Η μάχη πριν από το ντιμπέιτ

Κανένας τους δεν πρωτοτυπεί. Ούτε αυτός που χάνει και ζητάει επίμονα ντιμπέιτ, ούτε εκείνος που κερδίζει και λέει πως τα ντιμπέιτ δεν είναι για δυο αλλά για όλους. Ούτε ο Αλέξης Τσίπρας που σαν τον χαμένο που δεν έχει να χάσει τίποτε εναποθέτει τις τελευταίες του ελπίδες στην τηλεοπτική του φωτογένεια, ούτε ο Κυριάκος Μητσοτάκης που δεν έχει λόγο να ρισκάρει το λάθος σε μια τηλεοπτική μονομαχία, ένα λάθος που ακόμη και αν δεν είναι μοιραίο, μπορεί κάτι να του στοιχίσει.

Το έργο του μη ντιμπέιτ, από αυτήν την άποψη, έχει παιχτεί ξανά στο παρελθόν. Αν όμως έχει ενδιαφέρον κάτι αυτή τη φορά, είναι η αντιστροφή των ρόλων. Είναι σαν ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης να έχουν ανταλλάξει ιδεολογικά στρατόπεδα. Η Αριστερά που ξόρκιζε κάποτε τον δικομματισμό αποβάλλει στη συριζαϊκή εκδοχή της, ως «μεγάλη» πια, όλους τους «μικρούς» από το τηλεοπτικό πλατό. Και η Κεντροδεξιά που έβλεπε πάντα στον δικομματισμό έναν μάλλον εργονομικό τρόπο της λειτουργίας της δημοκρατίας ομνύει τώρα στους δημοκρατικούς τύπους – πώς θα αναμετρηθούν μόνο δυο όταν οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί είναι περισσότεροι, πώς μπορεί να διασαλευτεί τόσο βάναυσα η αρχή της δημοκρατικής ισότητας;

Αν η μάχη για το ντιμπέιτ δόθηκε πριν από το ντιμπέιτ είναι ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Είναι επειδή το δημοκρατικό παιχνίδι δεν υπακούει σε σταθερούς κανόνες ούτε σε μια στέρεη παράδοση χωρίς χαραμάδες ανατροπής. Τα ντιμπέιτ σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη αντλούν την παράδοσή τους από την τηλεοπτική μονομαχία του Νίξον με τον Κένεντι. Στην Ελλάδα δεν απέκτησαν ποτέ τον χαρακτήρα του ζωντανού διαλόγου, είχαν πάντα τη μορφή των παράλληλων μονολόγων. Αλλά είναι η αμερικανική παράδοση που εξηγεί τον λόγο. Η αμερικανική παράδοση υπενθυμίζει πως, από την τραγωδία του Νίξον έως το μοιραίο λάθος του Δουκάκη, οι τηλεοπτικές  μονομαχίες δεν έχουν απλώς νικητές και ηττημένους στο στούντιο. Καμιά φορά μπορεί να βγάλουν ακόμη και προέδρους.