Υπνηλία

Εχω ευχάριστα νέα για τη ΝΔ. Θέλω να τους ενημερώσω ότι πριν από λίγες εβδομάδες κέρδισαν τις ευρωεκλογές, τις περιφερειακές και τις δημοτικές εκλογές.

Αλλά έχω και δυσάρεστα νέα για τη ΝΔ. Ακούω ότι θα γίνουν εκλογές και στις 7 Ιουλίου, τις οποίες δεν έχουν ακόμη κερδίσει.

Το σημειώνω διότι δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι ζούμε σε προεκλογική περίοδο.

Οι περισσότεροι έχουν προεξοφλήσει το εκλογικό αποτέλεσμα, κάποιοι κυνηγούν σταυρούς ή μοιράζουν υπουργεία κι ο κόσμος ετοιμάζεται για τα μπάνια του.

Σε λίγο θα μας πάρει ο ύπνος.

Στην υπνηλία βεβαίως βοηθάει ότι εκλογική αντιπαράθεση ουσιαστικά δεν υπάρχει. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σχεδόν παραδώσει τα όπλα, ο Τσίπρας είναι σκιά του εαυτού του, οι μικροί γίνονται μικρότεροι και οι περισσότεροι συζητούν αν η διαφορά θα είναι δώδεκα μονάδες ή μεγαλύτερη.

Οταν συζητούν. Διότι εν τω μεταξύ η ΝΔ πατάει στις μύτες των ποδιών μην ξυπνήσει κανέναν άνθρωπο. Και βγάζει σποτάκια με «ακρογιαλιές, δειλινά…».

Δεν ξέρω αν ανακάλυψαν κάποιο νέο πολιτικό είδος που λέγεται «εκλογές χωρίς σύγκρουση, χωρίς δίλημμα και χωρίς αντίπαλο». Αλλά υποψιάζομαι ότι τέτοιες εκλογές δεν υπάρχουν.

Καμία αντίρρηση λοιπόν όταν ο Μητσοτάκης υπόσχεται να γίνει Πρωθυπουργός κι εκείνων που δεν θα τον ψηφίσουν. Αλλά αν δεν βρεθούν και κάποιοι να τον ψηφίσουν δεν θα είναι εύκολο να γίνει Πρωθυπουργός.

Ακόμη περισσότερο όταν η εποχή είναι περίεργη κι η αποχή στις εκλογές παραμένει απροσδιόριστη. Είναι σχεδόν αυτονόητο ότι μια τόσο χαλαρή προεκλογική ατμόσφαιρα πριμοδοτεί και την αποχή αλλά και τα μικρά κόμματα.

Πάρτε τις μετρήσεις. Δείχνουν ότι Χρυσή Αυγή, Βελόπουλος και Βαρουφάκης παίζουν με πιθανότητες την είσοδό τους στη Βουλή. Αν μπουν και οι τρεις, να δω τι αυτοδυναμία θα βρει η ΝΔ.

Ενδεχομένως φυσικά κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσουν ότι δεν έχουν κερδίσει ακόμη τις εκλογές κι ότι δεν θα ξυπνήσουν μια μέρα υπουργοί.

Τότε μπορεί να κόψουν τα χαμόγελα. Να θυμηθούν τις Πρέσπες, τον Ρασπούτιν και τον ΣΥΡΙΖΑ. Να αφήσουν στην άκρη τις διεθνολογίες, τις φιλοφρονήσεις, τις γενικολογίες και τα καλαμπούρια.

Και να μιλήσουν επιτέλους στον κόσμο για την πραγματική κατάσταση της χώρας. Να μιλήσουν δηλαδή πολιτικά.

Για τον κίνδυνο της ακυβερνησίας, της παραγραφής των αμαρτημάτων της κυβέρνησης, της αποσταθεροποίησης από την απλή αναλογική, της οικονομικής υποτροπής. Για την ανάγκη «αποσυριζοποίησης».

Διότι εγώ δεν έχω αντίρρηση να δεχτώ ότι η ΝΔ τρέχει μόνη της. Αλλά αν σταματήσει να τρέχει έστω και μόνη της υποψιάζομαι πως θα δυσκολευτεί να φτάσει.