Για ένα περίλαμπρο μέλλον

Δέκα χρόνια; Μπορεί να το ξεχάσει κανείς και σε λιγότερο από δέκα μήνες. Ακόμη περισσότερο, μπορεί το όνομα της Μακεδονίας να γίνει ο προάγγελος ενός καλύτερου μέλλοντος, όπως είπε ο νέος υπουργός Αμυνας μετατοπίζοντας τον άξονα από το περιεχόμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών στην εφαρμογή. «Για να σταθεί αυτή η Συνθήκη και να παράξει θετικά αποτελέσματα, θα πρέπει και τα δύο μέρη να σταθούν με προσήλωση στην τήρηση των ουσιωδών όρων αυτής» είπε. Να, όπως εξήγησε, τι εγγυάται ένα «καλύτερο μέλλον». Η «απαρέγκλιτη τήρηση όλων των ουσιωδών όρων της».

Δεν είναι μόνο το πολύ πρόσφατο παρελθόν της ΝΔ, το παρελθόν της υποστήριξης των συλλαλητηρίων, που συγκρούστηκε με το καλύτερο μέλλον των Βαλκανίων. Θα συγκρουόταν και με τον παρόν. Η αναφορά στο πρόγραμμα του κόμματος στην «πραγματική και αληθινή Μακεδονία» δεν προϊδέαζε για το μέλλον στο οποίο αναφέρεται ο υπουργός ακόμη και αν η πραγματικότητα και η αλήθεια σχετίζονται στο πρόγραμμα με τα μακεδονικά προϊόντα και όχι με τη μακεδονική κληρονομιά. Ακόμη κι αν ο καβγάς γίνει για το brand και όχι για τη γλώσσα ή την εθνικότητα που υποτίθεται πως παραδόθηκαν.

Ακόμη κι έτσι όμως, εύκολα διακρίνει κανείς τη μετατόπιση. Τη μετατόπιση της άλλοτε μακεδονομάχισσας ΝΔ όχι μόνο από το περιεχόμενο της Συμφωνίας στην εφαρμογή της, αλλά και από το εθνικό που είναι δεν είναι πάντα αληθές στην αλήθεια και την πραγματικότητα του εμπορίου. Ηταν μάλλον η φυσιολογική κατάληξη ενός κόμματος που υπερενεργοποίησε τα εθνικιστικά του αντανακλαστικά κυρίως για να αποφύγει τον εσωτερικό διχασμό και τη δημιουργία ενός υπολογίσιμου πολιτικού μεγέθους στα δεξιά του και που κατήγγειλε την «επαίσχυντη» Συμφωνία με την υποσημείωση όμως στα ψιλά γράμματα της καταγγελίας πως δεν θα την καταργήσει.

Με απλά λόγια, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ έδωσαν μια μάχη πολιτικού κόστους γύρω από τη Συμφωνία. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, η μάχη όμως αυτή έχει πλέον τελειώσει. Κι όπως συμβαίνει έπειτα από κάθε πόλεμο, το μέλλον πια δεν φαντάζει απλώς καλύτερο, αλλά περίλαμπρο.