Αθλητισμός δεν είναι μόνο ένας αγώνας, ένα γκολ, ένα τρίποντο, ένα πρωτάθλημα και δεν συμμαζεύεται…
Δεν έχω σκοπό να αμπελοφιλοσοφήσω επί ματαίω, απλώς τα γράφω αυτά με αφορμή δύο διαφορετικές, αλλά στην ουσία ίδιες εικόνες που αποτυπώθηκαν προχθές στο ΟΑΚΑ…
Εξηγείται το οξύμωρο σχήμα διότι η συνύπαρξη των παιδιών από τις ακαδημίες του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ στην ίδια εξέδρα και η παρουσία της Μυρτούς από την Πάρο, που μάλιστα είχε την τιμητική της, προφανώς ξεπερνούν σε σημασία, σημειολογία, αξία, συμβολισμούς και μηνύματα το 89-68, το οποίο αποτυπώθηκε στον πίνακα!
Τέτοιες εικόνες θεωρούνται και αποκαλούνται στοιχεία αθλητικού πολιτισμού: συμφωνώ και επαυξάνω διότι, διάβολε, ο αθλητισμός πρέπει να ενώνει και όχι να χωρίζει. Και συνάμα πρέπει να δημιουργεί αγάπη, φιλίες και χαμόγελα, όχι έχθρες, βία και πολεμική ατμόσφαιρα…
«Ανθρωποι, άνθρωποι. Αιμοδιψείς, αιμοχαρείς και αιμοβόροι. Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;», καταπώς αναρωτιόταν και ο Χρήστος Τσαγανέας στην ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται»!
Υπήρξε όντως εξαιρετική ως ιδέα και πολλά υποσχόμενη (θέλω να πιστεύω) η εικόνα με τους νεοσσούς των ακαδημιών των δύο ομάδων να κάθονται παρέα στην εξέδρα και να χαριεντίζονται!
Λίγα μέτρα πιο πέρα καθόταν πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι η Μυρτώ από την Πάρο, που τον Ιούλιο του 2012 έγινε άθελά της και για πολύ δυσάρεστο λόγο το κορίτσι της πρώτης σελίδας. Τότε στην τρυφερή ηλικία των 15 ετών κακοποιήθηκε με βαναυσότητα από έναν Πακιστανό και είδε τη ζωή της να γίνεται ρημαδιό, αλλά αγωνίσθηκε, πάλεψε, δεν υποτάχθηκε στη μοίρα της και προσπαθεί να την αναστηλώσει.
Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης που ούτως ή άλλως, φύσει και θέσει, είναι ένας άνθρωπος με μεγάλες ευαισθησίες (εξού και η πρωτοβουλία του για την ίδρυση και λειτουργία τμήματος με αυτιστικά παιδιά στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού) βράβευσε τη Μυρτώ και λίγο αργότερα κατέβηκε και μίλησε μαζί της ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος.
Ο Παναθηναϊκός νίκησε την ΑΕΚ, αλλά οι πιο μεγάλοι θρίαμβοι της βραδιάς συντελέσθηκαν εκτός παιδιάς…
