Και τώρα {LF}τι κάνουμε;

Εχουμε την τύχη να ζούμε σε εποχές που θα καταγραφούν στην ιστορία και θα αναλυθούν πολύ αργότερα, έτσι ώστε τα συμπεράσματα να αξιοποιηθούν από τους νεώτερους για παιδευτικούς λόγους.

Το πιο επικίνδυνο απ’ όσα μας συμβαίνουν είναι η μαζική παραποίηση σοβαρών εννοιών όπως π.χ. ελευθερία, δημοκρατία, δικαίωμα κ.ά.

Για παράδειγμα, κοινωνική ευθύνη των επιχειρήσεων δεν είναι μόνο να προστατεύουν το περιβάλλον αλλά και πρωτίστως να δημιουργούν προστιθέμενη αξία στην οικονομία με τη δημιουργία διεθνώς εμπορεύσιμων ανταγωνιστικών προϊόντων και υπηρεσιών, προσφέροντας υγιείς θέσεις εργασίας και όχι να ασκούν κοινωνική πολιτική μέσω των αμοιβών των υπαλλήλων και των συνεργατών.

Οι πολίτες, εργαζόμενοι και επιχειρηματίες βιώνουν λόγω της μεγάλης διάρκειας του προεκλογικού αγώνα μια ανασφάλεια η οποία αποτυπώθηκε στα ταμεία των επιχειρήσεων.

Η πολιτεία πρέπει να προάγει την αριστεία, τη δικαιοσύνη και την προστασία των πολιτών και να διασφαλίσει την ισονομία, χωρίς να δημιουργεί πολίτες διαφορετικών ταχυτήτων προκαλώντας μέσω της «σκληρής» φορολογικής της πολιτικής, βίαιη ανακατανομή των εισοδημάτων, στην πράξη εις βάρος κυρίως της μεσαίας τάξης.

Ταυτόχρονα πρέπει να αποσυμπιέσει το «υπερρυθμισμένο» πλαίσιο λειτουργίας των επιχειρήσεων, όπως π.χ. την πρόσφατα ψηφισμένη διαδικασία της «αιτιολογημένης απόλυσης».

Στο διεθνές περιβάλλον, η αστάθεια, οι συγκυριακοί ανταγωνισμοί, οι πρακτικές επιβολής, μέσα σε ένα πλαίσιο εντεινόμενων γεωπολιτικών πιέσεων και ανακατατάξεων που βρίσκονται σε εξέλιξη, έχουν ως στόχο την αναζήτηση ενός νέου status quo που θα δώσει μια διαφορετική κατεύθυνση στην παγκόσμια οικονομία και πολιτική.

Γι’ αυτό η όποια νέα μεταβολή στο θεσμικό πλαίσιο, κατά την παρούσα συγκυρία που η χώρα προσπαθεί να ανασάνει, απαιτεί περισσή σκέψη και προβληματισμό καθώς αυτή θα πρέπει να απελευθερώνει την υγιή επιχειρηματικότητα, να αναθαρρήσει και να διασφαλίσει προοπτικές για νέες επενδύσεις.

Στη δική μας, ιδιαίτερων χαρακτηριστικών δημοκρατική χώρα, ζούμε όχι μόνο την παραμέληση της συλλογικότητας αλλά την περιθωριοποίηση της αριστείας καθώς και πάσης έννοιας αξιοκρατίας, προτάσσοντας τη λογική της «εξυπηρέτησης», από τον φίλο  ή τον γνωστό, την «οικογένεια», την παράταξη κ.λπ.

Το ανωτέρω γεγονός έχει ως αποτέλεσμα η στελέχωση των θέσεων ευθύνης να γίνεται από άτομα που δεν έχουν τη δυνατότητα να ανταποκριθούν στις ανάγκες και να επωμιστούν τις αντίστοιχες ευθύνες της θέσης.

Ολα αυτά αποτελούν ένα κομμάτι του παζλ της κακοδαιμονίας της χώρας μας και προφανώς είναι και η αιτία που φιλόδοξες προσπάθειες σε όλους τους τομείς δεν ευδοκιμούν. Συλλέγοντας όλα τα κομμάτια του παζλ θα κάνει εύκολο και κατανοητό από πού πρέπει να ξεκινήσει η επόμενη μέρα στην Ελλάδα.

Συστήνω υπομονή και επιμονή.

Ο Αντώνης Μακρής είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Επιιχειρήσεων Λιανικής Πώλησης Ελλάδας