Mama;

Δεν θα πούμε για τις μητέρες που γιορτάζουν αύριο και ας μας συγχωρέσουν. Μαμά; Οχι, δεν είναι μαμά.

Είναι το κομμάτι που έχει 16 εκατομμύρια views στο YouTube μέσα σε λίγες ημέρες – ρεκόρ για τα ελληνικά δεδομένα. Mama. Προς τι παρακαλώ, τα σχόλια; Είναι ίσως που ο ράπερ μιλάει με το στόμα κλειστό και δεν καταλαβαίνουμε προς τι ολοφύρεται. Αλλά, συγγνώμη, τρεις μέρες συζήτηση στη Βουλή και όλοι με μαθήματα ορθοφωνίας. Καταλάβατε πολλά παραπάνω;

Ας σκύψουμε πάνω από  το πόνημα. «Διακόσια στη στροφή και με ρωτάνε “μαμά;” Οχι, δεν είναι μαμά». Νεφελώδες. Αλλά μήπως είναι πιο κατανοητό ότι στη χώρα που διάγει τον δέκατο χρόνο κρίσης, η πολιτική συζήτηση επικεντρώνεται γύρω από τους πατεράδες των πολιτικών αρχηγών, ενώ γύρω μας πέφτουν κορμιά από την ανεργία και την ανέχεια; Μπαμπά; Οχι, δεν είναι μπαμπά.

«Στα εστιατόρια τρώμε σαν να ‘μαι ο Gordon Ramsey (yah)/ δεν πληρώνουμε τους φόρους, όλα είναι μαύρα (yah)/ Κι άμα θέλω έχω τον τρόπο να τη βγάζω τσάμπα (cash)». Ο ποιητής περιγράφει με εξαιρετική ακρίβεια το βασίλειο της παραοικονομίας που ανθεί στη σκιά του Παρθενώνα. Και μας θυμίζει ότι οι φόροι αυξάνονται πάντα, εκτός από τις προεκλογικές περιόδους – καλή ώρα – που ξαφνικά μας τους χαρίζουν όλους, αλλά θα ισχύει για μετά τις κάλπες, άρα ποτέ, οπότε έρχεται και ο άλλος στίχος που αναδεικνύει την ανάγκη του υποκειμένου να τη βγάλει τσάμπα επειδή αλλιώς δεν γίνεται. Κι αν ακόμα έχετε απορίες, απευθυνθείτε στον καθηγητή Πετσίτη. Παραδίδει ιδιαίτερα.

«Κατέβαινα Αθήνα με τα ΚΤΕΛ, bro/ Τώρα μες στο jet το cartel, bro». Κι αν δεν το καταλαβαίνεις αυτό, bro εξήγησέ μου πώς γίνεται το άλλο, bro. Ο Αλέξης Γεωργούλης να έχει ζητήσει από τη Νέα Δημοκρατία να είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής κι εκείνοι να μην τον θέλουν αλλά μετά ο Αλέξης Γεωργούλης να ζητά από τον ΣΥΡΙΖΑ να είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής κι εκείνοι να τον θέλουν και τους ψηφοφόρους του κόμματος να μην τους νοιάζει καθόλου και να τον φέρνουν, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, σε μια από τις πρώτες εκλόγιμες θέσεις. Ιδεολογία – «Εραστής δυτικών προαστίων» σημειώσατε 2.

Οι ειδικοί μαλώνουν για το εάν το Mama είναι ρεγκετόν ή τραπ και υπενθυμίζουν ότι και η Μαντόνα με ένα ρεγκετόν, το Medellin επιχειρεί το comeback της οπότε πάλι μπροστά είμαστε. Δώσ’ τα όλα, Sinboy. «Είμαι κροίσος μες στην κρίση/  Ολο από το μηδέν, homie/ Τώρα κάτω απ’ το Big Ben όλοι/ Ολη μέρα να κοιτάν story/ Αφήνω αφρικάνικη σκόνη».

Μ’ αυτά και μ’ αυτά ας σκεφτούμε σοβαρά την αναγόρευση του Mama σε εθνικό άσμα. Η σύγχυση στους στίχους του καθρεφτίζει πλήρως την ατμόσφαιρα γύρω μας, η δομή του θυμίζει νομοσχέδιο με δεκάδες άσχετες αλλά φωτογραφικές τροπολογίες κρυμμένες μέσα του να ψηφίζεται ξημερώματα. Πώς είπατε; Ανοησίες; Τα έλεγε ο φιλόσοφος: «Οι ανοησίες είναι τόσο καλές μόνο και μόνο επειδή η κοινή λογική είναι τόσο περιορισμένη».

Εκατομμύρια κόπηκαν από τις συντάξεις και τώρα ψίχουλα επιστρέφονται με διθυράμβους. Τα «όχι» και τα «ναι» δεν παίζει ρόλο τι σημαίνουν, σημασία έχει η επένδυση σε υψηλές κορόνες υποκριτικής. Χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού. Μαμά; Οχι, δεν είναι μαμά.