Και τώρα αυτοδυναμία

^«Η πείρα είναι μια τσατσάρα για φαλακρούς», είχε πει κάποτε ο αγαπημένος στοχαστής του Αλέξη Τσίπρα, ο Μάο Τσετούνγκ – να όμως που κάποιες φορές, τύχη αγαθή, χρησιμεύει και σε όσους έχουν ακόμη κάμποσες τρίχες να χτενίσουν. Εξασκημένος επί χρόνια στο κρυπτογραφικό συριζαϊκό ιδιόλεκτο – μια παραλλαγή του οργουελικού newspeak επί της ουσίας – και αναμένοντας από στιγμή σε στιγμή να βγω στον αέρα, εξέταζα εξονυχιστικά το σκυθρωπό πρόσωπο του Πρωθυπουργού στην τηλεοπτική οθόνη (ίσως και να φταίει απλώς η κούρασή του – με κούρντιζε ο συνήγορος του Διαβόλου), σ’ εγρήγορση να γραπώσω με την απόχη  την πρώτη λεκτική του ένδειξη, εάν θα δήλωνε εντός ολίγου «παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο» ή «δώστε να το πιω άσπρο πάτο». Η ένδειξη που αποζητούσα, το ρήγμα, ήταν τελικά μια πρόθεση. Ενα ταπεινό «παρά». Ο Πρωθυπουργός είπε: «Το εκλογικό αποτέλεσμα, παρά το ότι εμπεδώνει τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ ως πρωταγωνιστή στην πολιτική αντιπαράθεση, δεν είναι άξιο των προσδοκιών μας». Από εκεί κι έπειτα ήμουν βέβαιος ότι θα ανήγγελλε πρόωρες εκλογές. Εστω και για ελάχιστα δευτερόλεπτα με κατέκλυσε η ευφρόσυνη διάθεση ενός γιαλαντζί προφήτη.

Ηταν το όχι και τόσο αναπάντεχο επιστέγασμα μιας πολλαπλά αναπάντεχης βραδιάς. Χρόνια είχε η Ευρώπη ν’ ακούσει χαρμόσυνα νέα από την Ελλάδα και τώρα έπεφταν βροχηδόν, λες κι επιτέλους κάποια σπλαχνική θεότητα είχε στρέψει το βλέμμα της και προς αυτή τη χώρα. Ενόσω σε ολόκληρη τη Γηραιά Ηπειρο προέλαυναν οι ακροδεξιοί, στην Ελλάδα, όχι μονάχα πετύχαιναν πενιχρές επιδόσεις (με γκροτέσκα εξαίρεση έναν τηλεπωλητή «χειρόγραφων» επιστολών του Ναζωραίου), αλλά και η αιχμή του άγους, το ναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής, κατρακυλούσε από την τρίτη στην πέμπτη θέση. Παράλληλα και ταυτόχρονα, ύστερα επί δεκαετίες επικράτησης τόσο του δεξιού όσο και του αριστερού λαϊκισμού, το εκλογικό σώμα απαιτούσε ξαφνικά σεβασμό από τους πολιτικούς του εκπροσώπους, αρνιόταν να εξαγοραστεί με προεκλογικές χάντρες και καθρεφτάκια. Ναι. Ηταν μια ξεχωριστή μέρα. Από εκείνες που στο μέλλον θα μνημονεύονται ως ρυμουλκά από τα αχαρτογράφητα στα ασφαλή ύδατα.

Ο Αλέξης Τσίπρας έσκυψε να σηκώσει το γάντι που του έριξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης – και το ερώτημα που προκύπτει πλέον είναι εύλογο: μπορεί ένα κόμμα όπως η Νέα Δημοκρατία, που κερδίζει έστω και οριακά την αυτοδυναμία υπό συνθήκες «χαλαρής» ψήφου και με σαράντα κόμματα να τη διεκδικούν, να μην την εξασφαλίσει άνετα έναν μήνα αργότερα υπό συνθήκες«χαμένης» ψήφου και το ένα τέταρτο των μνηστήρων; Η κοινή λογική λέει ότι δεν μπορεί – και αν για κάτι, πέραν των άλλων, οφείλουμε ευγνωμοσύνη στη νύχτα της Κυριακής είναι πως απέδειξε, κόντρα στις πιθανότητες, ότι η κοινή λογική στην Ελλάδα δεν είναι μια a priori καταδικασμένη υπόθεση. Ωστόσο, γιατί η αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας να είναι τόσο πολύτιμη, πέρα από το να κάνει τη ζωή πιο εύκολη σε ορισμένους υποψήφιους βουλευτές ή πιο δύσκολη σε ορισμένους άλλους και αφ’ ης στιγμής η γλώσσα του Μητσοτάκη έχει μαλλιάσει να επαναλαμβάνει ότι θα επιδιώξει ευρεία συναίνεση, ακόμη και αν εξασφαλίσει αυτοδυναμία; Ισως επειδή είναι κι αυτή αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής μας ενηλικίωσης, της οποίας αψευδείς μάρτυρες είμαστε από προχθές. Ισως επειδή μας αξίζει μια κυβέρνηση που θα νιώθει – και θα είναι – τόσο ισχυρή, ώστε ούτε να μας γλείφει ούτε να μας εκβιάζει, ούτε – το χειρότερο – να μας εκβιάζει γλείφοντας. Είθισται κάθε ενηλικίωση να επιβραβεύεται με κάποιο δώρο. Μια κυβέρνηση που δεν θα προσβάλλει τη νοημοσύνη μας – ας είναι το δικό μας.