Τέλος εποχής και στις Βρυξέλλες

Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε από το χθεσινοβραδινό θέαμα του «σπασμένου» εμπάργκο, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: όσα συνέβαιναν στις Βρυξέλλες χθες, στη συνεδρίαση του Συμβουλίου των ηγετών των κρατών – μελών της ΕΕ, ήταν, είναι, σαφώς σημαντικότερο ζήτημα από μια συνέντευξη… Οσα έγιναν τις προηγούμενες ημέρες, με αποκορύφωμα την κατάληξη της χθεσινής συνεδρίασης, συνιστούν, αρχικά, ένα τέλος εποχής. Το τέλος εποχής της γερμανικής ισχύος της Μέρκελ, η οποία δεν ψήφισε χθες, την άδειασε το ΕΛΚ και υποχώρησε για να μην πέσει η κυβέρνησή της από την οργή του SPD. Ηταν επίσης ένα σπάσιμο της άνετης παντοδυναμίας των αξόνων και της άνετης πλειοψηφίας των συντηρητικών και των σοσιαλιστικών δυνάμεων, που συντόμευε και διευκόλυνε αρκετά τις διαπραγματεύσεις και τους εκατέρωθεν συμβιβασμούς. Και ήταν και ένας ευτελισμός, από τους ηγέτες που τον απαίτησαν, ενός δημοκρατικού θεσμού, του Spietzenkandidaten, του προτεινόμενου των ευρωομάδων για την προεδρία της Κομισιόν, που εισήγαγε η Συνθήκη της Λισαβόνας. Μια απογοητευτική εξέλιξη που αν δεν ανατραπεί, μπορεί να πληγώσει βαθιά την εικόνα της Ευρώπης στους πολίτες της.

Απόντες

Από αυτή την εξέλιξη απουσίασε η Ελλάδα, παρότι υπάρχουν πράγματα που την αφορούν άμεσα και την επηρεάζουν απολύτως. Ο Πρωθυπουργός της χώρας μας θεώρησε σημαντικότερη την τουρνέ του στο Ηράκλειο. Και παραχώρησε την ψήφο του στον Πέδρο Σάντσεθ, έτσι, τυφλά. Ας είναι.

Κακίες;

Ας το ελαφρύνουμε γιατί η θλίψη δεν ταιριάζει ούτε στο ελληνικό θέρος ούτε στη συγκυρία. Να σας γράψω ένα περίεργο που άκουσα χθες – και το χαρακτηρίζω «περίεργο» για να μη γράψω την πρώτη λέξη που ήρθε στον νου μου… Κάποια άτομα, λοιπόν, που κυκλοφορούν εκεί, στο Berlaymont, στο «αρχηγείο» της Κομισιόν, λένε στα πηγαδάκια πως έχει «παίξει» το όνομα του Μαργαρίτη Σχινά για τη θέση του έλληνα επιτρόπου. Το σενάριο βέβαια ακούγεται, επιμένω, τουλάχιστον περίεργο. Και αυτοί που το διαδίδουν δεν το λένε για καλό… Αλλωστε, όπως σας έχουμε γράψει από καιρό, επικρατεί άλλο όνομα, ψηλός, Νοτιοελλαδίτης, που είχε ανώτατο αξίωμα και, άρα, τα τυπικά προσόντα για θέση αντιπροέδρου της Επιτροπής (ε, τι άλλο, να σας τον σκιτσάρω κιόλας;).

Προβληματισμοί

Πάμε σε άλλες γκρίνιες και ανησυχίες τώρα, εγχώριες αυτή τη φορά… Δεν είναι λίγοι οι νεοδημοκράτες λοιπόν που, πολύ ψιθυριστά, διατυπώνουν είτε δυσαρέσκεια είτε καλοπροαίρετο προβληματισμό για το γεγονός ότι άνθρωποι πασοκικής προέλευσης, εκσυγχρονιστικής ειδικότερα, προαλείφονται από τον Κυριάκο Μητσοτάκη για καίριες και σημαντικές θέσεις γύρω του στο Μέγαρο Μαξίμου. Για την γκρίνια υποθέτω δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, ήταν άλλωστε αναμενόμενη. Οι ανήσυχοι όμως, σε μερικές ενδιαφέρουσες συζητήσεις που έχουν πάρει φωτιά σε κύκλους, παρέες και πηγαδάκια, αναρωτιούνται για το πώς θα «κουμπώσουν» κάποια ετερόκλητα στοιχεία και διάφορες φιλοδοξίες, πώς θα συνυπάρξει και πώς θα δέσει η τεχνοκρατική αντίληψη με την πολιτική διαχείριση.

Φήμες

Πέρα από το Μαξίμου, το υπουργείο που φυσικά συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι το υπουργείο Οικονομικών. Το όνομα που επικρατεί στα σενάρια, μήνες τώρα, είναι αυτό του Χρήστου Σταϊκούρα. Ωστόσο «σκάνε» στο παρά πέντε νέες φήμες και σενάρια. Το τελευταίο λέει πως τη βαριά καρέκλα της Νίκης θα αναλάβει τεχνοκράτης.

Εμπειρία

Μια στάση στο Κίνημα Αλλαγής θα την κάνω, καθώς κι εκεί η αγωνία κορυφώνεται όσο πλησιάζουν οι κάλπες. Ενα πρόσωπο λοιπόν που έχει ρόλο στην προεκλογική εκστρατεία της Φώφης Γεννηματά και δεν έχει ακουστεί ευρέως είναι ο Χρήστος Πολυζωγόπουλος. Ηταν γνωστό στους μύστες των πασοκικών ότι ο εκπρόσωπος της χρυσής εποχής του πράσινου συνδικαλισμού στηρίζει την πρόεδρο, ωστόσο μαθαίνω ότι έχει αναλάβει κεντρικές οργανωτικές αρμοδιότητες, φροντίζοντας ειδικά και για τις επισκέψεις της Γεννηματά σε χώρους εργασίας, εργατικά κέντρα σε όλη την Ελλάδα. Γιατί καλές οι εξαγγελίες περί ανανέωσης, αλλά προφανώς, όταν ζορίζει το πράγμα, ισχύει το «ο παλιός είναι αλλιώς».

Κέφια

Λίγα πράγματα είναι πιο αφοπλιστικά από το χιούμορ. Ο Κώστας Ζαχαριάδης λοιπόν είναι από τους υποψηφίους του ΣΥΡΙΖΑ που έχει δεχτεί πολύ πετυχημένο σατιρικό τρολάρισμα στα social media, για τις φωτογραφίες του από τις προεκλογικές συναντήσεις του. Με αποκορύφωμα τα ξεκαρδιστικά παιχνίδια με το Photoshop που τον έβαζαν σε διάφορες ιστορικές συναντήσεις (π.χ. όταν είδα τη φωτογραφία Ζαχαριάδη στη Γιάλτα, παραλίγο να πνιγώ με τον καφέ μου). Πώς αντέδρασε; Μάζεψε τα πιο πετυχημένα και τα ανέβασε μόνος του στο Instagram με ένα κεφάτο σχόλιο. Και μπράβο του.