Χαμογελαστός «πολεμιστής»

Οι περισσότεροι τον θυμούνται ως Χάμπο από την κωμική σειρά «Εμείς κι εμείς» του Mega, τη δεκαετία του 1990. Αυτόν τον καλοκάγαθο υπερκινητικό άνδρα με το χαρακτηριστικό χαμόγελο και τη μείξη των ελληνικών με την ποντιακή διάλεκτο, που σκορπούσε ευθυμία με τα παθήματά του. Αυτό το προφίλ του ανθρώπου χαμηλών τόνων που έβγαζε ο Τάσος Πεζιρκιανίδης στο γυαλί ήταν τόσο επιτυχημένο γιατί ήταν στην πραγματικότητα η αληθινή προσέγγιση της ζωής του και μακριά από τις κάμερες. Και ήταν αυτός ο λόγος που δεν δημοσιοποίησε ποτέ τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε τα τελευταία τρία χρόνια.

Ο γνωστός ηθοποιός ποντιακής καταγωγής έφυγε από τη ζωή το βράδυ του περασμένου Σαββάτου σε ηλικία 67 ετών, νικημένος από τον καρκίνο στον οισοφάγο που πολεμούσε με όλες τις δυνάμεις του. Κάθε τόσο που ξεπερνούσε τις τρικλοποδιές που του έβαζε η νόσος την τελευταία τριετία, επέστρεφε στη σκηνή, εκεί όπου έβρισκε καταφύγιο. Γιατί μπορεί η τηλεοπτική του προϋπηρεσία να σφράγισε την καριέρα του μαζί με περάσματα επίσης από τον κινηματογράφο και το ραδιόφωνο, ωστόσο η καρδιά του βρισκόταν διαρκώς στο θέατρο, το οποίο υπηρέτησε για πολλές δεκαετίες.

Στο ελεύθερο θέατρο έχει παίξει σε όλα τα είδη, συμμετέχοντας σε παραστάσεις όπως «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» στο Θεσσαλικό Θέατρο, «Αννυ» στον θίασο Αλ. Βουγιουκλάκη, «Το σώσε» στην Ελεύθερη Σκηνή, «Πυξ Λαξ» και «Δον Ζουάν στο Σικάγο» στο θέατρο Μουσούρη, στην επιθεώρηση «Ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε» στην Ελεύθερη Σκηνή. Συμμετείχε επίσης στους θιάσους έργων όπως «Πλούτος» στο Θέατρο Αιγαίου, «Ελένη» στο Θέατρο του Νότου, «Το χρήμα στον λαιμό σου» στο Θέατρο Ακάδημος, «Κούκου» στο θέατρο Κ. Δανδουλάκη, «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» στο ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, «Ο Φιάκας» και «Λα μοσκέτα» στο ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, «Δον Ζουάν», «Ο Σέντζας», «Το φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο» στο Εθνικό Θέατρο, «Αριστοφανειάδα» στο Θέατρο Τέχνης κ.ά.

Στη θεατρική του διαδρομή συνεργάστηκε με τουλάχιστον τρεις γενιές σημαντικών σκηνοθετών, μεταξύ των οποίων ήταν οι Μίνωας Βολανάκης, Σπύρος Ευαγγελάτος, Σταύρος Ντουφεξής, Γιώργος Ρεμούνδος, Γιώργος Μιχαηλίδης, Ανδρέας Βουτσινάς, Διαγόρας Χρονόπουλος, Σταμάτης Φασουλής, Θάνος Τερζόπουλος, Κώστας Τσιάνος, Σωτήρης Χατζάκης, Νικόλα Μιλβόγιεβιτς, Γιάννης Χουβαρδάς αλλά και ο Γιάννης Αναστασάκης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Ο συγκεκριμένος θεατρικός οργανισμός, άλλωστε, ήταν ο πιστός του συνεργάτης αφού τον υπηρέτησε από το 1971 με προσήλωση και μεγάλο μεράκι για την υποκριτική τέχνη.

«Τον Τάσο τον γνώρισα με το που ανέβηκα Θεσσαλονίκη το 2015 όταν πρωταγωνιστούσε στην παράσταση «Του Κουτρούλη ο γάμος» που είχε σκηνοθετήσει ο Γιάννης Καλατζόπουλος. Ηταν εξαιρετικός ηθοποιός, με επαφή με το κοινό, με μεγάλη αγάπη απ’ το κοινό. Μετά απ’ αυτήν την παράσταση συνεργαστήκαμε στο «Ψύλλοι στ’ αυτιά» του Φεντό όπου έπαιζε τον ρόλο του ξενοδόχου. Εξαιρετικός συνεργάτης μαζί με την ομάδα σε ό,τι προσπαθούσαμε να κάνουμε, με χιούμορ προσωπικό σαν άνθρωπος, με διάθεση να κάνει όσο καλύτερα μπορούσε τον ρόλο του και να συνεργαστεί με τους υπόλοιπους. Χάρηκα πολύ τη συνεργασία αυτή αλλά στο τέλος της ο Τάσος άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα με την υγεία του και μου ζήτησε να αντικατασταθεί τις τελευταίες τρεις εβδομάδες των παραστάσεων», θυμάται ο Γιάννης Αναστασάκης μιλώντας στα «ΝΕΑ».

Οταν ξεπέρασε την πρώτη σοβαρή κρίση της υγείας του, ο Πεζιρκιανίδης επέστρεψε στα γνωστά του θεατρικά λημέρια, ωστόσο, αυτή έμενε να είναι η τελευταία φορά που θα δεχόταν το χειροκρότημα από το κοινό του. «Οταν βγήκε απ’ αυτήν την περιπέτεια της υγείας του ήταν και πάλι στη διάθεση του θεάτρου. Ηρθε και μου το είπε. Ηταν απ’ αυτούς τους ηθοποιούς που ήθελε πάντα να είναι πάνω στη σκηνή. Αυτός ήταν ο φυσικός του χώρος. Πρωταγωνίστησε στο έργο «Οι ηλίθιοι» του Νιλ Σάιμον που σκηνοθέτησε ο Γρηγόρης Παπαδόπουλος. Αυτή ήταν μια παράσταση που παίχθηκε σε διάφορες σκηνές μέσα στην πόλη, σε δημοτικά θέατρα και τελικά λειτούργησε μάλλον σαν μια περιοδεία αποχαιρετισμού του ίδιου προς το κοινό του γιατί πήγε σε κάθε γειτονιά της περιφέρειας της Θεσσαλονίκης και ο κόσμος χάρηκε πολύ που είδε ξανά τον Τάσο να παίζει στη σκηνή. Γέλασε πολύ μαζί του γιατί ήταν ένας ηθοποιός ο οποίος συνδύαζε πολύ το δραματικό με το κωμικό και κατάφερνε αυτήν την ισορροπία τη θαυμαστή να την αποδίδει στη σκηνή και ο κόσμος να το εισπράττει αυτό. Οταν η παράσταση τέλειωνε άρχισαν και πάλι τα δύσκολα για εκείνον», αναφέρει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ.

Αν και ο κόσμος τον είχε ταυτίσει με την κωμωδία, ήταν πολύ αποδοτικός και στο δράμα, κυρίως χάρη στην κλασική εκπαίδευση πάνω στη δραματική τέχνη που κουβαλούσε μέσα του. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Μακεδονικού Ωδείου, στο Conservatoire National Superieur D’ Art Dramatique του Παρισιού και στη Σχολή Θεάτρου Jacques Lecoq.

«Ως ηθοποιός είχε εξαιρετική αίσθηση ρυθμού και μπορούσε να διαχειριστεί την ατάκα με θαυμαστό τρόπο. Εχοντας περάσει από διάφορα είδη θεάτρου, όλο το ρεπερτόριο μέχρι επιθεώρηση ήταν ένα σώμα κι ένα μυαλό ασκημένο έτσι που κατάφερνε και να εγκλιματίζεται σε κάθε ρόλο και να κάνει αυτόν τον ρόλο έτσι δικό του ώστε να αισθάνεσαι ότι ο ρόλος είναι παρών. Ηταν ένας άνθρωπος δεκτικός και με χιούμορ ακόμα και τις στιγμές που δεν ήταν πάνω στη σκηνή. Και στην πρόβα και στα καμαρίνια που μόλις τέλειωνε η παράσταση όπου ο ηθοποιός πρέπει να αποφορτιστεί από αυτό. Ηταν αγαπητός από όλους τους συναδέλφους του. Αγωνιστής όποτε χρειάστηκε για τα δικαιώματα του ηθοποιού. Ταγμένος στη δουλειά του. Εχουμε λίγους σαν τον Τάσο», τονίζει ο Γιάννης Αναστασάκης και καταλήγει. «Είναι μεγάλη απώλεια για το Κρατικό. Εχουμε λίγους ηθοποιούς που είναι πρωταγωνιστές κι έχουν πολλά χρόνια πάνω στο σανίδι και είναι ηθοποιοί που το κοινό της πόλης τους αγαπάει πολύ. Θα τους λείψει πολύ ο Τάσος. Συλλυπητήρια στην οικογένειά του. Εμείς θα τον θυμόμαστε πάντα και θα έρθει η στιγμή να τον τιμήσουμε έτσι όπως του πρέπει».