Ευκαιρία υπέρβασης

Η ΝΔ πέτυχε μια καθαρή νίκη με ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η οποία διαμορφώνει ένα περιβάλλον τετραετούς πολιτικής σταθερότητας. Προφανώς, στη νίκη αυτή συνέβαλε και η επιμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη, να διατυπώσει και να εξειδικεύσει ένα προγραμματικό, αναπτυξιακό αφήγημα απέναντι στην εκφορά ενός ιδεοληπτικού αντινεοφιλελεύθερου λόγου και να σταθεί μακριά από το παρωχημένο πολιτικό οπλοστάσιο της υποσχεσιολογίας, της σκανδαλολογίας και του δήθεν επερχόμενου κοινωνικού «αρμαγεδδώνα», που χαρακτήρισαν την καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ.

H εκλογική αποδοκιμασία της απελθούσας κυβέρνησης εξέφρασε μια βαθύτερη πολιτική ανάγκη: την υπέρβαση της δημαγωγικής  μεγαλοστομίας, του διαλυτικού διχασμού και του παρασιτικού προστατευτισμού που, από το 2015, κράτησαν τη χώρα στο «σημειωτόν».

Ο ελληνικός λαός, κουρασμένος από την αέναη πολιτική δημαγωγία και την οικονομική και κοινωνική καθήλωση, παραμερίζοντας την οργή και σκεπτόμενος ωριμότερα, θέλησε ν’ αρπάξει την ευκαιρία του δύσκολου, αλλά ρεαλιστικού δρόμου της παραγωγικής ανάπτυξης, με ασφάλεια και εθνική αξιοπρέπεια, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού πεπρωμένου της χώρας. Είναι ακριβώς το σημείο όπου η πολιτική ωρίμανση της κοινωνίας συναντήθηκε αποφασιστικά με το αφήγημα της ισχυρής ανάπτυξης και της ασφάλειας που πρόβαλλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Οι ευθύνες που επωμίζεται η νέα κυβέρνηση είναι ιδιαίτερα αυξημένες. Οφείλει να έχει σαφή κατεύθυνση, μεταρρυθμιστικό προσανατολισμό και γρήγορο ρυθμό, ώστε να δράσει αξιόπιστα και να κερδίζει διαρκώς την εμπιστοσύνη της κοινωνίας, των επενδυτών και των εταίρων. Αυτός είναι, άλλωστε, ο μόνος δρόμος για ν’ ανανεώνει τη δυναμική της μέσα στον αμείλικτο χρόνο της κυβερνητικής φθοράς. Ισχυροί όροι για να το πετύχει είναι η πολιτική βούληση, ο προσανατολισμός σε αλλαγές και τομές, αλλά, κυρίως, η ικανότητα διαχείρισης των πολιτικών κρίσεων που αυτές οι αλλαγές προκαλούν, από πρόσωπα δοκιμασμένα και αποφασισμένα. Ανούσιες νεοτερικότητες, απλώς δημιουργούν σύγχυση και έχουν ως αποτέλεσμα το χάσιμο πολύτιμου χρόνου.

Ολα αυτά δεν είναι διόλου εύκολο να γίνουν πράξη και, μάλιστα, υπό το αυστηρό βλέμμα μιας κοινωνίας ευαίσθητης, ταλαιπωρημένης, με μικρές αντοχές και δικαίως καχύποπτης, ύστερα από όσα της έχουν συμβεί.

Την ίδια στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ και η λαϊκίστικη ηγεσία του, αποτελώντας την πολιτική επιτομή, σύνοψη και κορύφωση του καθηλωτικού «χθες», παρά τους μετεκλογικά υποσχόμενους μετασχηματισμούς και τις μετεξελίξεις, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα προχωρήσει σε μια γόνιμη και προγραμματική αντιπολίτευση. Ηδη η ηγεσία του μίλησε για πρόσκαιρη απόσυρση, υπονοώντας ταχεία επαναφορά στην εξουσία, έχοντας ως ισχυρή βάση επανεκκίνησης το σημαντικό εκλογικό ποσοστό που απέσπασε.

Ο λαϊκισμός στη χώρα μας έχει βαθιές ρίζες και, επομένως, κάθε δυνατότητα πολιτικής επιστροφής. Δεν αρκούν, λοιπόν, τα εκλογικά πλήγματα. Η νέα κυβέρνηση χρειάζεται να στρίψει αποφασιστικά το τιμόνι της χώρας σ’ έναν καινούργιο δρόμο δημιουργίας και ανάπτυξης, για να μπει ο λαϊκισμός στο πολιτικό περιθώριο. Η καθολική υπέρβασή του προϋποθέτει πάνω απ’ όλα ένα νέο, μεταλαϊκιστικό πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης και ένα νέο παραγωγικό υπόδειγμα. Κι αυτή είναι μια σημαντική ευκαιρία, που δεν πρέπει να χαθεί.