Προτομή σε μάρμαρο

Αν η φύση είχε το δίκιο με το μέρος της, τα κοριτσάκια των δώδεκα χρονών δεν θα πήγαιναν την περασμένη βδομάδα πρώτη μέρα στην έκτη Δημοτικού ή στην πρώτη Γυμνασίου. Θα πήγαιναν στο μαιευτήριο να γεννήσουν ή θα έσπρωχναν κάνα καρότσι σε παιδικές χαρές και συφοριασμένα πάρκα της Αθήνας. Και ποιος δεν το ξέρει αυτό; Η φύση παρέχει αναπαραγωγική δυνατότητα χωρίς  να λογαριάζει την ψυχική ωριμότητα της χρήστριας. Με την ίδια αμεριμνησία φόρτωσε στον άνθρωπο τη σεξουαλική ενόρμηση από τη βρεφική κιόλας ηλικία, να ‘χουν οι συγγραφείς δουλίτσα, μαλλί να ξάνουν οι επιστήμονες και η πολιτεία ευγνωμονούσα να επιβραβεύει. Κεφαλάκι και διχίλιαρο.

Κι είναι τα γλυκά μου τόσο ίδια αυτά τα κεφαλάκια, έτσι όπως τα βλέπεις όλα μαζί να ξεμυτίζουν από τις κουβερτούλες τους στους θαλάμους νεογνών των μαιευτηρίων. Η Δημοκρατία των βρεφών όμως δεν κρατάει για πολύ. Καταλύεται με το πρώτο μπαμ της πίσω πόρτας του ταξί που θα τα πάει σπίτι. Ποιο είναι το σπίτι και ποια η μαμά; Εχει κλειστεί στο δωμάτιό της και δεν δέχεται τροφή, λένε τα δημοσιεύματα. Θέλει το μωρό της πίσω, εκείνο που θήλασε, έπλυνε, άλλαξε, φίλησε, σταύρωσε και μετά το παράτησε σε μια φωτισμένη γωνία της πόλης. Αν η φύση  δεν είχε βιαστεί να την ονομάσει μητέρα στα 19 σίγουρα θα τη λέγαμε όπως παλιά «τινέιτζερ», θα είχε ακόμα όλα τα προνόμια της ανέμελης εφηβείας. Θα είχε ανοιχτή τη δυνατότητα να γίνει μια μέρα λουλούδι κι όχι ένα ακόμη  αγριόχορτο στα ρείθρα της μεροδούλι-μεροφάι ειδησεογραφίας.

Η αγριάδα της θεσμισμένης πολιτείας συναγωνίζεται καμιά φορά την ανευθυνότητα της φύσης. Αφήνει τις μητέρες-παιδιά στην τύχη τους χωρίς καμία απολύτως προληπτική πολιτική. Μεγαλομανής επί το πλείστον, προτάσσει στα σχολεία την ανάπτυξη της «Εθνικής συνείδησης» παραμερίζοντας την ανάγκη για σεξουαλική αγωγή και ενημέρωση υγείας. Βλέπει τους εφήβους σαν προτομή σε μάρμαρο αγνοώντας ότι σ’ αυτές τις ηλικίες το μεγάλο μακελειό γίνεται από τη μέση και κάτω. Μάχεται τη φύση τους θα έλεγα, με το ‘να χέρι τους δίνει δικαίωμα ψήφου από τα 17 και με το άλλο τους παραδίδει άβουλους και άοπλους στην όποια κακοποίηση, μέσα η φτώχεια και η αναδουλειά. Μετονομάζει τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων σε Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής αλληλούια, τη μετακομίζει ταρατατά στο υπουργείο Εργασίας, παραδίδει άψογα αλφαδιασμένα οικονομικά νομοσχέδια που ανακουφίζουν τα σπίτια χωρίς όμως την παραμικρή φροντίδα για τη μονογονεϊκή οικογένεια και τις έφηβες μητέρες. Θεραπεύει ανάγκες  αγνοώντας περίτρανα τον αναγκεμένο. Ποιος είναι; Ποιος τον είδε; Ποιος τον κατέγραψε να τον μάθουμε κι εμείς; Αν στο Κέντρο βρεφών Μητέρα σήκωναν τα τηλέφωνα, αν η κάμερα ασφαλείας δεν την είχε «πιάσει» να φιλάει το κεφαλάκι του μωρού της λίγο πριν το αφήσει στο καρότσι του σούπερ μάρκετ, το παραπάνω κείμενο δεν θα είχε καμία απολύτως σημασία. Και το κορίτσι επίσης.