Ο ΣΥΡΙΖΑ έδεσε ασφυκτικά {LF}την οικονομική {LF}θηλιά στη δημόσια Υγεία

^«H “αριστερή” εκδοχή της δεξιάς πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν να ασκεί “κοινωνική πολιτική” με ξένα κόλλυβα» δηλώνει στα «ΝΕΑ» ο καρδιολόγος, πρόεδρος του Σωματείου Ευαγγελισμού, γραμματέας της ΕΙΝΑΠ και υποψήφιος στην Α’ Αθήνας με το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ Ηλίας Σιώρας. Επίσης υπογραμμίζει την ανάγκη το ΚΚΕ να βγει ενισχυμένο από αυτή την εκλογική μάχη, τονίζοντας ότι το «μεταμνημονιακό Μνημόνιο» είναι πανταχού παρόν.

Ως νοσοκομειακός γιατρός πώς κρίνετε την πολιτική που εφήρμοσε ο ΣΥΡΙΖΑ στον τομέα της Υγείας;

Οι νοσοκομειακοί γιατροί, όπως και οι άλλοι εργαζόμενοι στο δημόσιο σύστημα Υγείας, μπήκαν στην προκρούστεια κλίνη των αντιλαϊκών πολιτικών όλων των κυβερνήσεων. Σε αυτές τις ράγες κινήθηκε και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σε συμμαχία με την Ακροδεξιά των ΑΝΕΛ. Πρόσθεσε το τρίτο Μνημόνιο στα δύο προηγούμενα των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και έδεσε πιο ασφυκτικά την οικονομική θηλιά στα δημόσια νοσοκομεία και στα Κέντρα Υγείας.

Η κυβέρνηση κομπορρημονεί ότι πέτυχε την ανάταξη των δημόσιων νοσοκομείων και εξασφάλισε την πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα και την παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης 2.500.000 ανασφάλιστων. Πρακτικά υλοποίησε τις κατευθύνσεις της ΕΕ και των εφαρμοστικών νόμων του τρίτου Μνημονίου. Δηλαδή ρυθμίσεις με τις οποίες οι χρηματοδοτήσεις για τις δημόσιες μονάδες και τους ανασφάλιστους να μην επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό, να μην έρχονται σε αντίθεση με την ανταγωνιστικότητα και την πιστή τήρηση των αντιλαϊκών δημοσιονομικών στόχων. Ετσι δεν έβαλε ούτε ένα ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό για τους ανασφάλιστους, μοιράζοντας τη δαπάνη στους εργαζομένους μέσω του ΕΟΠΥΥ. Εβαλε δηλαδή τους φτωχούς να συνδράμουν τους εξαθλιωμένους. Μείωσε τις πιστώσεις για λειτουργικές δαπάνες κατά 860 εκατ. ευρώ στην τετράχρονη θητεία της και ταυτόχρονα έβαλε ετήσιο χαράτσι στους συνταξιούχους 780 εκατ. ευρώ με την αύξηση των εισφορών τους στις κύριες και επικουρικές συντάξεις στο 6%.

Αυτή είναι η «αριστερή» εκδοχή της δεξιάς πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, να ασκεί «κοινωνική πολιτική» με ξένα κόλλυβα. Γι’ αυτό πήρε και τα συγχαρητήρια από τους βιομηχάνους, τους θεσμούς και την ΕΕ.

Τα λαϊκά στρώματα έχουν πρόσβαση στην Υγεία και τι πρέπει να αλλάξει;

Την περίοδο 2010-2019 οι ασθενείς (ασφαλισμένοι και ανασφάλιστοι) πλήρωσαν από την τσέπη τους 48 δισ. ευρώ για επισκέψεις σε ιδιώτες γιατρούς, στα απογευματινά ιατρεία των δημόσιων νοσοκομείων, φάρμακα, για εξετάσεις και νοσηλείες σε μονάδες του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Δηλαδή κάθε χρόνο πλήρωναν από 5,7-6,7 δισ. ευρώ τον χρόνο ή κατά μέσο όρο 36,7% των συνολικών δαπανών Υγείας. Οι κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας, μειώνοντας τη δημόσια δαπάνη Υγείας από 14,9 δισ. ευρώ το 2010 σε 9,1 δισ. το 2017, έφεραν την Ελλάδα στην πρώτη θέση της Ευρωπαϊκής Ενωσης (και στις πρώτες θέσεις σε όλον τον κόσμο) για τις υψηλές ιδιωτικές δαπάνες Υγείας.

Αυτές οι υψηλές ιδιωτικές δαπάνες έχουν προσελκύσει το ενδιαφέρον των ασφαλιστικών εταιρειών. Ο προεκλογικός καβγάς ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για το τριφασικό σύστημα στην ασφάλιση που διαλαμβάνει, εκτός από τις συντάξεις, και την Υγεία είναι για τα μάτια του κόσμου, αφού, με όποιο μείγμα εφαρμοστεί, το τελικό αποτέλεσμα προβλέπει τη δραστική μείωση της κρατικής δαπάνης και την αύξηση της ιδιωτικής. Προβλέπει τα ελάχιστα κρατικά πακέτα υπηρεσιών Υγείας και την αύξηση της ανταποδοτικότητας άμεσα με πληρωμές και έμμεσα πάλι με πληρωμές στα επαγγελματικά ταμεία και στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Πρόκειται για κατεύθυνση της ΕΕ, την υλοποίηση της οποίας δεν αμφισβητεί κανένα κόμμα που ο πυρήνας της πολιτικής του στηρίζει την ανάπτυξη και κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.

Με την τυπική έξοδο από τα Μνημόνια δρομολογούνται αλλαγές για τη ζωή των λαϊκών οικογενειών;

Ναι, δρομολογούνται αλλαγές για τη ζωή των λαϊκών οικογενειών προς το χειρότερο. Το «μεταμνημονιακό Μνημόνιο» είναι πανταχού παρόν. Λόγου χάρη, ο πρώτος μεταμνημονιακός προϋπολογισμός για τα δημόσια νοσοκομεία είναι μειωμένος κατά 65 εκατ. ευρώ, ενώ για τα Κέντρα Υγείας πρωτοεφαρμόζεται η χρηματοδότηση με επιβάρυνση των ασφαλιστικών ταμείων κατά 13 εκατ. ευρώ, δηλαδή των ασφαλισμένων.

Κι όταν ο άρρωστος καταφέρει να προσεγγίσει τις δημόσιες υπηρεσίες Υγείας, θα βρεθεί μπροστά σε τρομακτικές ελλείψεις σε προσωπικό και υποδομές. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι έκανε 19.500 προσλήψεις κυρίως εργαζομένων με ελαστικές σχέσεις εργασίας. Στο δημόσιο σύστημα παραμένουν κενές 6.000 οργανικές θέσεις γιατρών και 25.000 του υπόλοιπου προσωπικού, όσες περίπου ήταν πριν από 8 χρόνια.

Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ) παραμένει γυμνή. Το φιάσκο των Τοπικών Μονάδων Υγείας (ΤοΜΥ), που θα άλλαζε την κουλτούρα της Υγείας, όπως έλεγε ο Πρωθυπουργός, είναι ολοφάνερο. Από τις 239 λειτούργησαν 127 ΤοΜΥ κι αυτές με τρομακτικές ελλείψεις.

Η Ενωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών Πειραιώς κατέγραψε την άθλια κατάσταση: Λόγω έλλειψης προσωπικού το Κέντρο Υγείας Μεγάρων ανέστειλε την εφημερία του, ενώ είναι γονατισμένα, για τον ίδιο λόγο, και τα Κέντρα Υγείας Νέας Μάκρης, Καπανδριτίου, Ραφήνας, Σαλαμίνας κ.λπ. Παραμένουν κλειστά 150 κρεβάτια Μονάδων Εντατικής Θεραπείας, ενώ τα 16 αιμοδυναμικά εργαστήρια στην Αττική, όπου διενεργούνται χιλιάδες στεφανιογραφίες κατ’ έτος και σώζουν ζωές, έχουν τόσο πεπαλαιωμένο εξοπλισμό, που συχνά διακόπτουν λόγω βλαβών τη λειτουργία τους.

Για το μισθολόγιο των υγειονομικών, τι να πει κανείς! Το μη ιατρικό προσωπικό έχασε από το 2012 ως σήμερα το 28% των αποδοχών, ενώ το ιατρικό μέχρι και 53%! Τα ΒΑΕ πάνε στις ελληνικές καλένδες!

Τι διαφορετικό προτείνει το ΚΚΕ και γιατί πρέπει να ενισχυθεί στην κάλπη;

Το διαφορετικό που προτείνει το ΚΚΕ είναι αυτό που πρέπει να αλλάξει για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών σε όλα τα επίπεδα.

Αυτή η αλλαγή δεν γίνεται με ανάθεση. Διαμορφώνεται και καταχτιέται στο «ιερό πεζοδρόμιο» με την πάλη των λαϊκών στρωμάτων. Η ελπίδα και η διέξοδος στην Υγεία βρίσκεται στην πρόταση του ΚΚΕ για ενιαίο, καθολικό, αποκλειστικά κρατικό και δωρεάν σύστημα Υγείας πλήρως και αποκλειστικά χρηματοδοτούμενο από τον κρατικό προϋπολογισμό και απαλλαγμένο από την επιχειρηματική δραστηριότητα.

Αυτή η πρόταση πάλης μπορεί να βρει τη δυναμική της έκφραση και μέσα στη Βουλή με την ψήφο στο ΚΚΕ.