Μια τυχαία συνάντηση

Ο Γιώργος μπήκε στο Ηρώδειο. Με το εισιτήριο στο χέρι, κοιτούσε γύρω του, ψάχνοντας τον διάδρομο που θα τον οδηγούσε στη θέση του. Περνώντας μπροστά από τους επισήμους τον είδε. Ο Κώστας, σιωπηλός όπως πάντα, καθόταν ακόμα στην πρώτη σειρά. Ο Γιώργος διατήρησε την ψυχραιμία του. Τον χαιρέτησε ευγενικά, είπαν δυο σύντομες κουβέντες και πήγε να κάτσει με την παρέα του.

Αυτή είναι, άραγε, η επιστροφή στην κανονικότητα; Η συναυλία του Ξαρχάκου ξεκίνησε και τέλειωσε κανονικά. Η συνάντηση των δύο πολιτικών κληρονόμων δεν είχε ταράξει τους τραγουδιστές ή τους μουσικούς ή ακόμη και το κοινό, που δεν της έδωσε την παραμικρή σημασία. Αν δεν ήταν οι παραπολιτικές στήλες, κανείς πέραν των δύο δεν θα είχε αντιληφθεί τη χειραψία τους. Θα μπορούσε να είναι ανέκδοτο για την πιο διάσημη πολιτική κόντρα της Μεταπολίτευσης: Ενας Παπανδρέου κι ένας Καραμανλής συναντιούνται σ’ ένα υπαίθριο θέατρο. Ε και;

Δεν είναι πως είχαν να δουν ο ένας τον άλλο χρόνια. Ο Γιώργος και ο Κώστας βρέθηκαν ξανά στα κοινοβουλευτικά έδρανα στην ορκωμοσία της Βουλής. Ο ένας έπαιξε σωστά τα χαρτιά που παρουσιάστηκαν μπροστά του. Παρέμεινε αθόρυβος από τη μέρα που έχασε την εξουσία μέχρι σήμερα. Ούτε κουβέντα δεν ξεστόμισε ποτέ – κυρίως για τις ευθύνες του, που φουσκώνουν όσο περνάει ο καιρός. Ο άλλος, πάλι, μιλούσε πάρα πολύ και έκανε πάρα πολλά, στο τέλος δεν τον σήκωνε ούτε το ίδιο του το κόμμα. Σήμερα θέλει άλλη μια ευκαιρία να φτιάξει την υστεροφημία του. Παρότι πολιτικοί αντίπαλοι, ο Κώστας και ο Γιώργος έχουν ένα κοινό: συχνά-πυκνά κατηγορούνται, άλλες φορές με λόγο κι άλλες φορές χωρίς, για «ανίερες» σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα. Το κόμμα που, στην ουσία, έβαλε τέλος στην προηγούμενη εποχή για να φτιάξει μια καινούργια. Τον άνθρωπο που ανέβηκε στην εξουσία, βάζοντας τέλος στη δική τους κυριαρχία – είτε τους έβαλε στο κάδρο είτε όχι.

Στην προηγούμενη κανονικότητα, που οι νεοδημοκράτες τσακώνονταν με τους πασόκους και οι συριζαίοι αγνάντευαν από το περιθώριο, ο Γιώργος και ο Κώστας ήταν αφεντικά. Σήμερα είναι πολιτικά ζωντανοί, χρησιμεύουν όμως μόνο ως απομυθοποιημένα σύμβολα μιας ταραγμένης δεκαετίας. Εχουν ακόμα ορκισμένους φίλους και εχθρούς, εκείνους που ξεκινούν μια συζήτηση με τη φράση «είναι που δεν θέλει αυτός, γιατί αν ήθελε…». «Αυτός» όμως, και ο πράσινος και ο μπλε, έχουν πια συμβιβαστεί στους ρόλους τους. Δεν μπορούν να γίνουν τίποτε παραπάνω από «πρώην». Κι αν κάποτε θελήσουν να διεκδικήσουν την Προεδρία της Δημοκρατίας, θα το κάνουν με τον τρόπο που έμαθαν. Ο ένας θα συνεχίσει να μένει σιωπηλός, δρώντας στα παρασκήνια. Κι ο άλλος θα συνεχίσει να τρέχει να αλλάξει τη γνώμη των αλλοτινών του ψηφορόρων, να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας – έστω κι αν ήταν ή, τουλάχιστον, έμοιαζε.

Κανείς πια δεν βρίζει κανέναν στον δρόμο. Ομως το οριστικό τέλος, αυτό από το οποίο δεν γυρνά κανείς, δεν συντελείται από τα μίση και τα πάθη, από τις διαμαρτυρίες και τις φωνές, αλλά από την αδιαφορία. Από τα ειρωνικά σχόλια που μέρα με τη μέρα λιγοστεύουν. Ενας Παπανδρέου κι ένας Καραμανλής συναντιούνται σ’ ένα υπαίθριο θέατρο. Ε και; Ούτε η πρώτη φορά είναι ούτε η τελευταία.