Πέτρος Ζούλιας

Ηταν μια μοναχική νύχτα που γέμισε από κόσμο το όνειρό μου. Με τα κλειστά μου μάτια είδα επισκέπτες να φτάνουνε στο άδειο μου σπίτι. Πρόσωπα που με είχαν απασχολήσει ώρες, μήνες, χρόνια! Πρόσωπα άγνωστα σε μένα, που έγιναν δικά μου, οικεία πια. Ανθρωποι ιδιαίτεροι, μοναδικοί. Εφταναν ένας ένας. Δεν ταίριαζαν μεταξύ τους. Αλλες χώρες, άλλες εποχές, άλλες τάξεις. Τη συντροφιά εγώ την είχα, φαίνεται, αποφασίσει, με την αυθαιρεσία που με χαρακτηρίζει. Μπροστά πήγαινε η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου με τον Γιώργο τον Ζαμπέτα. Πιο πίσω η Βέμπο κάτι τους μουρμούριζε. Ηρθανε πιασμένες αγκαζέ η Πιαφ με την Κοτοπούλη και τελευταίος ο κύριος Στράτης Μυριβήλης. Ο συγγραφέας έδινε τη θέση του να περάσουν πρώτα οι κυρίες. Πώς να συνυπάρξω εγώ με αυτά τα ιερά τέρατα, σκέφτηκα! Για μια στιγμή μου ‘ρθε να το βάλω στα πόδια. Μήπως να τους αφήσω μόνους στο σπίτι μου και να φύγω; Μήπως να είναι σαν να μην υπάρχω μέσα στον ίδιο μου τον χώρο; Ομως ήταν μεγάλη η περιέργειά μου. Μεγάλη και η ανάγκη μου για γνώση και επαφή. Πώς να αφήσεις ανεκμετάλλευτη τέτοια συναναστροφή, τέτοια παρέα; Πού και πότε άραγε θα τους ξανασυναντούσα όλους αυτούς μαζί; Μόνο στον ύπνο σου συμβαίνουν αυτά!

Τους πρότεινα να κάτσουν. Η Παπαγιαννοπούλου έβγαλε τσιγάρο άφιλτρο και πρόσφερε στον Ζαμπέτα. Εκατσαν σε ένα τραπεζάκι και άρχισαν να θυμούνται το «κουτούκι» που του ‘χε γράψει. Yστερα παρατήρησε πως ήθελε τσόχα το τραπέζι για να τη δεχτεί και όχι βελούδινο τραπεζομάντιλο! Ο Ζαμπέτας, βαρύς, με κοιτούσε και κάτι σχολίασε. Μου φάνηκε σαν να με κορόιδευε για τη μικροαστική μου ανατροφή και συμπεριφορά. Στον καναπέ απλώθηκαν οι δυο κυρίες. Η Πιαφ με την Κοτοπούλη. Φορούσαν και οι δυο μαύρα. Περίπου είχαν το ίδιο ύψος και σουλούπι. Η Βέμπο, πιο απρόσιτη, ζήτησε να πιει ένα κονιάκ, που δεν είχα. Της έβαλα ουίσκι. Υστερα άρχισαν να μιλούν όλοι μαζί. Εγώ πάλευα να συγκρατήσω ό,τι άκουγα. Στο τέλος πήρα ένα μάτσο λευκά χαρτιά. Εγραφα ό,τι προλάβαινα, ό,τι καταλάβαινα. Ο κύριος Μυριβήλης έβγαλε ένα βιβλίο από την τσάντα του και μου το πρόσφερε για να ακουμπήσω. Ηταν «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια». Σκέφτηκα ότι θα ‘θελα κάποτε να τη μεταφέρω στο θέατρο. Ο Ζαμπέτας άρπαξε το μπουζούκι του κι άρχισε να παίζει το «Μάλιστα, κύριε». Η Ευτυχία διάβαζε στιχάκια κι έλεγε ιστορίες για την καταγωγή τους. Η Πιαφ με την Κοτοπούλη θυμήθηκαν επεισόδια από τη ζωή τους, τη μυθιστορηματική. Εγώ δεν προλάβαινα να γράφω, να καταγράφω, να μεταγράφω!.. Πονούσε το χέρι μου, αλλά η ψυχή μου δεν χόρταινε να γεμίζει από τις φωνές και τις αφηγήσεις τους. Η Βέμπο έβαλε έναν δίσκο της να παίζει. Βινύλιο. Είχα χαθεί πια μέσα σε όλο αυτό το πανδαιμόνιο. Οι ζωές τους έμπαιναν στη ζωή μου. Σαν ένα μεθυστικό ποτό που κυλά στο αίμα. Μπροστά μου τα λευκά χαρτιά είχαν γεμίσει. Η «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου», το «Μάλιστα, κύριε Ζαμπέτα», η «Πιαφ», «Η Μαρινέλλα συναντά τη Βέμπο», η «Μαρίκα», «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια». Ξάφνου κοιτώ γύρω μου. Οι επισκέπτες μου έφυγαν. Δεν πρόλαβα ούτε ένα «ευχαριστώ» να τους πω. Στα χέρια μου έμειναν τα θεατρικά μου τα παλιά, τα τωρινά. Ξύπνησα γεμάτος από τις ζωές τους, από τα λόγια τους, από τις σιωπές τους. Πλούσιος και ευτυχής που έζησα στο όνειρο τη μοιραία συνάντηση.

Ο Πέτρος Ζούλιας είναι σκηνοθέτης και συγγραφέας. Αυτόν τον χειμώνα γράφει τη «Μαρίκα» (θέατρο Χώρα, πρεμιέρα 13 Δεκεμβρίου), την οποία και θα σκηνοθετήσει. Μια παράσταση με τη Νένα Μεντή, εμπνευσμένη από τη ζωή της Μαρίκας Κοτοπούλη. Σκηνοθετεί, επίσης, τη θεατρική μεταφορά του έργου του Στράτη Μυριβήλη «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια» που θ’ ανέβει στο θέατρο Βέμπο, με τη Λένα Παπαληγούρα και τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη μεταξύ άλλων (πρεμιέρα 30 Οκτωβρίου), καθώς και τις «Φάλαινες του Αυγούστου» του Ντέιβιντ Μπέρι, με την Τζένη Ρουσσέα, την Ερση Μαλικένζου και τον Νίκο Γαλανό (θέατρο Χώρα, πρεμιέρα 18 Οκτωβρίου)