Βαριά η καλογερική

Δεκαπέντε χρόνια πίσω. Λισαβόνα, γήπεδο Ντα Λουζ, 4 Ιουλίου 2004, τελικός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Ελλάδα – Πορτογαλία 1-0. Δεν μπορείς να πεις, λες και ήταν χθες. Τα 15 χρόνια που πέρασαν είναι μία ζωή. Η Ελλάδα είναι μία διαφορετική χώρα. Η δήθεν ισχυρή Ελλάδα, που προετοιμαζόταν να διοργανώσει τους πλέον πολυδάπανους Ολυμπιακούς Αγώνες, ανήκει οριστικά και αμετάκλητα στο παρελθόν. Χρεοκόπησε. Δεν θα μπορούσε ν’ αποτελέσει εξαίρεση το ποδόσφαιρο. Οπου επίσης τίποτα δεν είναι ίδιο. Κι όχι μόνο σε πρόσωπα. Στο πρωτάθλημα που μόλις είχε τελειώσει τότε, έπαιζαν μεταξύ άλλων Αιγάλεω, Χαλκηδόνα, Ηρακλής, Ιωνικός, Καλλιθέα, Ακράτητος, Πανηλειακός, Προοδευτική. Οι 8 από τις 16 ομάδες, που δεν υπάρχουν ούτε στη Σούπερ Λίγκα 2. Οι άλλες άλλαξαν χέρια. Πανίσχυροι ιδιοκτήτες αποτελούν παρελθόν. Ο Κόκκαλης φεύγοντας από τον Ολυμπιακό άφησε μόνο χρέη.

Κατάρρευση

Κάτω από άλλες συνθήκες αποχώρησε η οικογένεια Βαρδινογιάννη από τον Παναθηναϊκό. Η μία μετά την άλλη ιστορικές ομάδες χρεοκόπησαν. Δύο φορές η ΑΕΚ. Κατ’ αρχήν με το άρθρο 44 και στη συνέχεια με τον εθελούσιο υποβιβασμό στη Γ’ Εθνική. Τα ίδια ακριβώς, Αρης, ΟΦΗ. Ακόμα χειρότερα ο Ηρακλής. Την ίδια τύχη θα είχε και ο Ολυμπιακός, αν δεν είχε αναλάβει τις τεράστιες οικονομικές υποχρεώσεις ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Ενα βήμα προ της χρεοκοπίας μετά την κατάρρευση της πολυμετοχικότητας βρέθηκε και ο Παναθηναϊκός. Ο Γιάννης Αλαφούζος, ανεξάρτητα από τα σοβαρά λάθη του, είναι ο μοναδικός τα τελευταία επτά χρόνια που βάζει το χέρι στην τσέπη. Σίγουρα θα είχε χρεοκοπήσει και ο ΠΑΟΚ αν δεν είχε προκύψει ο Ιβάν Σαββίδης. Ο αστικός μύθος λέει ότι χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία, δεν εκμεταλλευθήκαμε την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού, δεν αξιοποιήθηκαν οι πρωταγωνιστές.

Αποτυχία

Υπερβολές. Μία τεράστια επιτυχία, μιας εξαιρετικής ποιότητας φουρνιάς ποδοσφαιριστών, δεν θα μπορούσε ν’ αλλάξει τον ρουν της ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν προέκυψε η οικονομική κρίση. Μακάρι τα πράγματα να ήταν τόσο εύκολα. Βάζουμε μπροστά τους λαμπερούς διεθνείς που έφεραν το Ευρωπαϊκό και το ελληνικό ποδόσφαιρο εκτινάσσεται. Μακάρι να ήταν τόσο απλό. Αλλο όμως είμαι καλός ποδοσφαιριστής. Αλλο είμαι πρωταθλητής Ευρώπης. Αλλο διοικώ. Αλλο αναλαμβάνω ευθύνες. Αλλο παίρνω αποφάσεις. Η διαφορά είναι τεράστια. Κι αυτό φάνηκε στην πράξη. Οπου δοκιμάστηκε. Παταγώδης η αποτυχία των Ντέμη Νικολαΐδη και Θοδωρή Ζαγοράκη σε ΑΕΚ – ΠΑΟΚ κι ειδικότερα στον οικονομικό τομέα. Κακοδιαχείριση, χρέη κ.λπ. Οπως κι ο Κατσουράνης στην Παναχαϊκή. Αλλά και στο 100% ποδοσφαιρικό κομμάτι. Οι πετυχημένοι μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Προοπτικές

Ο Νίκος Νταμπίζας εξελίχθηκε σ’ έναν ικανότατο τεχνικό διευθυντή. Καλές προοπτικές ως προπονητής δείχνει ο Τραϊανός Δέλλας. Καλά λόγια ακούγονται για τον Στέλιο Βενετίδη (συνεργάτης του Δ. Ελευθερόπουλου). Ο Βρύζας έκανε τα πάντα (τεχνικός διευθυντής και πρόεδρος στον ΠΑΟΚ, βοηθός προπονητή και υπεύθυνος της εθνικής ομάδας), αυτή την εποχή βρίσκεται εκτός ποδοσφαίρου. Ο Γ.Χ. Γεωργιάδης έχει πόστο στον ΠΑΟΚ, ο Τάκης Φύσσας υπεύθυνος την Ακαδημιών του Παναθηναϊκού, πολιτεύεται με τη Νέα Δημοκρατία. Λίγα πράγματα ως μάνατζερ ο Τσιάρτας. Ο Καραγκούνης έμπλεξε με την εθνική ομάδα και κάηκε. Την ίδια τύχη θα έχουν Γιαννακόπουλος – Μπασινάς που ελαφρά τη καρδία μπλέξανε με τον Αγγελο Αναστασιάδη. Ο Νικοπολίδης παραιτήθηκε από την Ελπίδων, ενώ ο Γκούμας συνεχίζει στην Κ19. Οι υπόλοιποι διεθνείς (Χαριστέας, Σεϊταρίδης, Καψής, Λάκης κ.λπ.) δεν θέλησαν ν’ ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο. Η καλογερική εκτός των τεσσάρων γραμμών είναι βαριά.

Κι ο Μαραντόνα τα έβαζε με
τη διαιτησία αλλά την Αργεντινή
την έπαιρνε στην πλάτη του

— Ομπσέρβερ