Γκρέτα, εσύ σουπερστάρ!

Κι αίφνης ο πράσινος καπιταλισμός – αυτόν που όψιμα ανακάλυψε ο έλλην Πρωθυπουργός – βρήκε το αστέρι του. Η θυμωμένη ομιλία της 16χρονης Γκρέτα Τούνμπεργκ στον ΟΗΕ επικύρωσε το νέο πρόσωπο της νέας μεταλλαγής του καπιταλισμού. Οχι, μια μαθήτρια από τη Σουηδία δεν φταίει για τα δεινά της ανθρωπότητας. Θα ήμασταν άδικοι. Τη συμβολοποιημένη της επιδαύρια εκφορά κρίνουμε. Υπενθυμίζοντας κάποια πράγματα. Για παράδειγμα, απαντώντας σε όλους αυτούς/ές που είδαν την ελπίδα στο πρόσωπό της και στον κοινότοπο, politically correct λόγο της – κάτι από Αρωγή και Ευδοκίμηση πασπαλισμένο με περιβαλλοντικό κρεσέντο -, ρωτώ: Τι έγινε, βρε παιδιά; Συγκινηθήκατε με το κορίτσι και τα βάλατε με τον κόσμο του «καναπέ» που δεν ξεσηκώνεται για την κλιματική μεταβολή; Αυτά πού ακριβώς τα λέτε; Ανακαλύψατε την πυρίτιδα της περιβαλλοντικής ευαισθησίας από την Γκρέτα; Σοβαρά τώρα; Ξεχάσατε τόσο γρήγορα ή επιλεκτικά υμνείτε τον συγκαλυμμένο απολιτίκ λόγο που φτιάχνει το έδαφος για τον νέο πράσινο καπιταλισμό;

Ας αρκεστούμε στα της χώρας μας. Περίμενε, αλήθεια, το συγκλονιστικό κίνημα στην Κερατέα για τη χωματερή την Γκρέτα για να κινητοποιηθεί; Περίμενε το 16χρονο κορίτσι, το κίνημα κατά των εξορύξεων στις Σκουριές αλλά και σε άλλα μέρη της χώρας, π.χ. στην Ηπειρο; Το κίνημα κατά της εκτροπής του Αχελώου πόσα χρόνια, αλήθεια, κλείνει φέτος; Θυμάστε; Ολοι οι παραπάνω και δεκάδες οικολόγοι ριζοσπάστες (π.χ. ο Γιάννης Σχίζας) πόσους αγώνες έχουν δώσει μέσα στα χρόνια; Πόση καταστολή υπέστησαν; Στα νησιά και στα χωριά της χώρας πόσα τοπικά κινήματα έχουν εκδηλωθεί για την προστασία οικισμών, δασών και όχι μόνο;

Θα μου πείτε, ναι, αλλά η Γκρέτα κινητοποιεί διεθνώς τον κόσμο, τη νεολαία. Οπως πρόσφατα με τις διαδηλώσεις – και στην Ελλάδα. Ναι, αλλά το θέμα δεν είναι η επιφανειακή προσέγγιση και η μετάθεση συλλογικών ευθυνών στις ευθύνες του πολίτη – ένα πράσινο «όλοι μαζί τα φάγαμε». Το θέμα είναι πως ο καπιταλισμός μοιάζει όλο και πιο ασύμβατος με το περιβάλλον. Το άναρχο άγριο δάσος μοιάζει εμπόδιο στις επενδύσεις. Οι παραλίες, επίσης. Μπορεί το μοντέλο Αλ Γκορ να μην έπιασε. Μπορεί να μη συγκροτήθηκε μια νέα πράσινη Διεθνής των ευαίσθητων ολιγαρχιών και ελίτ.

Η όλη νέα ατζέντα όμως έχει ανάγκη τα νέα της σύμβολα, τους νέους της τηλεκήρυκες. Εχει ανάγκη την εργαλειοποίηση του μείζονος και υπαρκτού θέματος της κλιματικής αλλαγής – πολυεπίπεδου και περίπλοκου – και την αποτροπή ενός όντως ριζοσπαστικού κινήματος από τα κάτω με όρους εναλλακτικών δομών.

Η Γκρέτα είναι μαθήτρια. Είναι νεότατη. Είναι πιθανώς ειλικρινής. Εχει και δίκιο σε πολλά. Είναι όμως ταυτόχρονα ένας ρόλος αντ’ αυτού. Μια συμβολοποιημένη ανάθεση των πολλών στην κοινωνία του θεάματος. Είναι η αντεστραμμένη χειραφέτηση που εκλιπαρεί τους ηγέτες του κόσμου να γίνουν πιο πράσινοι. Καλά να είναι το κορίτσι, αλλά την Ιστορία θα τη γράψουν η κίνηση των μαζών και οι αληθινές ρήξεις με το αδηφάγο τώρα.