Δεν ξεχνώ

Tα παλιά τα χρόνια, όταν δεν υπήρχε το Διαδίκτυο, ήταν αρκετά επίπονο να θυμηθεί κανείς την περιρρέουσα ατμόσφαιρα ενός συγκεκριμένου γεγονότος που είχε συμβεί μήνες ή χρόνια πριν. Τώρα είναι απλό: με ένα κλικ βλέπεις τα πρωτοσέλιδα, διαβάζεις τις δηλώσεις, αποκαλύπτονται μπροστά σου οι άνθρωποι. Και διασκεδάζεις ή εξοργίζεσαι, αλλά πάντως δεν ξεχνάς, γιατί είναι άσχημο να ξεχνάς, το εκμεταλλεύονται οι λαϊκιστές και οι δημαγωγοί και ξανακάνουν σύντομα τα ίδια.

Ας δούμε λοιπόν μερικούς από τους πρωταγωνιστές εκείνου του σκανδάλου, όχι του «μεγαλύτερου της Μεταπολίτευσης», αλλά του άλλου, που θα αποκάλυπτε επιτέλους το πραγματικό ποιόν του δήθεν σημαντικότερου πρωθυπουργού της ίδιας αυτής Μεταπολίτευσης. Ο Αλέξης Τσίπρας έπαιζε με ζήλο τον ρόλο του διαδόχου-του-Ανδρέα-Παπανδρέου: απαντώντας στη δήλωση του Κώστα Σημίτη ότι «η Ιστορία δεν γράφεται από τους περιστασιακούς ενοίκους της εκτελεστικής εξουσίας» διακήρυσσε ότι «ιδιοκτήτης σε αυτόν τον τόπο είναι ο ελληνικός λαός». Ο Πάνος Καμμένος, ακόμη παντοδύναμος και αενάως χειροκροτούμενος, ετοιμαζόταν να μετρήσει τα απίδια που σηκώνει ο σάκος «τώρα που η Δικαιοσύνη φτάνει στην εποχή του Σημίτη». Και ο Στέλιος Κούλογλου, καίριος, ευαίσθητος και κουλ, ένας αληθινός διανοούμενος, παρατηρούσε ότι ο Σημίτης «έχει χάσει την ψυχραιμία του και καταστρέφει την υστεροφημία του».

Ας δούμε και μερικά από τα πρωτοσέλιδα εκείνης της 15ης Νοεμβρίου του 2018. Αυτή εδώ η εφημερίδα, που είχε αποκαλύψει την προηγουμένη ότι «ανοίγουν τους λογαριασμούς Σημίτη», αναρωτιόταν ποιος θα ήταν ο επόμενος στόχος. Το επίσημο όργανο της κυβέρνησης χαρακτήριζε «προκλητική» τη δήλωση Σημίτη, ενώ το ανεπίσημο αποκαλούσε «πληρωμένη» την απάντηση Τσίπρα. Ενα έντυπο μεγάλης κυκλοφορίας πανηγύριζε ότι ήρθε η ώρα του Σημίτη, ένα άλλο μιλούσε για τον «τρόμο Σημίτη, συγγενών και φίλων».

Δίκασαν, καταδίκασαν, ειρωνεύτηκαν, σπίλωσαν, προκατέλαβαν, προσέβαλαν, περιφρόνησαν, χλεύασαν. Ανοιγαν το στόμα τους κι έβγαινε μίσος. Τώρα που η δήθεν πολύκροτη υπόθεση μπαίνει στο αρχείο, θα ζητήσει κανείς συγγνώμη; Θα εκφράσει κανείς τη λύπη του επειδή αδίκησε όχι μόνο έναν πολιτικό, που εν πάση περιπτώσει γνωρίζει ότι η λάσπη είναι μέσα στο παιχνίδι, αλλά και τη σύζυγό του, τον αδελφό του, τους συνεργάτες του;

Τα ίδια έκαναν με τη Novartis. Ενέπλεξαν στρατηγικά επιλεγμένους αντιπάλους τους, στηρίχθηκαν σε αόριστες και αντιφατικές μαρτυρίες, έφεραν έναν άλλο πρώην πρωθυπουργό σε απόγνωση. Κορόιδευαν τα δάκρυά του. «Για πρώτη φορά γίνεται προσπάθεια να καθαριστεί η κόπρος του Αυγείου» έλεγε ο ίδιος κουλ διανοούμενος, βεβαιώνοντας ότι ξέρει εκείνος «κάτι παραπάνω από πηγές στην ΕΕ». Μόνο που σε αυτή την εκδοχή του μύθου, την κόπρο την είχε βάλει ο Ηρακλής.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ταλαιπώρησαν τον Σημίτη όσο, ας πούμε, τον Ανδρέα Γεωργίου. Θα πρέπει να τους αναγνωριστεί όμως πως έκαναν ό,τι μπορούσαν.