Σταύρος Γασπαράτος

Κλείνω τα μάτια για να κοιμηθώ, κλείνω τα μάτια για να προφυλαχτώ από τον ήλιο, κλείνω τα μάτια για να σκεφτώ, κλείνω τα μάτια για να σταματήσω να σκέφτομαι…

Τα όνειρα συνοδεύουν τις περισσότερες στιγμές που βρίσκομαι με τα μάτια κλειστά. Ανάλογα όμως την περίσταση η μορφή και η επίδρασή τους είναι εντελώς διαφορετική.

Τα όνειρα που με επισκέπτονται όταν κοιμάμαι στην πλειοψηφία τους είναι συνέχεια της ημέρας μου, συνέχεια των εμμονών και του στρες μου και συνήθως ξυπνάω κουρασμένος και με νεύρα. Μέσα στη μέρα έχω την αίσθηση πως το μυαλό μου δεν σταματάει ποτέ και οι ώρες του ύπνου έχω ανάγκη να είναι ώρες παύσης. Εντυπωσιάζομαι συχνά απ’ την πολυπλοκότητα και ένταση των ονείρων μου αλλά προτιμώ την ησυχία.

Μέσα στην ημέρα μου όμως οι στιγμές που κλείνω τα μάτια έχουν εντελώς άλλη αίσθηση.

Μεγαλώνοντας εκτιμώ και χρειάζομαι όλο και περισσότερο αυτές τις στιγμές που κλείνεις τα μάτια για λίγο. Τότε είναι που προσπαθώ να σταματήσω τον καταιγιστικό ρυθμό της καθημερινότητάς μου και να νιώσω ότι είναι στο χέρι μου να χαμηλώσω λίγο ταχύτητα. Τότε είναι που μπορώ να σκεφτώ με ψυχραιμία, να αξιολογήσω το πού βρίσκομαι, να βρω λύσεις, να ψάξω μια καινούργια ιδέα, να θυμηθώ, να ονειρευτώ το μέλλον ή απλά να σταματήσω τον χρόνο προσπαθώντας να μη σκέφτομαι για λίγο.

Με τα μάτια κλειστά μπορώ να ακούω καλύτερα τον χώρο γύρω μου και αναγνωρίζω τη μουσική και την ποίηση που αυτός ο ήχος περιέχει. Ο ήχος αυτού του σκοτεινού χώρου που έχει στο κέντρο του την ανάσα μου είναι πάντα μαζί μου. Εχει πάντα κάτι οικείο και κάτι καινούργιο. Κάτι απαλό αλλά και εκκωφαντικό την ίδια στιγμή. Είναι εκεί που θα ψάξω την έμπνευση όταν έχω στερέψει και εκεί που θα προσπαθήσω να αξιολογήσω μια ιδέα μου. Εκεί που θα θυμηθώ από πού έρχομαι και πού πάω, εκεί που μπορώ να νιώσω για μια στιγμή ένα τίποτα μέσα στο Σύμπαν ή το κέντρο του κόσμου.

Αυτές οι στιγμές που μπορώ να βρω τον χρόνο και να μείνω για λίγο με τα μάτια κλειστά είναι πριν από όλα ένα δώρο προς τον εαυτό μου, και ακόμα και όταν δεν φέρνουν τίποτε άλλο παρά μια μικρή παύση είναι πολύτιμες. Αυτή η αίσθηση ότι έστω για λίγο φρόντισα με κάποιον τρόπο εμένα, με κάνει να μπορώ να συνεχίζω πιο ελαφρύς και γεμάτος την ημέρα μου νιώθοντας πως έστω για λίγο έχω σε κάτι τον έλεγχο.