Δράματα και θρίλερ

Καμιά φορά, τίποτα δεν πάει όπως θα το θέλαμε. Κι άλλες φορές οι νίκες είναι μικρές, αλλά έρχονται όλες μαζί. Μόλις πριν από λίγα εικοσιτετράωρα, ο Ντόναλντ Τραμπ προετοιμαζόταν για μια σειρά επαφών, για επίσημες και ανεπίσημες συναντήσεις στο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Ο Μπόρις Τζόνσον ξεφυσούσε στη σκέψη ότι έχει ακόμα μερικές μέρες στη διάθεσή του να διαπραγματευτεί το Brexit χωρίς κοινοβουλευτικές οχλήσεις. Οι άτρωτοι βρέθηκαν μπροστά στις συνέπειες των πράξεών τους. Και ακόμα δεν έχουν ψηθεί ούτε τα ποπκόρν.

Στην πραγματικότητα, ένας ολόκληρος πλανήτης έγινε μάρτυρας της καλής λειτουργίας των checks and balances. Ή, αλλιώς, του τι μπορεί να συμβεί όταν η διάκριση των εξουσιών δουλεύει. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ και ο βρετανός πρωθυπουργός θεωρούνται δύο πανίσχυρες πολιτικές μορφές στο παγκόσμιο πολιτικό παιχνίδι – κι όμως, τα θεσμικά τους ατοπήματα δεν έμειναν απαρατήρητα. Το πιο πιθανό είναι πως οι κατηγορίες εις βάρος του Τραμπ δεν θα τον καθαιρέσουν και πως οι δυσκολίες που φέρνει στον Τζόνσον η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση μόνο καθυστερούν το αναπόφευκτο. Το σημαντικό σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά το πάθος. Τα πρόσωπα, οι λόγοι και η βαθιά πεποίθηση ότι δεν μας αξίζει το μέλλον που διαγράφεται μπροστά μας. Ακόμα κι αν τελικά μας αξίζει ή, τέλος πάντων, δεν μπορούμε να το αποτρέψουμε.

Αν ήταν ταινία, η διεθνής πολιτική σκηνή θα έμοιαζε με μελό κοινωνική ταινία, απ’ αυτές που, στο τέλος, η σύγχρονη δημοκρατία σαν καταπιεσμένο κορίτσι αψηφά τους χλευαστές της, βγάζοντας τη γλώσσα. Στην Ελλάδα, όμως, είμαστε περισσότερο του θρίλερ. Οι πολιτικοί φέρεται να δίνουν εντολές σε δικαστικούς για να ενοχοποιήσουν άλλους πολιτικούς. Οι δικαστικοί τσακώνονται μεταξύ τους και ενοχοποιούν ο ένας τον άλλο. Στην υπόθεση μπλέκουν δημοσιογράφοι, εισαγγελείς, υπουργοί, ένας τύπος με το ψευδώνυμο Ρασπούτιν, fake βαλίτσες, fake βίντεο, fake κατηγορίες – όλα μαζί στην ίδια δικογραφία που διαβιβάστηκε στη Βουλή και δίνει μια εντελώς διαφορετική διάσταση στο σκάνδαλο – υπόθεση Novartis. Κυνηγούσε όντως ο ΣΥΡΙΖΑ τους πολιτικούς του αντιπάλους; Δρούσε μόνος του ο Ρασπούτιν; Τι θα κάνει το Μέγαρο Μαξίμου και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που πιστεύει ότι «οι πρωθυπουργοί κρίνονται στις εκλογές»; Η συνέχεια (γιατί θα υπάρξει συνέχεια), στα έδρανα του Κοινοβουλίου και στις δικαστικές αίθουσες.

Την ώρα που στο εξωτερικό αποδεικνύεται στην πράξη πως τα checks and balances, έστω και την τελευταία στιγμή, δουλεύουν και έχουν χρησιμότητα, στην Ελλάδα τα ψάχνουμε ακόμα. Ναι, υπάρχουν θεσμικοί φραγμοί, υπάρχουν δικλίδες ασφαλείας στο πολιτικό σύστημα. Ομως, αν έστω τα μισά από όσα υπάρχουν στη δικογραφία αποδειχθούν αληθινά, κανείς δεν τις θεωρούσε ικανές να σταματήσουν το αναπόφευκτο. Ενα πραγματικό σκάνδαλο, με θύματα και θύτες, έμεινε επί της ουσίας ανεξερεύνητο για να κατηγορηθούν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος. Η προηγούμενη κυβέρνηση φαίνεται ότι πίστεψε πως, έχοντας την εξουσία, μπορεί να κάνει τα πάντα. Ισως γι’ αυτό, το φταίξιμο δεν είναι μόνο δικό τους, αλλά και δικό μας.

Δεν είναι εύκολο να μη συμβαδίζεις με την παγκόσμια πραγματικότητα. Δεν είναι εύκολο να θυμάσαι πως στη δική σου χώρα δεν ισχύουν οι ίδιοι κανόνες. Σίγουρα, τα θρίλερ έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από τις μελό κοινωνικές ταινίες. Ομως αυτές οι τελευταίες κερδίζουν στα βραβεία. Και στη ζωή, ενίοτε.