«Κέντρο, Ελενίτσα»

Στο θέατρο παλιά οι πρωταγωνιστές, θες από φιλαρέσκεια, θες από το να ‘ναι κοντά στον υποβολέα, που ήταν στη μέση της σκηνής χωμένος σ’ ένα κουβούκλιο, να ακούν καλύτερα τα λόγια – αλλάζαν οι έρμοι τρεις φορές την εβδομάδα έργο, πού να προλάβουν να μάθουν το κείμενο -, θες για άλλους σκοτεινούς και ανεξερεύνητους λόγους, πάντως πιάναν το κέντρο της σκηνής και τσιτώνανε τα πόδια, δεν τους κούναγε καμία δύναμη.

Βέβαια υπάρχουν ακόμα πρωταγωνίστριες, κατά τη γνώμη τους πάντα την καθόλου ταπεινή, που το κρατάνε το έθιμο. Και στήνονται όρθιες στο κέντρο της σκηνής ακίνητες, σαν τις χήρες που περιμένουν τα συλλυπητήρια.

Κάποτε λοιπόν στον θίασο της Μαρίκας (μία ήταν η Μαρίκα, και μία η Κυβέλη, πόσο μας κάνουν; Δύο) χρειάστηκε σ’ ένα έργο που ανέβαζαν περ μάρε, περ τέρα να παίζει κι ένα κοριτσάκι έναν μικρό ρόλο. Πού να τρέχεις να βρεις τώρα κοριτσάκι, είχε ένα μικρό μια ταξιθέτρια εκεί, της λέει ο Χέλμης (άντρας της Κοτοπούλη και παραγωγός στο Ρεξ):

– Δεν φέρνεις την κορούλα σου, κυρία ταξιθέτριά μου, να βοηθήσει ν’ ανεβάσουμε την παράσταση;

Ενθουσιασμένη η στοργική πλην φιλόδοξη μητέρα έφερε την άλλη μέρα το παιδί στο θέατρο κι άρχισαν οι πρόβες.

Μόνο που θεώρησε απαραίτητο η στοργική αυτή γυνή να παρευρίσκεται στις πρόβες για να καταθαυμάζει την πρόοδο του τέκνου της.

Επιασε λοιπόν στασίδι στην πλατεία, αλλά δεν της έφτανε ο πηγαίος θαυμασμός για την εκκολαπτόμενη, ήθελε να δίνει και σκηνοθετικές οδηγίες.

Κάθε τόσο λοιπόν μόλις έβλεπε ότι η μικρή Ελενίτσα ήταν κάπου στο πλάι ή κάπου παράμερα, άρχιζε να της λέει.

– Κέντρο, Ελενίτσα.

«Κέντρο, Ελενίτσα» μια, «Κέντρο, Ελενίτσα» δύο, «Κέντρο, Ελενίτσα» τρεις, δεν άντεξε η Μαρίκα, γνωστή τοις πάσι για το απύλωτο του στόματός της, παρατάει τον ρόλο, γυρνάει στην ταξιθέτρια και…

– Να σου πω, μωρή, δεν το σταματάς το τροπάρι; Μήπως θες να της δώσω και το καμαρίνι μου να μπογιατίζεται κι εγώ να βγω να γδύνομαι στον δρόμο να δούνε κι οι περαστικοί τον κώλο μου;

Ετσι τελείωσε άδικα εν τω γεννάσθαι η καριέρα της μικρής αυτής παρ’ ολίγον πρωταγωνίστριας και «κάνανε τον ρόλο γράμμα». Διότι τότε, αν δεν υπήρχε διαθέσιμος ηθοποιός στον θίασο, δεν καθόντουσαν να σκάσουνε, παίρνανε τα λόγια του, τα γράφανε σε ένα χαρτί δίκην επιστολής κι ερχόταν ο υπηρέτης, το έδινε στην πρωταγωνίστρια κι αυτή το διάβαζε φωναχτά λέγοντας στο τέλος.

«Τσου τσου τσου. Ωστε έτσι ε; Τώρα να δεις κι εγώ τι θα της κάνω, να μάθει αυτή να μου στέλνει γράμματα».

Ετσι κάναν και την Ελενίτσα γράμμα.

Δεν ξέρω γιατί, αν και υποψιάζομαι, μόλις είδα στη Θεσσαλονίκη τη Φώφη (μία είναι η Φώφη, και ένας ο ΓΑΠ, πόσο μας κάνουν; Δύο. Στις δύο συμφορές η μία δώρο).

Ετσι όπως ήταν και ντυμένη στα ροζ, σαν να είχε πάθει τσιχλόφουσκα με τα χέρια στο «κουπεπέ, κουπεπέ», όχι δεν ήταν ιδέα μου, το άκουγα καθαρά. Μια φωνή βαθιά πασοκική να της φωνάζει:

«Κέντρο, Ελενίτσα. Κέντρο, Ελενίτσα».

Μόνο που η κυρία Πρόεδρος δεν άκουγε κι έτσι αναγκάστηκαν και την κάναν «Γράμμα».

Απ’ ό,τι έμαθα δε, στο συνέδριο που θα γίνει εν καιρώ (ειρήνης ελπίζω) την επιστολή θα διαβάσει ο Γερουλάνος. Και τελειώνοντας την επιστολή θα αναφωνήσει.

«Τσου τσου τσου. Ωστε έτσι ε; Τώρα να δεις κι εγώ τι θα της κάνω, να μάθει αυτή να μου στέλνει γράμματα».