Μια μαντινάδα δρόμος

Με μαντινάδες σε υποδέχονται: «Στον Ημιμαραθώνιο δυο τρεις ρακές θα πιείτε / θα φάτε, θα χορέψετε και θα κουζουλαθείτε», έλεγε ο Κυριάκος μέσα στο λεωφορείο. Το παραπάνω δίστιχο, βέβαια, φαντάζει παράλογο: υποτίθεται ότι μιλάμε για μια εκδήλωση αθλητική, τι δουλειά έχουν λοιπόν το φαγητό, το πιοτό και ο χορός; Αν αναρωτιέσαι, δεν έχεις βρεθεί στην Κρήτη και εν προκειμένω στον Ημιμαραθώνιο που οργανώνει ο Αθλητικός Σύλλογος Υγείας ΑΘΛΗΣΥ στο Αρκαλοχώρι Ηρακλείου, μια ημιορεινή κωμόπολη 25 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο. Οι «κουζουλοί» Αρκαλοχωρίτες, μα και οι κάτοικοι των γύρω χωριών, βάλθηκαν πριν από μερικά χρόνια να μας κουζουλάνουν όλους στήνοντας έναν αγώνα δρόμου – πάρτι μέσα στο φθινόπωρο.

Στις 6 Οκτωβρίου 2019 θα πραγματοποιηθεί, λοιπόν, ο Ημιμαραθώνιος Κρήτης και οι παράλληλοι αγώνες δρόμου 10.000 μ., 5.000 μ., 1.000 μ. και 200 μ. ΑμεΑ στο Αρκαλοχώρι Ηρακλείου Κρήτης. Να μη σας πούμε ψέματα: η διαδρομή δεν είναι και πολύ εύκολη. Εχει όμως μια περίεργη ενέργεια που βγαίνει από τα χωράφια, λες από τα αμπέλια που έγιναν πρόσφατα ρακή κι από τις κλάρες τις ελιές που στολίζουν τη διαδρομή, όπως παρατηρούσε η Κωνσταντίνα. Νιώθεις να σε πετά η γη πίσω στον αγέρα.

Ζόρες θα βρεις. Αλλά οι χωριανοί που βλέπουν τον αγώνα σαν γιορτή για τα μέρη τους θα είναι όλοι έξω, από 9 μηνών έως 99 ετών. Με μαντινάδες θα σε «τρέξουν» ακόμη κι αν πας αργά, σαν το σαλιγκάρι: «Εγώ ‘μαθα από το χοχλιό, ζάλα μικιά να κάνω / και δε με νοιάζει αν αργώ, εκειά που θέλω, φτάνω» θα σου πει ο παππούς που θα έχει βγει στο κατώφλι του ή στην πλατεία του χωριού του για να καλωσορίσει τα κοπέλια που περνούν. Κι αν δει και καμιά όμορφη και γοργή να γλακά στα λιόφυτα, ο λυράρης που μαζί με δεκάδες άλλους μουσικούς θα πάρουν θέση για εμψύχωση στα δύσκολα σημεία της διαδρομής, με μαντινάδες θα τη φλερτάρει: «Στον Ημιμαραθώνιο, έλα να με φιλήσεις / και μη σε νοιάζει πως μπορεί και να καθυστερήσεις».

Με μαντινάδες θα τερματίσεις: «Στον Ημιμαραθώνιο να ‘ρθεις να μ’ αγκαλιάσεις / και μη σε νοιάζει το χρυσό μετάλλιο να χάσεις!» θα σου πουν οι εθελοντές που έχουν έρθει για καερέτι, πανταχού παρόντες χαμογελαστοί και ακούραστοι, να σε πιάσουν μόλις περάσεις τη γραμμή, να σε φιλέψουν λυχναράκια και «γλακοπίλαφο» και να χορέψετε παρέα καστρινό.

Εχω γίνει μάλλον γραφικός με την αγάπη που δείχνω για τον Ημιμαραθώνιο της Κρήτης – παρόλο που ΔΕΝ είμαι Κρητικός. Εχει ακριβώς τη δική μου φιλοσοφία ζωής: Μπορείς να παίρνεις στα σοβαρά αυτό που κάνεις, χωρίς να χρειάζεται να παίρνεις τον εαυτό σου και πολύ στα σοβαρά. Είναι μια δρομική γιορτή στημένη από ερασιτέχνες που όχι μόνο καταφέρνει και βάζει κάτω επαγγελματικές διοργανώσεις, αλλά και δίνει πολύτιμα μαθήματα συνεργασίας, εθελοντισμού, επικοινωνίας, χιούμορ, φιλοξενίας, συμμετοχής και ναι, επαγγελματισμού.

Κι αν δεν είμαι Κρητικός, έπειτα από μερικά χιλιόμετρα, ρακές και πεντοζάλια, αρχίζω και τους καταλαβαίνω περίφημα όταν μου μιλούν: «Γιαννιό, ανέ ντακάρεις και μιλείς κρητικά α σοκοζουλαθούμενε θέλει. Εδά που ενέταρε ο μαντές, να μη τα παραιτήσεις αλλά να σε χαρούμε ταχιά να γλακάς και στο Μαραθώνιο τση Αθήνας, ναι;».