Αρκεί η προβολή να είναι η «σωστή»

Τη δεύτερη ανάρτηση, λέει, δεν την έγραψε για να «μαζέψει» την πρώτη. Δεν ανακατασκευάζει, διαμαρτύρεται απλώς για τη διαστρέβλωση από τα κακόβουλα μέσα ενημέρωσης που ερμήνευσαν την αρχική ανάρτηση ως «ευθεία απειλή του Ρουβίκωνα στους δικαστές». Τι θα ήταν όμως εκείνη η πρώτη ανάρτηση χωρίς την υπόμνηση ότι η δικαστική απόφαση για την άδεια του Κουφοντίνα «θα επηρεάσει άμεσα τη ζωή του Δημήτρη, τη ζωή τη δικιά μας και τη ζωή τη δικιά τους»; Τι θα ήταν ο Ρουβίκωνας εάν αυτές οι υπομνήσεις που προβάλλονται τώρα τάχα ως αθώες δεν μετουσιώνονταν σε βίαιο σωφρονισμό για τους υποτιθέμενους παρανομούντες με εισβολές, βαριοπούλες και μπογιές;

Το ερώτημα τίθεται κι αλλιώς. Τι είναι ο Ρουβίκωνας εάν όχι ένα αυτοδημιούργητο μιντιακό γεγονός; Το βλέπει κανείς και από τον τρόπο που συνδέεται με τον «Δημήτρη» τους. Οπως ο εκτελεστής της 17Ν, έτσι και οι Ρουβίκωνες διψούν για την προβολή των μέσων ενημέρωσης. Ο Κουφοντίνας δεν έκανε καριέρα μόνο ως στυγνός δολοφόνος τότε και ως αμετανόητος δολοφόνος σήμερα, έκανε και ως είδηση με προκηρύξεις, όπλα, άδειες και απεργίες πείνας. Αρκεί η προβολή να είναι η «σωστή». Αρκεί τα μέσα ενημέρωσης να μην ερμηνεύουν τις δηλώσεις τους ως υποσχέσεις βίας που είναι αλλά ως αθώες υπομνήσεις. Αρκεί η θεωρία να μη σχετίζεται με την πράξη.

Οπως ο Κουφοντίνας, έτσι και οι Ρουβίκωνες προβάλλονται ως θύματα μιας μόνιμης παρεξήγησης. Α όχι, δεν εννοούσε τίποτε κακό εκείνος όταν έλεγε πως θα ξαναπιάσει το κόκκινο νήμα των αγώνων, παρεξήγηση, το κόκκινο δεν είναι μόνο το χρώμα του αίματος κι ας έχει χύσει τόσο αίμα. Κι ο Ρουβίκωνας δεν εννοεί κάτι όταν λέει ότι θα επηρεαστούν οι ζωές των δικαστών, των «αυτουργών» του θανάτου ενός απεργού πείνας, εάν λάβουν «παράλογες και πέραν κάθε λογικής αποφάσεις». Γιατί τι θα ήταν ο Ρουβίκωνας ως αυτοδημιούργητο μιντιακό γεγονός εάν τα μίντια ήταν «σωστά»; Μια όαση λογικής ασφαλώς…