«Οχι, όχι, όχι, δεν με ενδιαφέρει καμία δουλειά – ΕΚΤ, Κομισιόν – στην Ευρώπη», δήλωνε η Κριστίν Λαγκάρντ, η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε ποτέ – στις 5 Ιουλίου του 2011 – γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Οσα φέρνει η ώρα ωστόσο (ή έστω καμιά 25αριά ώρες συνόδου) δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος. Στα 63 της, η Λαγκάρντ αναμένεται να γίνει στα τέλη Οκτωβρίου, που λήγει η θητεία του Μάριο Ντράγκι, η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Θα είναι η δεύτερη πολίτης της Γαλλίας που αναλαμβάνει αυτό το πόστο έπειτα από τον Ζαν-Κλοντ Τρισέ (2003-2011) και η πρώτη πρόεδρος της ΕΚΤ που δεν είναι επαγγελματίας οικονομολόγος.
Γεννημένη στο Παρίσι την Πρωτοχρονιά του 1956, η Λαγκάρντ σπούδασε νομικά, ειδικεύτηκε στο αντιμονοπωλιακό και το εργατικό δίκαιο και έφτασε στην 25ετή καριέρα της ως δικηγόρος να γίνει, την περίοδο 1999-2004, η πρώτη γυναίκα πρόεδρος ενός από τα κορυφαία δικηγορικά γραφεία παγκοσμίως, του Baker & MacKenzie. Διετέλεσε τρεις φορές υπουργός στη Γαλλία, υπουργός Εμπορίου την περίοδο 2005-2007, υπουργός Γεωργίας και Αλιείας το 2017 και υπουργός Οικονομικών επί προεδρίας Νικολά Σαρκοζί, από το 2017 έως το 2011 – η πρώτη γυναίκα που αναλαμβάνει υπουργός Οικονομικών χώρας-μέλους της G8 (νυν G7). Διεκδίκησε και ανέλαβε τα ηνία του ΔΝΤ μετά την παραίτηση του Ντομινίκ Στρος-Καν (λόγω του διαβόητου πια σεξουαλικού σκανδάλου στο οποίο αυτός ενεπλάκη) και κλήθηκε να αντιμετωπίσει από τις πρώτες κιόλας μέρες της θητείας της την κρίση χρέους στην ευρωζώνη, και ειδικά στην Ελλάδα. Επανεξελέγη για δεύτερη πενταετή θητεία τον Ιούνιο του 2011, εφόσον επιβεβαιωθεί λοιπόν ο διορισμός της στην προεδρία της ΕΚΤ θα εγκαταλείψει και επισήμως τα ηνία του ΔΝΤ ενάμιση χρόνο νωρίτερα – αν και ήδη ανακοίνωσε χθες ότι «αποχωρεί προσωρινά» από τα καθήκοντά της. Στο παρελθόν, είχε επαινέσει τη δέσμευση που ανέλαβε ο Ντράγκι το 2012 να κάνει «ό,τι χρειαστεί» προκειμένου να διασώσει το ευρώ και σύμφωνα με το Bloomberg, μοιράζεται την προτίμησή του προς μία επιθετική και καινοτόμα νομισματική πολιτική. Στα αρνητικά της καριέρας της, γαλλικό δικαστήριο την έκρινε το 2016 ένοχη αμέλειας (ότι επέτρεψε δηλαδή «από αμέλεια» την κατάχρηση κρατικών κεφαλαίων όταν ήταν υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας) στην υπόθεση Μπερνάρ Ταπί, χωρίς να της επιβάλει ωστόσο κάποια ποινή. Το «Forbes» την κατέταξε πέρυσι τρίτη μεταξύ των 100 ισχυρότερων γυναικών στον κόσμο.
