You’ll never walk alone

Η ανθρώπινη φύση είναι προγραμματισμένη έτσι ώστε να ελπίζει πάντα σε μια ανέλπιστη νίκη. Και η ιστορία λατρεύει τα αουτσάιντερ που μοιάζουν στη Λίβερπουλ. Το βράδυ της Τρίτης, η ομάδα του Γιούργκεν Κλοπ χωρίς ποδοσφαιρικό ηγέτη, χωρίς αστρονομικό μπάτζετ, κατάφερε να ανατρέψει μια διαφορά τριών γκολ, αποκλείοντας τον Λιονέλ Μέσι. Στο ημίχρονο, η ομάδα κέρδιζε μόνο 1-0 και χρειαζόταν περισσότερα για να καταφέρει να προκριθεί. Οι οπαδοί της ήξεραν πως οι πιθανότητες ήταν εναντίον τους. Ομως τραγούδησαν το «You’ll never walk alone» πιο δυνατά και πιο αποφασισμένα από ποτέ. Κι αυτό γιατί το ποδόσφαιρο μπορεί να μην είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, είναι, όμως, όπως είπε κάποτε ο θρυλικός προπονητής της ομάδας, Μπιλ Σάνκλι, κάτι απείρως πιο σοβαρό.

Η βρετανική νοοτροπία έχει αφήσει το αποτύπωμά της στο ποδόσφαιρο: δεν φτάνει μόνο το ταλέντο, χρειάζεται μυαλό και ψυχή, μαχητικότητα έως την τελευταία στιγμή, ακόμα και μπροστά σε μια χαμένη μάχη. Ολα αυτά, δηλαδή, που βοήθησαν τη χώρα σ’ όλες τις δύσκολες στιγμές της ιστορίας της. «Βλέποντας τη φανταστική επίδοση της Λίβερπουλ χθες βράδυ, ίσως η Πρωθυπουργός πρέπει να πάρει συμβουλές από τον Γιούργκεν Κλοπ για το πώς κερδίζει κανείς ένα καλό αποτέλεσμα στην Ευρώπη» ανέφερε ο Τζέρεμι Κόρμπιν στην Τερίζα Μέι, με εκείνη να του απαντά πως «όπως η Λίβερπουλ, μπορεί να γυρίσει το παιχνίδι στην Ευρώπη». Ακόμα κι αυτοί οι πολιτικοί, που αποδείχθηκαν λίγοι για την ιστορική συγκυρία που τους έλαχε να πρωταγωνιστούν, γνωρίζουν πως η πραγματική Βρετανία έχει δύο όψεις: η μία είναι αυτή που έβγαλε στην επιφάνεια το δημοψήφισμα για το Brexit. Η άλλη έκανε την εμφάνισή της στο Ανφιλντ.

Κι αν η πρώτη είναι τόσο αλαζονική που καταντά αποκρουστική, η δεύτερη είναι πραγματικά γοητευτική. Είναι το Λίβερπουλ που έμαθε στην Ευρώπη τι εστί ποδόσφαιρο και ποπ μουσική, το Λονδίνο που δίδαξε πώς στήνονται οι σύγχρονες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες και οι θεατρικές παραστάσεις. Στο Μάντσεστερ η Ευρώπη παρακολούθησε για πρώτη φορά ένα σοβαρό κρατικό τηλεοπτικό κανάλι. Στη Βόρεια Ιρλανδία διαπίστωσε πόσο σημαντική είναι η ειρήνη και στη Σκωτία έμαθε να πίνει ουίσκι. Τι θα ήταν η Ευρώπη χωρίς τις βρετανικές επιρροές; Θα ήταν μισή – και θα μείνει μισή, αν τελικά η χώρα αποχαιρετήσει την ενωμένη Ευρώπη. Τα σημάδια του αποχωρισμού, όμως, δεν θα μείνουν μόνο πάνω μας: ούτε η Βρετανία μπορεί να υπάρξει χωρίς τους πρωτόγονους τύπους από την ηπειρωτική Ευρώπη, είναι κι αυτοί αναπόσπαστο κομμάτι της. Δεν είναι μόνο πως τους έμαθαν να τρώνε. Χρειάστηκε, άλλωστε, ένας Γερμανός για να «επιστρέψει το αγγλικό ποδόσφαιρο στους Αγγλους».

«Περπάτα, περπάτα με ελπίδα στην καρδιά / και δεν θα περπατήσεις ποτέ μόνη», λέει το τραγούδι – ύμνος της Λίβερπουλ. Σε μια δύσκολη στιγμή για την Ευρώπη, λίγες εβδομάδες πριν οι Βρετανοί ψηφίσουν για τελευταία (;) φορά στις κοινές εκλογές, ήταν η στρογγυλή θεά που κατάφερε να θυμίσει στους πολίτες της Γηραιάς Ηπείρου πως, ακόμα κι αν δεν το θέλουν, είναι αναπόσπαστα δεμένοι με τη Βρετανία. Και να θυμίσει σ’ αυτούς που θέλουν να φύγουν, πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση απ’ το να κερδίζεις αγώνες σε οργανώσεις με σήμα τα ευρωπαϊκά αστέρια. Περπάτα, λοιπόν, περπάτα – κατά το γνωστό κλισέ, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.