Αμεση κατάργηση

Ενας ανυποψίαστος ξένος που θα βρεθεί σήμερα στο χάος της Αθήνας είναι βέβαιο ότι θα εκπλαγεί. Η ελληνική κυβέρνηση μετράει μόλις 85 ημέρες ζωής. Η δημοτικότητά της είναι πρωτοφανώς υψηλή. Πώς εξηγείται λοιπόν ότι μέσα σε μια εβδομάδα γίνονται δύο μαζικές εργατικές απεργιακές κινητοποιήσεις, που συνοδεύονται φυσικά από τρομερή ταλαιπωρία όλων των πολιτών;

Η μια απάντηση είναι ότι ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης θέλει να αιφνιδιάσει τους εργαζόμενους και να τους κόψει τον αέρα από νωρίς. Καταργεί λοιπόν τις συλλογικές συμβάσεις και τη διαιτησία, θεσπίζει την ηλεκτρονική ψηφοφορία για την προκήρυξη απεργιών, προβαίνει σε γενικευμένες ιδιωτικοποιήσεις και, αντί να αυξήσει τους μισθούς, αυξάνει τα τιμολόγια της ΔΕΗ.

Ο συνωστισμός των αιτημάτων αποτελεί μια γνωστή στρατηγική των συνδικάτων: έστω και ένα να ικανοποιηθεί, μπορούν πάντα να μιλούν για νίκη. Η τακτική αυτή όμως συμβάλλει και στην απαξίωσή τους. Υστερα απ’ όλα όσα έχουν συμβεί στον κόσμο τον τελευταίο μισό αιώνα, θεωρούμε πάντα τις ιδιωτικοποιήσεις κάτι εξ ορισμού κακό; Η ευέλικτη μορφή εργασίας, με δικλίδες ασφαλείας βέβαια, δεν αποτελεί έναν τρόπο αντιμετώπισης της ανεργίας; Η απόφαση για μια απεργία δεν πρέπει επιτέλους να λαμβάνεται από την πλειοψηφία των εργαζομένων σε μια επιχείρηση;

Στις ίδιες ευκολίες υπακούει και ο δικός μας κλάδος. Μέσα ενημέρωσης κλείνουν, δημοσιογράφοι απολύονται, ολόκληρο το τοπίο της ενημέρωσης αλλάζει, και το σωματείο αφυπνίζεται μόνο όταν είναι να ακολουθήσει τις απεργίες της ΓΣΕΕ. Το αίτημα είναι πάντα το ίδιο, εξόχως ρεαλιστικό, με μικρές παραλλαγές μόνο ανάλογα με τη συγκυρία: «Αμεση κατάργηση όλων των αντεργατικών μνημονιακών πολιτικών».

Η δεύτερη απάντηση λοιπόν στο ερώτημα γιατί γίνονται εδώ τόσες απεργίες, ενώ σε άλλες χώρες, με ενδεχομένως σκληρότερες κυβερνήσεις, τέτοιες κινητοποιήσεις γίνονται πιο σπάνια και πιο στοχευμένα, είναι ότι τα συνδικάτα θέλουν κάθε τόσο να θυμίσουν την ύπαρξή τους με επαναστατική γυμναστική. Και καθώς η ενότητα και η συνεργασία δεν ήταν ποτέ το φόρτε τους, οι κινητοποιήσεις γίνονται σε δόσεις.

Μόνο που έτσι χάνεται η ουσία. Και δεν γίνεται καμιά σοβαρή συζήτηση. Εδώ η Ευρωπαϊκή Ενωση πιθανολογεί ότι το 2060 το όριο συνταξιοδότησης θα είναι τα 72 χρόνια, και ότι η αναλογία των μη εργαζομένων προς τους εργαζόμενους θα φτάσει στην Ελλάδα το 1,69 (έναντι 1,36 για την υπόλοιπη Ευρώπη), κι εμείς συζητάμε αν πρέπει να υπάρχει ηλεκτρονικό μητρώο συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Τα ισχυρά συνδικάτα αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για τον έλεγχο των κυβερνήσεων, την προστασία των εργαζομένων και τη σωστή λειτουργία μιας υγιούς δημοκρατίας. Η κατάχρηση του όπλου της απεργίας, όμως, έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Αντί να ενεργοποιεί τα αντανακλαστικά, οδηγεί στην παραίτηση.

Οσο για εμάς, που σήμερα δεν μας ακούτε κι αύριο δεν θα μας διαβάσετε, το μόνο που ελπίζουμε είναι να σας λείψουμε.