Πρέπει να τιμωρήσεις τον κίνδυνο

Αγαπητή Ευρώπη,

Αν η σημερινή Ευρώπη δεν είναι παρά αυτή που τη συνιστά το σύνολο των απειλών και κινδύνων αλλά και των συνεπειών τους, τότε απευθύνεται κανείς σ’ αυτήν όπως θα απευθυνόταν σε πρόσωπο με ριζικά προβλήματα ταυτότητας, άρα σε κάτι που δεν αιτιολογεί το όνομά του και, συνεπώς, εντέλει, την οντότητά του. Απευθύνομαι στην Ευρώπη η οποία, ομολογουμένως, εξόφθαλμα και έμπρακτα, απειλείται από όσα εκπροσωπεί και προσάγει η Ακροδεξιά: βαρβαρότητα στη νοοτροπία, στη συμπεριφορά, στην αισθητική, στα γούστα, στις ιδεολογίες, στις σχέσεις, στη γλώσσα, στην εκπαίδευση, σε όλους τούς τομείς τής ανθρώπινης κοινωνίας και ύπαρξης, με προεξάρχουσα, κατά τη γνώμη μου, την πλευρά τής Δικαιοσύνης και τής Ηθικής όπου τα πράγματα έχουν προσλάβει χαρακτήρα ταπεινωτικής αλλοίωσης για την πρώτη, χυδαίας καταβαράθρωσης για τη δεύτερη.

Ολα αυτά είναι παρόντα σε όλη τη γεωγραφική επικράτεια τής Ευρώπης, εγκατεσπαρμένα και δρώντα ανάλογα με τις συνθήκες και τις παραδόσεις κάθε χώρας, την ισχύ και τις αντιστάσεις των θεσμών της, την ποιότητα των κυβερνώντων της και τού λαού της, το μορφωτικό επίπεδό τους, τα κριτήριά τους, τις αξίες τους.

Αυτή η εγκατάσπαρση κι αυτή η δράση δημιουργούν τις πιο έντονες αντιθέσεις όταν τις πληροφορούμαστε και τις βλέπουμε να διαδραματίζονται σε πλατείες και δρόμους που περιβάλλονται από αριστουργήματα αρχιτεκτονικής, μπροστά σε μουσεία, ναούς, βιβλιοθήκες, λυρικά θέατρα, μνημεία πολιτιστικής ιστορίας χιλιετιών, δίπλα, μπροστά, γύρω, κοντά, μακριά από αγάλματα αυτοκρατόρων, φιλοσόφων, δραματουργών, μουσικών, ποιητών, πράγμα που πλέον δημιουργεί μία εκρηκτική αντιπαράθεση τού παρόντος με ένα, μακρινό και κοντινό, παρελθόν το οποίο, εν ανάγκη, επιστρατεύεται για να αντιπαρατάξει τον άλλοτε θρίαμβο τής σκέψης και τής τέχνης, την ένδοξη παρακαταθήκη αιώνων, σε εκδηλώσεις ανθρώπινου πρωτογονισμού.

Τον περασμένο Απρίλιο δημοσιοποιήθηκε επιστολή την οποία υπέγραφαν συγγραφείς από όλες σχεδόν τις χώρες τής Ευρώπης αλλά και εκτός αυτής, οι οποίοι, μιλώντας εξ ονόματος τής πατρίδας τους, έχοντας δηλαδή ως σημείο αφετηρίας και τοποθέτησης τη χώρα τους, δηλώνουν ότι «η Ευρώπη ως ιδέα, βούληση και εκπροσώπηση/αναπαράσταση βρίσκεται καθ’ οδόν προς το να αποσυντίθεται ενώπιόν μας. Οι υπογραφόμενοι», συνεχίζουν, «δεν διατίθενται να συναινέσουν σ’ αυτή την προαναγγελθείσα καταστροφή». Προχωρώντας σε μια έκκληση για κινητοποίηση, υπογραμμίζουν ότι «αυτήν τη νωθρή Ευρώπη, τη στερημένη αποθεμάτων και σκέψης, οφείλουμε να την αποβάλλουμε» και καταλήγουν: «Πρέπει, ήδη από σήμερα, με την έννοια τού επείγοντος, να κρούσουμε τον κώδωνα τού κινδύνου εναντίον των εμπρηστών των ψυχών οι οποίοι, από το Παρίσι στη Ρώμη περνώντας από τη Δρέσδη, τη Βαρκελώνη, τη Βουδαπέστη, τη Βιέννη ή τη Βαρσοβία, παίζουν με τη φωτιά των ελευθεριών μας».

Και η Αθήνα;

Τώρα που ο κύκλος τού Τερατώδους,ο οποίος άνοιξε τον Ιανουάριο τού 2015, έχει φτάσει στην οριακή διαστολή του σε βαθμό κυκλωνικού φαινομένου, οφείλουμε κι εμείς, πρώτα ως Ευρωπαίοι, να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας την απειλή και τον κίνδυνο τής Ακροδεξιάς. Αυτή χρησιμοποιείται σε σημείο αποκρουστικής κατάχρησης, μαζί με άλλες ιδεολογικές προκαλύψεις, από τους εγχώριους κυβερνώντες προκειμένου να διαφοροποιηθεί και να διαχωριστεί η δική τους πολιτική πρακτική από εκείνη τής Ακροδεξιάς.  Η πραγματικότητα είναι ότι αυτή η πολιτική πρακτική τους όχι μόνο δεν διαφοροποιείται, όχι μόνο δεν διαχωρίζεται, από την ακροδεξιά πολιτική πρακτική, αλλά αποτελεί τη σοβαρότερη, τη συνεπώς πολύ πιο επικίνδυνη προέκτασή της.

Με άλλα λόγια, η σημερινή ελληνική κυβέρνηση, με προεξάρχοντα τον ευτελή πρωθυπουργό της, συνιστά τη χυδαιότερη μορφή παλαιοκομματισμού, τη δολιότερη εκδοχή διακυβέρνησης που όχι μόνο διαλύει, ανά πάσα στιγμή, θεσμούς, με πρώτη τη Δικαιοσύνη, υπερασπιζόμενη έναν κατά συρροήν δολοφόνο, αλλά προετοιμάζει τη διάδοχη κατάσταση την οποία, πάλι προς ίδιον συμφέρον της, θεσμοθετεί προκειμένου, στο όνομα τής πιο παράφρονης αρχομανίας, να μην αφήσει περιθώρια σε οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση να διαχειριστεί τα εκ των πραγμάτων άλυτα προβλήματα που αυτή η εκτρωματική πολιτική παράταξη έχει εξωθήσει στα άκρα των άκρων. Με τον τρόπο αυτόν, επιστρατεύοντας τις χείριστες παραπλανητικές μεθόδους αυταρχικών και σκοταδιστικών καθεστώτων, μέσα σε ένα όργιο ανοησίας, χυδαιότητας και πώρωσης, επικυρώνει την απόλυτη διαφοροποίησή της, εδώ ισχύει η λέξη, από τα στοιχειώδη δημοκρατικά κεκτημένα.

Πρόκειται για απροκάλυπτο εκμαυλισμό όλων όσα επικαλούνται οι νυν κυβερνώντες προκειμένου να συγκαλύψουν με αυτά την παράφρονα άσκηση τής εξουσίας, εκμαυλισμό που έχουν ως κεντρικό τους στόχο όλα τα φασιστικά κινήματα.

Εάν το ακροδεξιό μόρφωμα, που είναι η σημερινή, προδοτικά και ισοπεδωτικά, «αριστερή» ελληνική κυβέρνηση, διεκδικεί ρόλο συμμετοχής στη σημερινή Ευρώπη και συμπόρευσης μ’ αυτήν, τότε η Ευρώπη, με όλες τις ελλείψεις και ανεπάρκειές της, θα πρέπει να μάθει, αν δεν το ξέρει ήδη – το ξέρει όμως; – , ότι η Ελλάδα σήμερα κυβερνάται από ένα ακροδεξιό φασιστικό κόμμα, από αυτά που απειλούν, στην ίδια την επικράτειά της, τη δημοκρατική της παράδοση προς την οποία το κόμμα αυτό είναι εκ γενετής ξένο και πλέον, απερίφραστα και έμπρακτα, εχθρικό.

Επιμένω: η σημερινή ελληνική κυβέρνηση αποτελεί τον πιο ολοκληρωτικό κίνδυνο για την ίδια την Ελλάδα, αλλά και εστία ολοκληρωτικού μηχανισμού πολιτικής εξαχρείωσης, εξαπάτησης, εξαθλίωσης, τον οποίο η Ευρώπη, εάν θέλει να περισώσει στοιχειωδώς την αξιοπρέπειά της, οφείλει να τον αντιμετωπίσει όπως ακριβώς τού αξίζει: τιμωρώντας τον με την εξαφάνισή του.