Βιολέτα Ικαρη

Αν πρέπει να ξεχωρίσω μια αγαπημένη στιγμή από τα Σαββατοκύριακά μου, είναι σίγουρα η στιγμή που βγαίνω με την Ελένη Βιτάλη και τους ΤΖΟΥΜ στη σκηνή. Ναι, είναι μια στιγμή εργασίας, όμως αγαπώ τόσο αυτό που κάνω και περνάω τόσο όμορφα, που δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς…

Αυτές οι δύο μέρες είναι γεμάτες μουσική. Και δεν εξαιρούνται από τους ρυθμούς της υπόλοιπης εβδομάδας: Πρόβες, συναντήσεις με συναδέλφους, πολλές ώρες με φίλους, παραστάσεις άλλων καλλιτεχνών, θέατρο και μελέτη για το τραγούδι. Πάντα έτσι ήταν τα Σαββατοκύριακά μου, εκτός από την εποχή που δούλευα ως κομμώτρια, τότε που εργαζόμουν 12ωρα κι έπειτα πήγαινα να τραγουδήσω κάπου το βράδυ. Κι όμως δεν ένιωσα να μου λείπει κάτι. Αντιθέτως αισθάνομαι τυχερή σε όλα μου τα βήματα.

Το Σάββατο ξυπνάω κατά τη μία, δηλαδή μεσημέρι, και εντελώς μηχανικά θα φτιάξω έναν διπλό βαρύ ελληνικό. Οταν θα πιω και την τελευταία του γουλιά, είμαι σε θέση να επικοινωνήσω με τον κόσμο. Θα τσιμπήσω κάτι πρόχειρο, θα πάω τον μικρό τετράποδο φίλο μου βόλτα και μετά ξεκινάνε τα τηλέφωνα, κυρίως για τον προγραμματισμό της δουλειάς.

Οταν περάσει η ώρα και το στομάχι μου με… καλεί για μεσημεριανό, αν δεν έχω μαγειρέψει κάτι, θα βγω έξω. Ενα από τα μέρη όπου μου αρέσει να πηγαίνω για φαγητό είναι το «LAZARO» στο Παλαιό Φάληρο ή μπορεί να πάω στου Ψυρή, στο «Ελλήνων Μυθαγωγία». Μετά το μεσημέρι, αν δεν δουλεύω, θα καθίσω να ζωγραφίσω. Εκεί σταματάει ο χρόνος για μένα… Αυτήν την εποχή, για παράδειγμα, ζωγραφίζω κάποιους Ινδούς να βγαίνουν απ’ την πόλη πάνω σε ελέφαντες.

Αν πάλι θελήσω να βγω μια βόλτα, είναι εύκολο: Ζω στο κέντρο. Το λατρεύω. Μου αρέσει η φασαρία του, μου αρέσουν οι φωνές και μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους με διαφορετικές κουλτούρες στον δρόμο.

Αν, όμως, έχω παράσταση το βράδυ, το πρόγραμμα αλλάζει: Κάθομαι στο σπίτι και προσπαθώ να ξεκουράσω τη φωνή μου, και από την ώρα που ετοιμάζομαι κάνοντας ένα μπάνιο, μέχρι την ώρα που θα μπω στο αυτοκίνητο και θα φτάσω στον προορισμό μου, κάνω ζέσταμα σιγοτραγουδώντας. Κανείς δεν θα ήθελε να είναι δίπλα μου ακούγοντάς με τόσες ώρες!

Το πρόγραμμα θα τελειώσει κατά τις δύο – δυόμισι – τρεις… Και τότε είμαι σε φοβερή υπερένταση. Θα πιω πάντα μισό τζιν τόνικ για να χαλαρώσω και θα βγούμε έξω με τους συνεργάτες μου για να φάμε κάτι στην Αθήνα. Η «Ξύλινη γωνιά» στο Παγκράτι είναι ό,τι πρέπει για φαγητό τα ξημερώματα. Μια σούπα εκεί είναι ιδανική έπειτα από τόσες ώρες τραγούδι.

Ο ύπνος με παίρνει, πρωί Κυριακής πια, όταν δω το φως να μπαίνει από τις χαραμάδες των παντζουριών…

Την άλλη μέρα, θα ξυπνήσω αργά. Οταν δεν δουλεύω, η Κυριακή μεταμορφώνεται σε μέρα χαλάρωσης, θα μελετήσω τους μεγάλους μας τραγουδιστές και το απογευματάκι θα βγω να περπατήσω στη γειτονιά ή θα πάω για καφέ στο Μοναστηράκι.

Επειτα θα επιστρέψω σπίτι και ιδανικά θα κάτσω μπροστά στην μπαλκονόπορτα και θα γράψω στιχάκια ή θα γρατζουνίσω την ανεκτική κιθάρα μου μέχρι να μου βγει κάποια μελωδία, αν και είναι μάταιο να γράφω αφού στο τέλος προτιμώ να δισκογραφώ τραγούδια άλλων δημιουργών – ένα από τα τελευταία είναι το «Της γης οι τσιρκολάνοι» σε στίχους Σταυρούλας Παγώνα και σε μουσική του Δημήτρη Γλέζου, το ακούσατε; Eίναι τραγούδι με πολύ βάθος που πριν από λίγες μέρες ανέβηκε στο Youtube. Πώς να προτιμήσω δικά μου τραγούδια όταν έρχονται τέτοια διαμάντια στα χέρια μου;

Μου αρέσει, επίσης, να διαβάζω: Ποίηση – λατρεύω τον Καρυωτάκη και την Πολυδούρη – αλλά στο κομοδίνο μου έχω διάφορα βιβλία προς ανάγνωση: Τη «Γυναίκα που πέθανε δύο φορές» του Ελευθερίου, «Το πολιτικό τραγούδι στην Ελλάδα» του Γιώργου Μυζάλη, ενώ με περιμένει το «Μόλις έκλαψε ο Νίτσε». Κι αν είμαι σε φάση που νυστάζω και δεν προλαβαίνω να διαβάσω πολύ, θα προτιμήσω ένα βιβλίο με μικρές αυτοτελείς ιστορίες που έχω. Ετσι φεύγει η μέρα…

Ομως θα πάει τρεις ή και τέσσερις τα ξημερώματα για να κοιμηθώ… Εχω κάνει τη νύχτα μέρα. Τη νύχτα νιώθω πιο δημιουργική. Και, άλλωστε, η επόμενη μέρα, η Δευτέρα, είναι η μέρα που μπαίνεις πάλι στο πρόγραμμα…