Τι θα ψηφίσεις;

Τι θα ψηφίσεις; Θα έχει αυτοδυναμία η ΝΔ; Πόσες μονάδες πιστεύεις ότι θα είναι η διαφορά; Λες να έχουμε ανατροπές της τελευταίας στιγμής; Αν και διανύουμε ίσως την πιο «ήσυχη» προεκλογική περίοδο των τελευταίων χρόνων, τα ερωτήματα αυτά δίνουν και παίρνουν ενόψει των εκλογών της ερχόμενης Κυριακής.

Ερωτήματα εύλογα και αναμενόμενα. Πηγαίνοντας όμως ένα βήμα πιο πέρα αρχίζουν τα δύσκολα… Πού; Στις τοποθετήσεις. «Εγώ δεν ψήφισα ποτέ Δεξιά», «Αυτός που λιάζεται στα κότερα δεν είναι αριστερός», «Δεν μου πάει το χέρι να τον ψηφίσω, ποτέ δεν έχω σταυρώσει το κόμμα του, ξέρεις τι έχουν κάνει αυτοί;» είναι μερικές από τις απαντήσεις που ακολουθούν σε δεύτερο χρόνο.

Οι μεγαλύτεροι αναγνώστες, ιδίως οι σημερινοί μεσήλικοι που πέρασαν από τα αμφιθέατρα των ελληνικών πανεπιστημίων, θα καταλαβαίνουν καλύτερα τι εννοώ. Οι άνθρωποι που «ζυμώθηκαν» πολιτικά σε άλλες εποχές πιο πολιτικοποιημένες αλλά και πιο κομματικοποιημένες δεν μπορούν εύκολα να ξεπεράσουν τέτοιου είδους «αγκυλώσεις».

Είναι όμως «αγκύλωση» να κινείσαι στον πολιτικό χώρο που πιστεύεις; Οχι, δεν είναι. Πιστεύω όμως ότι πρέπει να δούμε όλοι από την αρχή τι σημαίνουν οι χαρακτηρισμοί «δεξιός», «αριστερός», «κεντρώος» και να επαναπροσδιορίσουμε τις έννοιές τους – ειδικά όταν μιλάμε για τα κόμματα εξουσίας.

Εχω βαρεθεί να βλέπω ανθρώπους να κάνουν καριέρα με την ταμπέλα του επαναστάτη. Ανθρώπους που «όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν» και όταν έρθει η ώρα να καθίσουν στην όποια πολιτική (βλέπε κομματική καρέκλα), να κάνουν delete όλα αυτά με τα οποία παραμύθιασαν τον κόσμο για να τους ψηφίσει.

Κι από την άλλη έχω εκπλαγεί ευχάριστα από ανθρώπους που απέδειξαν με τη στάση τους από τις θέσεις ευθύνης που ανέλαβαν πως δεν είχαν καμία σχέση με όλα όσα εγώ πίστευα γι’ αυτούς μόνο και μόνο επειδή ανήκαν σε διαφορετικό από τον δικό μου πολιτικό χώρο.

Αν και τα πάντα γύρω μας είναι πολιτική, προσωπικά πιστεύω πως από την υπογραφή των Μνημονίων και μετά, στην Ελλάδα, δεν έχουν – αυτή τη στιγμή τουλάχιστον – καμία σημασία οι πολιτικές περιχαρακώσεις.

Θα μπορούσε κάποιος να πει πως φταίει ο καπιταλισμός, ηλίθιε (παραφράζοντας το «It’s the economy, stupid»), ή «ο πολιτικός ερμαφροδιτισμός», όπως λέω εγώ, αλλά το ζητούμενο είναι, μέχρι όλα αυτά να αλλάξουν, τι κάνουμε; Και μόνο με την προσδοκία τα πράγματα δεν αλλάζουν ούτε γεμίζει το στομάχι…

Με τσατίζει αφάνταστα να μου μοστράρει ο άλλος μια πολιτική ταμπέλα που δεν συνάδει με τη στάση ζωής που ακολουθεί. Να παινεύει, για παράδειγμα, τα Μνημόνια αλλά να ζει στη χλιδή, να το παίζει προοδευτικός αλλά να κάνει διακοπές με πλωτά μέσα (βλέπε θαλαμηγούς), των οποίων για να καλυφθεί το κόστος των καυσίμων για μία εβδομάδα δεν φτάνουν οι οικονομίες ζωής ενός απλού εργαζομένου.

Με τα ανεβοκατεβάσματα των τελευταίων κυβερνήσεων, ώρες ώρες σκέφτομαι πως και ένα ρομπότ να κυβερνούσε αντί για το νυν πολιτικό προσωπικό – αφού μπήκαν οι τζίφρες και κανείς δεν έσκισε τίποτα (βλέπε Μνημόνια) -, τα πράγματα πάνε στον αυτόματο.

Μα, θα μου πείτε, έχει λόγο να πάμε να ψηφίσουμε αφού όλα είναι προδιαγεγραμμένα; Εχει και παραέχει. Απλώς όλοι μας θα πρέπει να σκεφτόμαστε διαφορετικά. Και αντί να στεκόμαστε στη συσκευασία να βλέπουμε το προϊόν.

Κακά τα ψέματα. Ενας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Χωρίς μαζική – και εστιασμένη – προσπάθεια τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Και για να αλλάξει κάτι μερικές φορές δεν αρκεί να ακολουθείς την πεπατημένη. Να θυμίσω ότι ο γόρδιος δεσμός δεν λύθηκε. Κόπηκε (!).

Επανέρχομαι και πάλι στο αρχικό ερώτημα: τι θα ψηφίσεις; Απαντώ: σε αυτήν τη φάση, αυτούς (δεν πιστεύω στον έναν τον εκλεκτό) που μπορεί να κάνουν τη δουλειά και να πράξουν ό,τι δεσμεύτηκαν. Αυτούς που «δεν τα παίρνουν» και μιλάνε τη γλώσσα της λογικής.

Και όταν το νερό μπει στο αυλάκι, ας μιλήσουμε για δεξιούς, αριστερούς και ό,τι άλλο θέλετε… Βαρέθηκα να με «δουλεύουν» για να βρίσκουν δουλειά στο Κοινοβούλιο διάφοροι ανεπάγγελτοι. Και το χειρότερο, να με δείχνουν με το δάχτυλο ότι ευθύνομαι για τα χάλια που υποσχέθηκαν να διορθώσουν αλλά τα έκαναν σαν τα μούτρα τους…

Τι θα ψηφίσω; Δεν λένε ότι η ψήφος είναι μυστική;