Μετανάστες και Κεντροαριστερά

Θα μπορούσε μια σκληρή θέση απέναντι στη μετανάστευση να φέρει τη νίκη στην Κεντροαριστερά της Ευρώπης; Οι δανοί Σοσιαλδημοκράτες σίγουρα το νομίζουν. Κέρδισαν τις εκλογές με την αντιμεταναστευτική ρητορική τους ενώ η Ακροδεξιά ηττήθηκε. Τα κεντροαριστερά κόμματα πρέπει να αυξήσουν τη δημοτικότητά τους.

Στις τελευταίες ευρωεκλογές το ποσοστό των ψήφων που τους αντιστοιχεί έφτασε σε νέα χαμηλά στη Γερμανία, την Ιταλία και τη Βρετανία, ενώ κατέλαβαν την πρωτιά μόνο σε πέντε κράτη-μέλη. Συγκριτικά τα ακροδεξιά κόμματα τα πήγαν καλύτερα, παρ’ όλο που και εκείνα έχουν εξασθενίσει μέσα στο πολωμένο πολιτικό περιβάλλον της Ευρώπης.

Ομως η απόρριψη της μετανάστευσης δεν είναι λύση. Αν και μερικοί ψηφοφόροι εγκατέλειψαν τα κεντροαριστερά κόμματα και προτίμησαν τους λαϊκιστές, κανένας προοδευτικός δεν πρέπει να μιμηθεί την Ακροδεξιά. Μια τέτοια στρατηγική μάλλον θα έχει το αντίθετο αποτέλεσμα.

Πάντα υπήρχε ένταση στον σοσιαλδημοκρατικό συνασπισμό της Ευρώπης. Ενώ οι ψηφοφόροι της εργατικής τάξης προτιμούν τις πολιτικές ισότητας από προσωπικό συμφέρον, οι ψηφοφόροι της μεσαίας τάξης τις προτιμούν επειδή πιστεύουν στην οικονομική δικαιοσύνη. Η μετανάστευση δημιουργεί χάσμα.

Τις καλές εποχές οι γενναιόδωρες κοινωνικές δαπάνες καλύπτουν αυτό το πρόβλημα. Σε καιρούς επιβράδυνσης της ανάπτυξης, όταν οι ανάγκες ενός πληθυσμού που γερνάει επιβαρύνουν τους φορολογουμένους, υπάρχουν εντάσεις. Επιπλέον, η οικονομική ανασφάλεια κάνει τους ψηφοφόρους να δίνουν έμφαση στην εθνική τους ταυτότητα.

Οι Σοσιαλδημοκράτες πρέπει να αναρωτηθούν: ο κύριος σκοπός τους είναι να αντιπροσωπεύουν την εργατική τάξη ή να προωθήσουν την κοινωνική δικαιοσύνη; Πρέπει να είναι φιλελεύθεροι για λόγους ισότητας ή μη φιλελεύθεροι προκειμένου να μη χάσουν ψηφοφόρους;

Οι αριστεροί συντηρητικοί προτιμούν τη δεύτερη επιλογή και υποστηρίζουν πως οι υπέρμαχοι της πολυπολιτισμικότητας υπονομεύουν την κοινωνική αλληλεγγύη και επομένως το κράτος πρόνοιας. Αυτό δεν ισχύει.

Δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποδεικνύουν ότι η πολυπολιτισμικότητα υπονομεύει την κοινωνική αλληλεγγύη ή το κράτος πρόνοιας. Πολυπολιτισμικές πόλεις όπως το Λονδίνο είναι προοδευτικές ενώ ομοιογενείς αγροτικές περιοχές είναι πιο συντηρητικές. Ακόμα και σε περιοχές όπου η αλληλεγγύη έχει πληγεί, οι Ευρωπαίοι θέλουν το κράτος πρόνοιας ως εγγύηση ενάντια σε κινδύνους όπως η αρρώστια.

Οι σκληρά εργαζόμενοι νεοφερμένοι όχι μόνο δεν απειλούν τα κράτη πρόνοιας της Ευρώπης αλλά αντίθετα τα συντηρούν. Οι προοδευτικοί πολιτικοί πρέπει να βάλουν τέλος στην αντίληψη ότι μερικοί άνθρωποι καταχρώνται το σύστημα.

Η συρρικνούμενη δημοτικότητα των Σοσιαλδημοκρατών δεν σχετίζεται με τη μετανάστευση. Οι ψηφοφόροι της εργατικής τάξης έχουν μειωθεί επειδή οι θέσεις εργασίας στη βιομηχανία έχουν εκλείψει και τα συνδικάτα έχουν αποδυναμωθεί. Ακόμα χειρότερα, πολλοί ψηφοφόροι έχουν πληγεί από τις κοινωνικές και τις εργασιακές μεταρρυθμίσεις των κεντροαριστερών κυβερνήσεων. Από τότε που διέσωσαν τις τράπεζες, οι Σοσιαλδημοκράτες δεν έχουν προτείνει καμία πραγματική εναλλακτική στις πολιτικές λιτότητας. Δεν είναι να απορεί κανείς με τη δυσαρέσκεια του κόσμου.

Ο Φιλίπ Λεγκρέν είναι πρώην οικονομικός σύμβουλος του προέδρου της Κομισιόν