Ο βάκιλος της ευθύνης

Εχει μέγεθος η τραγωδία; Είναι μεγάλη, μικρή, πολύ μικρή; Ο αριθμός των νεκρών είναι αυτός που καθορίζει τη διάσταση ή η τραγικότητα του γεγονότος;

Οι δύο Γαλλίδες της Ρόδου, ο 19χρονος της Χίου, ο Γιακουμάκης, τα θύματα στο Μάτι· μια σύζευξη διαφορετικών ιστοριών με την ίδια τραγική κατάληξη: τον αδόκητο θάνατο.

Η αθωότητα του θύματος απέναντι στο μοιραίο, αυτή η πάλλευκη αβλάβεια στην οποία επιβάλλεται η ύψιστη καταδίκη συνομολογεί το μέγεθος του κακού.

Το μύρο της αθώας ψυχής που ραίνει τον Αχέροντα δεν ξεχωρίζει χρώματα, θρησκείες, ηλικίες, καταγωγές, πλούτη, αριθμούς.

Η τραγωδία, όχι ως δραματικό είδος δημοσιογραφικού ή πολιτικού λόγου αλλά ως πραγματικότητα, εγκιβωτίζει την αδικία, τη σύμπτωση, την εγκληματική αμέλεια, την αδιαφορία αλλά και την αθώωση των σκηνοθετών της.

Η απρόσωπη ευθύνη του κράτους, της κλιματικής αλλαγής, του στρατηγού ανέμου, της αλμύρας της θάλασσας, του αδύναμου χαρακτήρα, του τυχαίου γεγονότος συγκροτούν τον ορισμό του Πλάτωνα για την Τραγωδία: πρόκειται για μίμηση των συναισθημάτων που προέρχονται από την απομίμημη μιας πράξεως.

Μια σύγχρονη πραγματικότητα της επανάληψης του λάθους, της αδιαφορίας αλλά και της ανικανότητας.

Μια ευθύνη που κατοικεί σε κρατικούς Λαβύρινθους εμπνευσμένους από τον Δαίδαλο. Για να μην μπορεί ποτέ κανείς να την ανακαλύψει.

Το κράτος δεν έχει πρόσωπο, δεν έχει όνομα, δεν έχει ταυτότητα. Δεν αποτελεί μια οντότητα. Είναι πολλοί και κανένας μαζί. «Οχι εγώ, αυτός», λέει η ευθύνη και κάνει κύκλους μέσα στον Λαβύρινθο για να χαθεί πίσω στο πηχτό σκοτάδι.

Το κράτος δεν διαθέτει ούτε τη δύναμη της συγγνώμης γιατί η τελευταία συγγενεύει με τον βάκιλο της ευθύνης. Και ποιος θέλει να μπλέκει τώρα με βακτήρια;

Η τραγωδία είναι πως δεν αντιλαμβανόμαστε πια την τραγωδία. Η πλατωνική μίμηση των συναισθημάτων. Μια απόληξη της αδιαφορίας. Μερικά κλικ παραπάνω στην πνευματική μας παράλυση με σολοικισμούς και θαυμαστικά με το κιλό. Τσάμπα είναι…