Και άρεσε και γοήτευσε. Και έφυγε νωρίς

Ο Ιωάννου με το έντονο διεισδυτικό μάτι και τη σιωπηλή παρουσία θα είναι πάντα εδώ, μ’ αυτό το μοναδικό, το αφάνταστα και απόλυτα προσωπικό σχέδιο που χαρακτήριζε τα σκίτσα του.

– Δεν αλλάζεις ποτέ γραμμή, τον ρώτησα κάποτε ανόητα.

Απόρησε.

– Γιατί να το κάνω;

Με τον καιρό κατάλαβα πόσο δίκιο είχε.

Είχε με την πρώτη πετύχει ένα στυλ εντελώς δικό του. Δεν χρειαζόταν να ψάξεις την υπογραφή.

Ηταν ένα σχεδίασμα αεράτο, με μια φινετσάτη κίνηση και έκφραση που απέπνεε σιγουριά.

Και είχε στο θέμα του μια βιαιότητα πρωτόγνωρη για μας εδώ.

– Βρε Γιάννη, τον Ανδρέα με τη Δήμητρα στο κρεβάτι; τον είχα ρωτήσει πάλι ανόητα.

Απόρησε πάλι.

– Γιατί να μην το κάνω;

Είχε έρθει από τη Γαλλία που οι σκιτσογράφοι χτυπάνε – και τους κτυπάνε – αλύπητα.

Πολιτικούς, παπάδες, στρατιωτικούς, συνδικαλιστές, κυράδες, λεφτάδες, ομοεθνείς, αλλοεθνείς, ομόθρησκους, αλλόθρησκους. Το Σύμπαν!

Τον Θεό τον ίδιο!

Οταν πέθανε ο Πάπας ρίξαν τέτοια πλάκα που ασφαλώς αν το ‘ξερε δεν θα πέθαινε.

Οταν ήρθε εδώ ο Ιωάννου δούλεψε ανενδοίαστα μ’ αυτόν τον τρόπο.

Και ξάφνιασε.

Ολοι οι συνάδελφοι μείναμε ξεροί. Κανείς μας όμως δεν τόλμησε να το δοκιμάσει.

Λιγόλογος, δύσκολος στον χειρισμό, μελαγχολικός, απρόβλεπτος και προπαντός μεγάλος μάστορας.

Είχε έρθει νωρίς από την ευρωπαϊκή κουλτούρα στον βαλκανικό Τύπο και στο βαλκανικό κοινό.

Αλλά άντεξε μια χαρά. Κι αυτός και το κοινό και η γελοιογραφία.

Και άρεσε και γοήτευσε.

Και έφυγε νωρίς.