Απερίγραπτη πίστη

Η πίστη του ανθρώπου είναι απερίγραπτη. Δεν περιγράφεται το «πιστεύω» μας. Δεν μπαίνει σε λέξεις κι ούτε χωράει σε περιγραφές. Συμβολίζεται μόνο αλληγορικά και εξεικονίζεται εμβληματικά.

Γι’ αυτόν τον λόγο τουλάχιστον δεν μπορεί να αναγράφεται σε δημόσια έγγραφα. Ούτε επιτρέπεται να καταντά γραφειοκρατική διαδικασία της δημοσιοϋπαλληλίας (ληξιαρχικής, αστυνομικής ή σχολικής).

Με διττή έννοια παραμένει η πίστη απερίγραπτη. Αφενός δεν περιγράφεται με λέξεις, όρους, ονόματα, τύπους. Αφετέρου δεν αναγράφεται σε κρατικά έγγραφα κι ούτε περιγράφεται το περιεχόμενό της (χριστιανική ή μη πίστη).

«Απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» προβλέπει η Καινή Διαθήκη. Η θρησκεία αφορά στον Θεό και όχι στον Καίσαρα. Για καθαρά θεολογικούς λόγους δεν θα έπρεπε ποτέ το θρήσκευμα να αναγράφεται σε δημόσια έγγραφα. Αποτελεί αθέμιτη βλασφημία κάθε κρατική βεβαίωση της θρησκευτικής ταυτότητας του ανθρώπου.

Οχι μόνο για θεολογικούς λόγους είναι αθέμιτη πράξη η αναγραφή της πίστης σε δημόσια έγγραφα αλλά και για ιδεολογικούς λόγους επιπλέον. Η θρησκευτική ελευθερία προστατεύεται ως ατομικό δικαίωμα (άρθρο 18 της Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων 1948). Η ανεξιθρησκία χαρακτηρίζει κάθε δημοκρατικό πολίτευμα ανά την οικουμένη σήμερα πια.

Το κράτος είναι ουδετερόθρησκο και ανεξίθρησκο. Σέβεται κάθε θρησκεία αδιακρίτως. Απαγορεύει τις διακρίσεις είτε θετικές όπως είναι η αναγραφή του θρησκεύματος σε δημόσια έγγραφα ή η επιβολή του ιερού δικαίου στους πολίτες σαν το φονταμενταλιστικό Ισλάμ (Ιράν) είτε αρνητικές σαν τον αθεϊστικό διωγμό (κομμουνιστική Αλβανία). Απέναντι στον ολοκληρωτισμό, θρησκευτικό ή αθεϊστικό, α λα Ιράν σήμερα ή Αλβανία παλιότερα, λειτουργεί ως ασφαλιστική δικλίδα η δημοκρατία.

Ο νομικός πολιτισμός της δημοκρατίας αποκλείει τη θεοκρατία. Με αυτήν τη λογική απαγορεύει τη δημόσια αναγραφή του θρησκεύματος. Ετσι προστατεύεται τόσο η πολιτεία παραμένοντας δημοκρατική και φιλελεύθερη όσο και η θρησκεία διατηρώντας την ιερότητα του προσωπικού δικαιώματος στην πίστη.

Οι διακριτοί ρόλοι Εκκλησίας – Πολιτείας εξασφαλίζονται με τη διάκριση δημόσιας κι ιδιωτικής σφαίρας που αντιστοιχίζονται το μεν δημόσιο στην πολιτεία, το δε ιδιωτικό στη θρησκεία. Μόνον έτσι τηρείται με απολύτως «θρησκευτική» ευλάβεια η αρχή του Ευαγγελίου: «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ».