Πλάκα

Ο πρώην υπουργός Αλέκος Φλαμπουράρης αποκάλυψε χθες ότι τον σταματούν άνθρωποι στον δρόμο και του λένε: «Μα ήταν ανάγκη να χάσετε;».

Ομολογώ ότι σοκάρομαι. Η απορία δεν τιμά όσους την έχουν αλλά κυρίως όσους δεν την έχουν και απλώς κάνουν πλάκα σε έναν ηλικιωμένο άνθρωπο.

Διότι με κάτι τέτοια θυμάμαι τον Αλέκο την εποχή μεταξύ Χριστουγέννων 2016 και Πρωτοχρονιάς 2017.

Τότε κάλεσε στο Μέγαρο Μαξίμου τις τέσσερις συστημικές τράπεζες και ζήτησε (παρέα με τον Παππά…) να συγχωνευθούν σε έναν μεγάλο κυβερνητικό εκδοτικό οργανισμό ο ΔΟΛ, ο Πήγασος, το Αργος, η εκτυπωτική Ιρις και φυσικά το Mega, στο οποίο ΔΟΛ και Πήγασος είχαν την πλειοψηφία.

Η ιδέα δεν ήταν κακή – για την κυβέρνηση…

Αλλά κόλλησε επειδή το σχέδιο αποδείχθηκε τόσο εκτρωματικά φαραωνικό ώστε έκαναν πίσω ακόμα και οι τράπεζες που δεν είχαν κατ’ αρχήν καμία διάθεση να χαλάσουν χατίρι στον Αλέκο.

Τρόμαξαν και οι φοβισμένοι, δηλαδή!

Μετά ο Αλέκος και ο Παππάς προσπάθησαν πάλι με διάφορες μεθόδους να κλείσουν εκείνους που δεν μπόρεσαν να συγχωνεύσουν υπό τον έλεγχό τους. Κάτι σαν plan B, δηλαδή.

Ευτυχώς με «Το Βήμα» και «ΤΑ ΝΕΑ» απέτυχαν και σε αυτό.

Κακά τα ψέματα, η αποτυχία τους απεδείχθη μια στρατηγική ήττα της διακυβέρνησης Τσίπρα.

Της οποίας η πολιτική συμπυκνωνόταν στον έλεγχο της ενημέρωσης προτού ακόμη ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση. Και συνεχίζει απτόητη.

Ακόμη και τώρα ξημεροβραδιάζονται παραπονούμενοι συνεχώς για τον Τύπο, λες και ο Τύπος έχει καμία συμβατική υποχρέωση να τους κάνει τον αβανταδόρο.

Ακόμη και πρόσφατα ο Τσίπρας έριξε στα μίντια την ευθύνη για την ήττα του στις εκλογές, λες και τα μίντια είχαν αναλάβει καμία δέσμευση να τον κάνουν να κερδίσει.

Ομολογώ ότι δεν ξέρω γιατί τραβούν τέτοιο ζόρι με κάτι που δεν τους πέφτει λόγος.

Εξ όσων γνωρίζω δεν υπάρχει κάποιο δεοντολογικό ή άλλο καθήκον του Τύπου να είναι φιλικός ή επιεικής με τον ΣΥΡΙΖΑ, να δείχνει κατανόηση στην πολιτική του ή να προωθεί της επιδιώξεις του.

Οποιος τον γουστάρει τον υπερασπίζεται. Οποιος δεν τον γουστάρει τον θάβει. Σε απλά ελληνικά αυτό λέγεται ελευθεροτυπία και δημοκρατία.

Γενικότερα άλλωστε η αρρωστημένη αντίληψη ότι η δημοσιογραφία είναι κάτι σαν παρακλάδι της Αριστεράς, της οποίας οφείλει να διακινεί τις ευαισθησίες και τις αξίες, ανήκει σε παλιές και ευτυχώς ξεπερασμένες εποχές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και όσοι τον υποστηρίζουν αρνούνται να το καταλάβουν και να το αποδεχθούν. Γι’ αυτό άλλωστε και δεν καταλαβαίνουν ακόμη γιατί έχασαν.

Κακό του κεφαλιού τους.