Το μαύρο του διμέτωπου

Είναι σαν ο διμέτωπος να βρήκε επιτέλους το σύνθημά του: «Θέλεις να μαυρίσεις τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν θέλεις να μαυρίσεις την καρδιά σου ψηφίζοντας Δεξιά». Τι μένει να ψηφίσει κανείς; Το Ποτάμι. Το σύνθημα είναι ποταμικής έμπνευσης, αλλά η απήχησή του ξεπερνάει τα όρια της πνευματικής ιδιοκτησίας. Με άλλα λόγια, το είπε το Ποτάμι ενώ θα ήθελε να το είχε πει και το ΚΙΝΑΛ. Αντίθετα με το σύνθημα, ο διμέτωπος έχει πολλούς πατεράδες που είναι τόσο αντισυριζαίοι όσο και αντιδεξιοί.

Μοιάζει λογικό. Οποιαδήποτε παρέκκλιση, ακόμη και το παραμικρό κλείσιμο του ματιού, θα ισοδυναμούσε με δημόσια δήλωση αυτοακύρωσης. Πώς θα ζητούσε την ψήφο ένα κόμμα που θα εκδήλωνε πολιτικές συμπάθειες σαν ψηφοφόρος; Πώς γίνεται να πας στην κάλπη σαν αναποφάσιστος της κάλπης που γέρνει προς τη μία ή την άλλη πλευρά; Σαν γκρούπι ενός άλλου κόμματος;

Δεν γίνεται. Ο μοναδικός τρόπος για να μην τσακιστεί κανείς στις συμπληγάδες του δικομματισμού είναι να σπρώξει και τις δύο πέτρες. Ο διμέτωπος δεν συνιστά μόνο λόγο ύπαρξης, είναι και τρόπος επιβίωσης. Είναι ένας τρόπος να διεκδικήσουν τα κόμματα του Κέντρου ένα κομμάτι από την αντισυριζαϊκή ψήφο χωρίς να φανεί πως ο αντισυριζαϊσμός τους ρίχνει νερό στον μύλο της Νέας Δημοκρατίας. Αλλά και χωρίς να φανεί, από την άλλη πλευρά, πως η αποδοκιμασία της Νέας Δημοκρατίας ισοδυναμεί με συστράτευση με τη συριζαϊκής κοπής «Προοδευτική Συμμαχία».

Ακόμη κι αν δεν αποδώσει τα αναμενόμενα στην κάλπη, η στρατηγική τού «ούτε – ούτε» που υπηρετούν Ποτάμι και ΚΙΝΑΛ δεν χάνει την αξία της. Δεν τη χάνει αφενός επειδή ακολουθούν οι εθνικές εκλογές. Η ελπίδα δηλαδή της ρεβάνς, ακόμη κι αν αυτές που θα έχουν μαυρίσει θα είναι οι ποταμίσιες και οι κιναλίτικες καρδιές από μια χαμηλή εκλογική πτήση στις ευρωεκλογές. Ακόμη και τότε, το μαύρο του διμέτωπου δεν θα έχει χάσει το νόημά του.