Αναλογικότητα και άλλα… κουραφέξαλα!

Από τις κυβερνητικές ανακοινώσεις  και τα ρεπορτάζ για το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα (αυτός είναι ο σωστός ορισμός)  κράτησα δύο σημειώσεις. Πρώτον, είναι η μόνη σχεδόν κυβέρνηση μετά τη Μεταπολίτευση που δεν  χρησιμοποιεί την τακτική «στρίβειν δι’ επιτροπών» για να κερδίσει χρόνο, ενώ οι εξελίξεις ήταν εφιαλτικές. Δεύτερον, επιδιώκει αποκατάσταση της αναλογικότητας στις συντάξεις, με (και εδώ είναι το επαναλαμβανόμενο λάθος!) βελτιώσεις στα ποσοστά αναπλήρωσης για όσους έχουν πάνω από 25 συντάξιμα έτη.

Σημειώνω ότι αναλογικότητα στις συντάξεις, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες μου, είχε ζητήσει να εφαρμοστεί και η τρόικα από τον πρώτο χρόνο (2010), προτείνοντας να γίνει κάθετος έλεγχος των «παράνομων» συντάξεων, αλλά αντ’ αυτού χρησιμοποιήθηκαν από τον Σαμαρά τα γνωστά «δρεπανηφόρα άρματα» της αρχαιότητας για οριζόντιες περικοπές των συντάξεων επί δικαίους και αδίκους!

Ετσι το μείζον πρόβλημα του ελληνικού κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος είναι η δομή του που εκμηδενίζει την αναλογικότητα, σύμφωνα με εκθέσεις διεθνών οργανισμών (ΟΟΣΑ και ΔΝΤ) αλλά και της Τράπεζας της Ελλάδος, η οποία το 2017, διά του διοικητή της  Γιάννη Στουρνάρα, τόνισε ότι είναι «γενναιόδωρη» η δομή του, προκαλώντας την ακόλουθη αντίδραση του τότε αντιπροέδρου της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στον Χολαργό: «Οι δηλώσεις του Γιάννη Στουρνάρα θυμίζουν τις θέσεις του ΔΝΤ».

Αλλά ο χαρακτηρισμός αυτός είναι παλιός, στην ετήσια έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος για το 1998 και στις σελίδες 207-208, όπου αναφέρονται όλα τα στοιχεία της κακοδαιμονίας τα τελευταία κυρίως τριάντα πέντε χρόνια (τα ίδια ανέφερε και ο Στουρνάρας), η οποία οδήγησε το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα  στη σημερινή κατάρρευση. Μεταξύ των άλλων, αναφέρονται τα εξής:

«Σε σχέση με τη διεθνή εμπειρία, δίδεται η εντύπωση ότι το συνταξιοδοτικό σύστημα στη χώρα μας είναι γενναιόδωρο. Αυτός ο χαρακτηρισμός βασίζεται όχι μόνο στο ύψος των συντάξεων (σε σχέση με τις εν ενεργεία αποδοχές), αλλά και στην “ευκολία” θεμελίωσης του συνταξιοδοτικού δικαιώματος, όπως προσδιορίζονται από τις εξής παραμέτρους του συστήματος:

α) Υψηλό ποσοστό αναπλήρωσης του μισθού από τη σύνταξη. Το ποσοστό αυτό στη χώρα μας είναι προς το παρόν 80% των αποδοχών, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι παροχές των επικουρικών ταμείων, ενώ στις περισσότερες χώρες του κόσμου είναι 60% έως 65%… Ετσι οι κύριες συντάξεις στη χώρα μας (σε σχέση με τις εν ενεργεία αποδοχές) είναι από τις υψηλότερες του ΟΟΣΑ, με εξαίρεση ίσως αυτούς οι οποίοι άρχισαν να εργάζονται μετά την 1η Ιανουαρίου 1993.

 β) Το 33% των συνταξιούχων στη χώρα μας λαμβάνει δύο ή περισσότερες συντάξεις».

Και ερωτώ: Ολα αυτά και πολλά έχουν καμιά σχέση με αναλογικότητα;