Στα μπουζούκια μέχρι πρωίας

Τι εκθέτουν στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης; Τις φανέλες του ΠΑΟΚ, του Αρη και του Ηρακλή προσφέρουν απλόχερα σε πρωθυπουργούς και οι υπουργούς. Είναι (ταυτόχρονα) η ΔΕΘ ένα μείζον πολιτιστικό γεγονός; Οπου έναντι φτηνού αντιτίμου, μπορεί ο καθαείς να απολαύσει σημαντικά καλλιτεχνικά μεγέθη. Οπως του Θέμη Αδαμαντίδη, του Σάκη Ρουβά, της Ελένης Φουρέιρα και της μιας και μοναδικής Πάολα (φωτογραφία). Είναι η ΔΕΘ χώρος πολιτικού προβληματισμού; Οπου ο εκάστοτε πρωθυπουργός δεσμεύεται για παροχές που κατά κανόνα δεν υλοποιούνται. Οπου τα κόμματα της αντιπολίτευσης καταγγέλλουν την ανάλγητη κυβερνητική πολιτική. Με σημαντική μερίδα των δημοσιογράφων να διαβάζουν σε σκονάκια τις ερωτήσεις για να διευκολύνουν την κατάσταση.

Πάρκο
Είναι η ΔΕΘ ο χώρος της ετήσιας επαναστατικής γυμναστικής; Με κάποιες χιλιάδες μεταφερόμενους αστυνομικούς που καλούνται να καταστείλουν τις κινητοποιήσεις και να επιβάλουν την τάξη; Οτιδήποτε άλλο μπορεί να είναι η ΔΕΘ εκτός από Διεθνή Εκθεση με τη σύγχρονη έννοια του όρου.

ΟΚ, η ΔΕΘ έχει περάσει πλέον στον συμβολισμό. Στην παράδοση. Εχει ανάγκη η Θεσσαλονίκη να είναι έστω και για μία εβδομάδα τον χρόνο το σημείο αναφοράς. Δεν λέμε να καταργηθεί. Λέμε να αλλάξει. Να προσαρμοστεί στα δεδομένα της εποχής. Να αποκτήσει ταυτότητα και φυσιογνωμία. Ακόμα και συζήτηση για την αλλαγή τοποθεσίας μπορεί να ανοίξει. Σε μια πόλη δηλαδή που δεν έχει πάρκο να δεσμεύεται ένας χώρος που λειτουργεί δέκα μέρες τον χρόνο.

Πανηγύρι
Στην εποχή του Διαδικτύου, το χύμα και ο αχταρμάς έχουν τελειώσει προ πολλού. Ενδιαφέρον έχουν πλέον οι κλαδικές εκθέσεις. Που μπορούν να προσελκύσουν τους ενδιαφερόμενους. Δεν είναι πίτσα «απ’ όλα» μία Εκθεση. Με τη συγκεκριμένη της Θεσσαλονίκης να ανατρέχει στο 1926. Οπου όλη την προπολεμική περίοδο ήταν ένα ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός. Ενα πανηγύρι κατ’ αρχάς που σιγά σιγά εξελίχθηκε. Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 άρχισαν οι νυκτερινές επιδρομές στα μπουζούκια. Τσιτσάνης, Καζαντζίδης – Μαρινέλλα. Την επταετία της χούντας, η Εκθεση εμπλουτίζεται με καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Με ονόματα πρώτης γραμμής, όπως οι Αλ Μπάνο, Ρομίνα Πάουερ, Πάτι Μπράβο. Με κορύφωση της διασκέδασης τα παλιά καλά χρόνια, του γνήσιου, του αυθεντικού ΠΑΣΟΚ.

Τσίρκο
Υπό την εμπνευσμένη ηγεσία του Ανδρέα Παπανδρέου (φωτό). Κάθε βράδυ όσο διαρκούσε η Εκθεση, υπουργοί, βουλευτές, δημοσιογράφοι στα μπουζούκια. Σάμπως είχαν καμιά σοβαρή δουλειά να κάνουν την άλλη μέρα το πρωί; Ηταν η εποχή της «ελληνοποίησης» της Εκθεσης με τις κρατικές συμμετοχές να έχουν τη μερίδα του λέοντος. Με την πάροδο των χρόνων, την Εκθεση να αλλάζει τη φυσιογνωμία της και να μετατρέπεται σε πολιτικό φόρουμ. Με την καθιερωμένη ομιλία του πρωθυπουργού και των αρχηγών των κομμάτων. Και τον αριθμό των επισκεπτών να μειώνεται συνεχώς. Από 1.237.671 επισκέπτες το 1954, στους μόλις 283.853 πέρυσι. Θα τραβήξει σήμερα κόσμο το τσίρκο Μεντράνο; Το, μία από τα ίδια βολεύει. Αλλά έχει πάψει να πουλάει προ πολλού.