Σπύρος Μητριτσάκης

Σάββατο… Μία ακόμη μέρα που θα ξυπνήσω κατά τις 6.30-7 το πρωί. Δεν με πειράζει όμως, το Σάββατο είναι μια μέρα ιδανική για προπόνηση. Το τρίαθλο, που κάνω εδώ και χρόνια μαζί με τη σύζυγό μου Μάνια Μπικόφ, είναι απαιτητικό άθλημα και χρειάζεται πολύωρες προπονήσεις.

Το Σάββατο το πρωί, λοιπόν, με την ηρεμία του και τη δροσιά του, είναι ωραίο για ένα δίωρο ή τρίωρο τρέξιμο στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος – ένα μέρος που για μένα είναι αληθινός θησαυρός. Ή είναι η τέλεια ώρα για μια ποδηλατάδα που θα ξεκινήσει από την Καλλιθέα και θα μας φτάσει μέχρι την Ανάβυσσο ή το Σούνιο.

Στο ενδιάμεσο θα γίνει σίγουρα μια στάση για κάποιο σνακ, ενώ όταν το ποδήλατο τελειώνει θα ακολουθήσει κανονικό πρωινό: βραστά αβγά, γιαούρτι με μούσλι…

Αμέσως μετά είναι ώρα για μάθημα Ναυαγοσωστικής στους σπουδαστές της σχολής ή για κάποια εκπαίδευση της εθελοντικής ομάδας. Τα σενάρια μπορεί να είναι πολλά: ανέλκυση θύματος από τη θάλασσα, πολλαπλό ναυάγιο, απόδραση από βυθισμένο ελικόπτερο ή αναποδογυρισμένο σκάφος…

Προπονήσεις. Παρότι η ώρα θα ήταν ιδανική για έναν σαββατιάτικο καφέ, για εμάς δεν υπάρχει σχεδόν ποτέ χρόνος για κάτι τέτοιο. Συνεχίζουμε πάλι με αθλητισμό, αυτήν τη φορά με προπονήσεις των παιδιών μας – πόλο και συγχρονισμένη κολύμβηση. Κάποιες φορές μετά βίας τα προλαβαίνεις όλα όταν έχεις τέσσερα παιδιά…

Ομως το σαββατόβραδο είναι η εξαίρεση στον κανόνα της εβδομάδας. Και η εξαίρεση στην υγιεινή μας ζωή. Ενα καλό κρασάκι ή μια μπίρα σε ένα «κρυφό διαμάντι», όπως αποκαλώ τον Ναυτικό Ομιλο Παλαιού Φαλήρου, είναι ιδανική βόλτα. Αλλιώς, αγαπημένο στέκι είναι ο Ωροσκόπος που ενώ βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας έχει ωραίο περιβάλλον όπου χαλαρώνεις. Αν υπάρχει όρεξη για περισσότερη βαβούρα, θα πάμε στο Mask της Καλαμιώτου και για γνήσια μπίρα σε ατμόσφαιρα καφενείου στο Pulp στο Κουκάκι…

Η Κυριακή ξεκινά και πάλι νωρίς. Οι πρωινές της ώρες είναι ωραίες για κολύμβηση. Μ’ αρέσει να κατεβαίνω στη μαρίνα του Φλοίσβου και σε όλη την παραλία του Παλαιού Φαλήρου, ένα μέρος για μένα μαγικό. Να χαζεύω τον ωραίο πεζόδρομο με τους φοίνικες και από κάτω να βλέπεις τη θάλασσα. Απόγευμα Σαββάτου ή Κυριακής, μου αρέσει και ο Ναυτικός Ομιλος Βουλιαγμένης. Εκεί θα κολυμπήσεις κι έπειτα θα συνεχίσεις χαλαρώνοντας ή πίνοντας κάτι δροσιστικό.

Από την άλλη, η ποδηλασία την Κυριακή έχει μια ιδιαίτερη αίσθηση, καθώς ο κόσμος δεν δουλεύει και συναντάς δεκάδες ανθρώπους να κάνουν το ίδιο με σένα…

Διοργανώσεις. Το βράδυ της Κυριακής είναι ωραίο για ένα θερινό σινεμά, συνήθως στο κέντρο, αλλά αυτό εξαρτάται και από την παρέα. Και όλα αυτά, αν δεν έχει προκύψει κάτι άλλο: τις δύο τελευταίες Κυριακές το πρόγραμμα περιελάμβανε αγώνες τριάθλου και κάλυψη της ασφάλειας σε αθλητικές διοργανώσεις με την εθελοντική μας ομάδα. Πηγαίνουμε στο Σπέτσαθλο, στο Σύραθλο, οπουδήποτε ανά την Ελλάδα.

Μέσα στη ρουτίνα του Σαββατοκύριακου, όμως, κάποιες φορές θα χτυπήσει το τηλέφωνο για κάποιο θλιβερό περιστατικό, όπως έγινε πέρυσι με το Μάτι. Ετσι συνέβη και όταν πήγαμε με την εθελοντική ομάδα στη Μάνδρα, στα Χανιά ή στο Μαντούδι για μια γιαγιά που είχε χαθεί απ’ τα ορμητικά νερά λόγω πλημμυρών. Δυστυχώς, στατιστικά μία φορά τον χρόνο συμβαίνει κάτι σοβαρό. Και ύστερα από αυτό αλλάζει όλη σου η ζωή. Το 2015, όταν ζήσαμε την έκρηξη του Μεταναστευτικού, πήγαμε στη Λέσβο και βγάζαμε για έναν μήνα πρόσφυγες από τη θάλασσα. Ηταν εκεί άνθρωποι από όλο τον πλανήτη. Οταν βλέπεις μωρά να επιπλέουν και μανάδες να κλαίνε, να τα βάζεις σε μια βάρκα για να σωθούν, μετά, επιστρέφοντας πίσω, η ζωή σού φαίνεται άδεια. Λες «τι κάνω;». «Πίνω καφέ σε μια πλατεία ενώ κόσμος τρέχει να γλιτώσει απ’ τον πόλεμο και πνίγεται;».

Αν εμπλακείς, έχει αλλάξει κάτι για πάντα μέσα στην καρδιά σου. Εχοντας λοιπόν ζήσει όλα αυτά, ευχαριστιέμαι τα πάντα. Οχι μόνο στο Σαββατοκύριακό μου, αλλά στη ζωή γενικά…