Ο σκοπός και τα μέσα

Ακόμη κι αν οι τόνοι διατηρούνται χαμηλοί και το πολιτικό κλίμα δείχνει ελεγχόμενο, ο σκοπός είναι πάντοτε η επιβεβαίωση της πολιτικής κυριαρχίας, πολύ περισσότερο για μία νεοεκλεγμένη κυβέρνηση – και διαχρονικά μπορεί να αγιάζει τα μέσα. Το αντιλαμβάνεται κανείς και μέσα από την απόφαση για τον διαχωρισμό του Αλέξη Τσίπρα από τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο στην υπόθεση Novartis. Ο Τσίπρας αφοπλίζεται και ο απρόβλεπτος Παπαγγελόπουλος μπορεί να πει περισσότερα εάν νιώσει απομονωμένος και ακάλυπτος. Από αυτή την οπτική, η απόφαση Μητσοτάκη δείχνει μακιαβελική – και δεν έχει ρίσκο. Ας βγάλουν άκρη στον ΣΥΡΙΖΑ με τις εξελίξεις που δρομολογούνται. Αλλά η Novartis αποτελεί μόνον την αφετηρία. Στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρούν ότι η εποχή Μητσοτάκη θα αρχίσει να μετράει τον δικό της χρόνο όταν όλες οι επιλογές στο ξεκίνημα της νέας δεκαετίας θα έχουν τη δική του υπογραφή. Και τα θεσμικά, προεξάρχουσας της συνταγματικής αναθεώρησης, είναι το όχημα για τη νέα πορεία. Είναι το δικαίωμα που έχασε ο Τσίπρας μέσα στις κάλπες όχι του Ιουλίου, αλλά του περασμένου Μαΐου. Από την ηγεσία του Αρείου Πάγου έως τον κοινοτικό επίτροπο, το δικαίωμα επιλογής πέρασε στα χέρια του Μητσοτάκη. Οπως επίσης, το νέο Σύνταγμα δεν θα είναι του Τσίπρα, αλλά του Μητσοτάκη. Οποια επένδυση είχαν κάνει στην Κουμουνδούρου για τις αλλαγές στον συντακτικό χάρτη, πάει πλέον στράφι.

Οι νέοι ένοικοι στο Μαξίμου έχουν αποφασίσει να κινηθούν στη βάση του δικού τους πλάνου, για όλα όσα εξαρτώνται αποκλειστικά από τη δική τους θεώρηση των πραγμάτων. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ωρύεται όσο θέλει για την κατεύθυνση που έδωσε η προηγούμενη Βουλή – μετά την αναθεώρηση όλοι θα ασχολούνται με το νέο τοπίο που διαμορφώνεται και όχι με τις αντιπολιτευτικές ενστάσεις. Με τη συνδρομή του ΣΥΡΙΖΑ από την προηγούμενη Βουλή, ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα μπορεί να εκλέγεται με 151 ψήφους και ακόμη λιγότερους, αν υπάρξει ανάγκη. Η αξιωματική αντιπολίτευση προφανώς θα φωνάξει και θα δεσμευθεί ότι, όταν και άμα επανέλθει στα πράγματα, θα αποκαταστήσει την τάξη με μία νέα φόρμουλα. Αλλά τουλάχιστον οι επόμενες δύο προεδρικές εκλογές, ενδεχομένως και τρεις, θα γίνουν με το πλαίσιο που θα ψηφιστεί τον προσεχή Δεκέμβριο. Το Σύνταγμα δεν αλλάζει από κάθε Βουλή.

Με αυτό το σκεπτικό και με αυτές τις εντολές, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης ανέλαβε από χθες το απόγευμα και επίσημα τη διεύθυνση της ορχήστρας που θα «τρέξει» τον τελευταίο κύκλο της αναθεωρητικής διαδικασίας. Για περισσότερο από 20 χρόνια αυτή ήταν μια δουλειά που αναλάμβανε στη ΝΔ ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης, αλλά πλέον οι εποχές έχουν αλλάξει. Για τον «καραμανλικό» Στυλιανίδη, που δεν χωρούσε στο κυβερνητικό σχήμα της μεγάλης διεύρυνσης που επιδιώκει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η προεδρία της κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Αναθέωρηση είναι ένας ρόλος. Ο ίδιος μοίρασε τις προς αναθεώρηση διατάξεις σε δέκα θεματικές, με στόχο να υποβάλει πόρισμα έως το τέλος Οκτωβρίου, το αργότερο μέσα Νοεμβρίου, αλλά είναι προφανές ότι το πλαίσιο των αλλαγών καθορίζεται από το Μαξίμου. Ο Γιώργος Γεραπετρίτης και ο Παναγιώτης Πικραμμένος έχουν κεντρικό λόγο και, επί της ουσίας, θα συνυπογράφουν τα τελικά κείμενα, στα οποία θα ρίξει εκ των προτέρων τη δική του ματιά και ο Πρόεδρος της Βουλής, Κώστας Τασούλας. Ο Στυλιανίδης, ωστόσο, είναι αυτός που οφείλει να κρατά τις συνεδριάσεις της αρμόδιας επιτροπής σε ένα συναινετικό τέμπο. Τον Δεκέμβριο, για μία ολόκληρη εβδομάδα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης σκοπεύει να βάλει την Ολομέλεια να συζητεί – σε πανηγυρικούς τόνους – για το νέο Σύνταγμα, για να ακολουθήσει η τελική ψηφοφορία.

Τυπικώς, ωστόσο, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης θα είναι εκείνος που θα φέρει στην Ολομέλεια της Βουλής την πρόταση για το νέο πλαίσιο με το οποίο θα εκλεγεί ο διάδοχος του Προκόπη Παυλόπουλου στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Για τους μυημένους, έχει κι αυτό μια μακιαβελική διάσταση.