι ο Ντόναλντ Τραμπ – τον οποίον χαρακτήριζε κλόουν – θα ήταν ο επόμενος Πρόεδρος.

Σύμφωνοι, ήρθε δεύτερος σε ψήφους πανεθνικά, κατάφερε απλώς να εκμεταλλευτεί το σύστημα, να κερδίσει τις κρίσιμες Πολιτείες. Πράγματι, χρησιμοποίησε μέσα αθέμιτα, ενδεχομένως και παράνομα. Τα βασικό του όμως επίτευγμα, το διαβατήριό του για τον Λευκό Οίκο, στάθηκε άλλο. Επιασε τον παλμό του λευκού «λαουτζίκου» κατά την εποχή της πολιτικής ορθότητας, της επέλασης των πάσης φύσεως μειονοτήτων, της τέταρτης τεχνολογικής επανάστασης που θα μεταμορφώσει το κοινωνικοοικονομικό τοπίο. Επεισε τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας ότι εκφράζει τα συμφέροντά του κόντρα στο κατεστημένο της Ουάσιγκτον. «Είναι δυνατόν», φρίττουν τα ανοιχτά μυαλά όπου γης, «ένα μεγάλο έθνος με παράδοση ικανής ηγεσίας, με στέρεους θεσμούς, να αναδείξει αυτόν ως επικεφαλής;».

Δεν συνειδητοποιούν ότι η στιβαρότητα των αμερικάνικων θεσμών ευνόησε τον Ντόναλντ Τραμπ. Οταν διαθέτει το πολίτευμά σου τόσες δικλίδες ασφαλείας, όταν νιώθεις θωρακισμένη τη δημοκρατία σου, τότε παίρνεις το ρίσκο, κάνεις την τρέλα να ψηφίσεις κάποιον με πορτοκαλί μαλλιά που διατυμπανίζει την ασύγκριτη σοφία του.