Η Ελλάδα του 2030;

Η Τουρκία αποθρασύνεται, με την κυβέρνηση Τσίπρα, αντί να ευαισθητοποιεί, να κινητοποιεί τον λαό για τους επικείμενους κινδύνους, να ωραιοποιεί την κατάσταση. Μια σειρά άστοχων κυβερνητικών ενεργειών στην εξωτερική πολιτική (η ημιτελής και ανισόρροπη Συμφωνία των Πρεσπών, η ανεπαρκής διαχείριση των εθνικιστικών υπερβολών της αλβανικής κυβέρνησης), σε συνδυασμό με τον ανεύθυνο και ιδεοληπτικό «διεθνισμό» των κυβερνώντων (ανοιχτά σύνορα για τους μετανάστες), ανοίγει περαιτέρω την όρεξη της διαχρονικά αναθεωρητικής πολιτικής της μεγάλης γείτονος.

Η προοπτική ανάλυση της μελλοντικής πορείας της Τουρκίας αναφέρεται για το 2030 σε μια χώρα με πληθυσμό περίπου 90 εκατομμύρια κατοίκων, εν των οποίων 35% ηλικίας κάτω των 30 χρόνων (World Bank), με μια οικονομία των περίπου 3 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, 5η (Standard Chartered) ή 12η (PwC) διεθνώς, με κατά 80% αυτάρκη δική της αμυντική τεχνολογία και βιομηχανία, με πολλά ισχυρά πανεπιστήμια, με την ανά τον κόσμο μορφωμένη και ευημερούσα Διασπορά της περίπου άλλων 10 εκατομμυρίων πολιτών τουρκικής καταγωγής, ένα σημαντικό μέρος της στην ελληνική Θράκη.

Ο αξιοσέβαστος διεθνής όγκος της Τουρκίας του 2030 θα επιτείνει την αναθεωρητική της πολιτική. Η σκιά της θα βαραίνει διαρκώς στη χώρα μας, η οποία αποφεύγει να συζητήσει οργανωμένα για τη μελλοντική της θέση δίπλα σε αυτόν τον γίγαντα. Η διεθνής εμπειρία (Ισραήλ) δείχνει ότι και στην περίπτωσή μας η επιθετικότητα της Τουρκίας αντιμετωπίζεται μόνο με μια διεθνώς ανταγωνιστική οικονομία προϊόντων και υπηρεσιών υψηλής προστιθέμενης αξίας που εξασφαλίζουν σημαντικά κέρδη και διατηρούμενο δημόσιο πλούτο μέσω μιας δίκαιης φορολογίας που θα εξασφαλίζει διαχρονική αμυντική θωράκιση και διεθνή σεβασμό. Δηλαδή μια οικονομία της γνώσης, της καινοτομίας και όχι της αρπαχτής, μια επιδοματική, κρατικίστικη και πελατειακή οικονομία. Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει ιδεολογικά επιλέξει ακριβώς τη δεύτερη, ναρκοθετώντας την οικονομική και κατά συνέπεια εθνική επιβίωση. Η οικονομία της μυρίζει έντονα τη δυσοσμία του παλιού άρρωστου πολιτικού συστήματος που μας χρεοκόπησε. Η ιδεοληπτική βλάβη της στην παιδεία ναρκοθετεί περαιτέρω την προοπτική οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης.

Η ισχυρή διεθνώς οικονομία, η τεχνολογική πρόοδος, σε συνδυασμό με τον παγκόσμιο πολιτισμό μας είναι τα μόνα εχέγγυα για την επιβίωσή μας. Μόνο τότε οι αναθεωρητικοί γείτονες θα γίνουν έντιμοι συνομιλητές, με σεβασμό στη συνύπαρξη. Σε μια τέτοια περίπτωση μια παράλληλη επιθετική πολιτική συνεργασιών σε οικονομικό, επιστημονικό, πολιτιστικό επίπεδο θα έφερνε αποτελέσματα.

Ο Αχιλλέας Γραβάνης είναι καθηγητής Φαρμακολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης